Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γράφει για τις "Άγριες θάλασσες" στο culturenow.gr

Θυμίζει αιγαιοπελαγίτικη ακουαρέλα το νέο μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα, χωρίς ίσως το φως του Ελύτη που τόσο αγαπά, αλλά με ένα Αιγαίο του πολέμου και της παρανομίας που στις Άγριες Θάλασσές του δοκιμάζεται η ελευθερία και η αξιοπρέπεια.

Από τον Δημήτρη Στεφανάκη

Πρωταγωνιστής αδιαφιλονίκητος, ο Μιλτιάδης Χούμας, ήρωας στο μύθο αλλά και στην πραγματικότητα, διαπρέπει στις αποστολές διαφυγής με το καΐκι του, την «Ευαγγελίστρια». Η Μπάιλα αξιοποιεί με τον καλύτερο τρόπο ντοκουμέντα και οικογενειακές αφηγήσεις ολοκληρώνοντας μια άτυπη τριλογία που άνοιξε με το «Μυστικό ήταν η ζάχαρη» και συνεχίστηκε με το «Ουίσκι Μπλε». Με ανισόπεδους αφηγηματικούς κόμβους αντιστρέφει συχνά τη δυναμική των γεγονότων συνθέτοντας μια διήγηση στην οποία αφθονούν οι στιγμές κρίσης. Στο τέλος μένει η γεύση μιας συναρπαστικής πλοκής που διαδραματίζεται σχεδόν πάντα στην κόψη του ξυραφιού.

Μένει όμως και η αίσθηση της ακριβολογίας. Με δόκιμη γλώσσα και πλήρη γνώση του πραγματολογικού υλικού που συνέχει τον ιστό του μυθιστορήματος η συγγραφέας καταφέρνει να μας μεταφέρει στα ταραγμένα νερά του Αιγαίου Πελάγους. Μικρές και μεγάλες διαδρομές που γράφουν Ιστορία· ονόματα τόπων και ανθρώπων που έχουν τη σημασία τους. Ο δαιμόνιος ταγματάρχης Μάικλ Πάρις, ο Τζον Κέιπς, ο μόνος επιζών από το υποβρύχιο Περσεύς, η δωρική και γλυκομίλητη Ελένη… Μικροί και μεγάλοι δορυφόροι στην δίνη και στην αφηγηση του πολέμου συνθέτουν το ανθρώπινο μωσαϊκό.

Ο πόλεμος, όπως κάθε δυσχερής συγκυρία, επιβεβαιώνει αξίες που το πλαδαρό τοπίο της ειρήνης δύσκολα θα μπορούσε να αναδείξει.

Αυτό που κερδίζει ο αναγνώστης του βιβλίου είναι μια πλούσια, πολυσχιδής εμπειρία – τη γνώση ενός κόσμου χαμένου από καιρό, ένα κώδικα συμπεριφοράς που έχει θέσει σε αχρησία η σύγχρονη εποχή της ταχύτητας. Μια αναγνωστική βουτιά, λοιπόν, στις Άγριες Θάλασσες, αλλά και σ’ ένα κόσμο όπου λέξεις όπως ο έρωτας, η φιλία, οι ανθρώπινοι δεσμοί, το θάρρος και η ελευθερία αναζητούν άλλο νόημα – κι η Τέσυ Μπάιλα δίνει τις δικές της απαντήσεις…
ΠΗΓΗ: http://www.culturenow.gr/48526/agries-thalasses-tesy-mpaila

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

Η Μάρθα Ιορδανιδου γράφει για τις "Άγριες θάλασσες" στο thinkfree.gr

Γράφει η Μάρθα Ιορδανίδου / φιλόλογος

«Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά» καταλήγει ο ποιητής Γ. Σεφέρης στο ποίημά του «Τελευταίος Σταθμός», το τελευταίο ποίημα της ποιητικής του συλλογής «Ημερολόγιο Καταστρώματος Β’». Σ’ αυτήν την συλλογή ο ποιητής καταγράφει τις εμπειρίες του στο Κάιρο, όπου η ελληνική κυβέρνηση είχε καταφύγει όταν τον Απρίλιο του 1941 οι Γερμανοί κατέλαβαν την Ελλάδα. Ο ποιητής, όντας διπλωματικός υπάλληλος, την ακολουθεί και ζει από κοντά τις διπλωματικές ζυμώσεις μεταξύ των Ελλήνων πολιτικών και των συμμάχων, οι οποίες αφορούσαν το πολιτικό μέλλον της Ελλάδας. Αποτυπώνει τους πολιτικούς αυτούς αγώνες, τις δολοπλοκίες και τους καιροσκοπισμούς ανθρώπων και υπηρεσιών, σε μια εποχή που o ελληνικός λαός με την Αντίστασή του συνέχιζε τον αγώνα εναντίον των κατακτητών και υπέφερε τα πάνδεινα (βασανιστήρια, πείνα, εκτελέσεις, κάθε είδους καταστροφές κτλ.).1

Στην ίδια ταραγμένη και αιματοβαμμένη εποχή αναφέρεται και το μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα «Άγριες Θάλασσες». Και δεν είναι η πρώτη φορά που η Μπάιλα καταπιάνεται με το αιμοσταγές θέμα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Το ίδιο επιχείρησε και στο βιβλίο της «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη», ένα «μυθιστόρημα-καλειδοσκόπιο μιας δύσκολης εποχής, ποτισμένο με εικόνες, μυρωδιές και μνήμες..». Η διακριτή διαφορά μεταξύ των δύο; Εδώ έχουμε να κάνουμε με την ιστορία του Μιλτιάδη Χούμα, ενός υπαρκτού προσώπου, ενός ήρωα που προχώρησε στα σκοτεινά, κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Βαθύ σκοτάδι έπρεπε να καλύπτει τον ουρανό για την επιτυχή έκβαση των δύσκολων αποστολών που αναλάμβανε ο κάπτεν- Μίλτον. Ήταν φορές που ακόμη και το μουντό χρώμα του φεγγαριού, που σε άλλη περίπτωση είναι σωτήριο και πυξίδα στον στεριανό δρόμο του αγωγιάτη και τον θαλασσινό του ναυτικού, τις βραδιές που το καΐκι Ευαγγελίστρια βρισκόταν σε εντεταλμένη αποστολή γινόταν πηγή άγχους και ανησυχίας για τον καπετάνιο και τους άνδρες του, μην τυχόν τους προδώσει και τους αποκαλύψει στον εχθρό, στους Ιταλούς και πολύ χειρότερα στους Γερμανούς. Στα σκοτεινά προχωρούσε το πλήρωμα της Ευαγγελίστριας, γιατί η πληροφόρησή του για τον σκοπό της κάθε αποστολής ερχόταν με τον πιο περίεργο τρόπο, με άκρα μυστικότητα, έτσι που κανείς να μην έπαιρνε χαμπάρι, ούτε καν το άτομο που μετέφερε τις πληροφορίες, τη σπουδαιότητα του μηνύματος, ενώ για την επόμενη δεν υπήρχε η παραμικρή υποψία.

Στα σκοτεινά προχωρούσαν οι ήρωες, γιατί εκτελούσαν το χρέος τους αθόρυβα και σεμνά, χωρίς να επιδιώκουν αναγνώριση και τιμές και δόξες και τα φώτα της δημοσιότητας στραμμένα πάνω τους. Από αυτό το υλικό, το άφθαρτο και πολύτιμο είναι φτιαγμένοι οι ήρωες. Και η ελληνική ιστορία έχει, δόξα τω Θεώ, να επιδείξει πολλούς τέτοιους ήρωες. Ο Μιλτιάδης Χούμας ήταν ένας από αυτούς, που χάρη στην Τέσυ Μπάιλα γνωρίσαμε κι εμείς.

Στο βιβλίο Άγριες θάλασσες η Τέσυ Μπάιλα με αξιοπρόσεκτη ακρίβεια, λεπτομερή περιγραφικό λόγο και αναλυτική αφηγηματική γραφή, αξιοποιώντας την παντοδυναμία του παντογνώστη αφηγητή και της τριτοπρόσωπης αφήγησης, καταφέρνει να φιλοτεχνήσει το πορτρέτο ενός άγνωστου Έλληνα πατριώτη, ο οποίος με την ηρωική του εμπλοκή στην αντίσταση κατάφερε ανδραγαθήματα και έφερε εις πέρας αποστολές ριψοκίνδυνες που αφορούσαν άλλοτε τη διάσωση ενός προσώπου και άλλοτε μιας ολόκληρης ομάδας και τη φυγάδευσή τους στη Μέση Ανατολή. Στην αποστολή αυτή στρατολογήθηκε από τους Άγγλους συμμάχους, καθώς είχαν πληροφορηθεί την αξιοσύνη του, την ναυτική του πείρα, το ηθικό ανάστημά του.

«[…] Μια έμφυτη συστολή χαρακτήριζε τα γαλάζια του μάτια, και το αμυδρό μειδίαμα στο πρόσωπό του είχε χαλαρώσει απροσδόκητα το πάντοτε αυστηρό του βλέμμα.

Βραχύσωμος και αδύνατος, με μια αεικίνητη σβελτάδα να τον χαρακτηρίζει σε κάθε του κίνηση, ήταν ο συνηθισμένος τύπος νησιώτη, του ναυτικού, του ανθρώπου με τη λεύτερη ψυχή, τη ζυμωμένη στα θαλασσινά κύματα… σ. 67»

Το προτρέτο του περιμετρικά περιβάλλεται από μια σειρά προσώπων, ανδρικών και γυναικείων, υπαρκτών στην πλειοψηφία τους, αντιπροσωπευτικών όλων των ανθρώπων που έζησαν τα δύσκολα χρόνια του πολέμου. Κι έτσι η συγγραφέας με εξαιρετική μαεστρία και ευαισθησία αποτυπώνει τις ανθρώπινες σχέσεις που ανα- πτύχθηκαν μεταξύ όλων αυτών των προσώπων, όλες γεμάτες από αγάπη και τρυφερότητα, σεβασμό και αφοσίωση. Σχέσεις αδελφικές, σχέσεις γονέων με παιδιά, σχέσεις φιλικές και πάνω από όλα σχέσεις αγαπητικές, όλες λόγω συνθηκών δοκιμασμένες στο πύρινο χωνευτήρι του πολέμου, άντεξαν και άνθισαν και καρποφόρησαν στα ύστερα χρόνια της ειρήνης.

Έτσι, καθώς διαβάζει κάποιος το βιβλίο της Μπάιλα σελίδα τη σελίδα διαπιστώνει ότι, τελικά, μάλλον πρόκειται για έναν ύμνο στην ειρήνη και στα αγαθά της, ένα μυθιστόρημα με αντιπολεμικό χαρακτήρα και όχι μια απλή παράθεση πολεμικών εχθροπραξιών και ιστορικών γεγονότων. Γιατί ακόμη και μέσα στον κίνδυνο, στα άγρια κύματα και στο ναρκοθετημένο πέλαγος η νοσταλγία των όμορφων στιγμών με αγαπημένα πρόσωπα, η μνήμη των τόπων και των προσώπων και η ονειροπόληση για συνέχιση της ζωής μετά το τέλος του πολέμου, οπλίζει τον καπετάνιο και τους άνδρες του με περίσσιο θάρρος, αγωνιστικότητα και ελπίδα για το αύριο, για έναν κόσμο ειρηνικό και μια ζωή όμορφη, οικογενειακή, όπως πρέπει του ανθρώπου,
« […] οι άνθρωποι φτιάχτηκαν για να ζήσουν λεύτερα, να αγαπήσουν, να φτιάξουν τα σπιτικά τους, να γεννήσουνε παιδιά, να αγκαλιάσουν τη γυναίκα τους, να σφίξουν στα μπράτσα τους γέρους τους και να τους κλείσουν τα μάτια σαν έρθει η ώρα. Δε φτιάχτηκαν για να κομματιάζονται στα βουνά και στις θάλασσες. Κι έπειτα, τούτη η θάλασσα χρόνους ολάκερους δίνει ζωή στον τόπο μας. Τώρα εμείς τη γεμίσαμε θάνατο, νάρκες και πεθαμένα κορμιά…[..] σ.220»

Εικόνες όμορφες, οπτικές, ακουστικές γευστικές και πιο πολύ οσφρητικές πλημμυρίζει η ζωή των γυναικών που μένουν πίσω, της Ερασμίας, αδερφής του Μιλτιάδη αλλά κυρίως της Ελένης…η ζωή της Ελένης, το πρόσωπό της, η θύμησή της είναι ταυτισμένη μ’ ένα άρωμα, μια ευωδιά, εκείνη της λεβάντας…και είναι η δική της σκέψη και αυτό το άρωμα που ως καθάριο οξυγόνο κρατά τον καπετάνιο στη ζωή και τον ενισχύει στην αποπεράτωση της αποστολής του, όπως τότε σε μια άλλη εποχή η σκέψη της Πηνελόπης κρατούσε στη ζωή τον θαλασσοδαρμένο πολύτροπο Οδυσσέα.

Η ίδια η συγγραφέας στο εισαγωγικό σημείωμα του βιβλίου υποστηρίζει, « …οι Άγριες Θάλασσες είναι μια μυθιστορηματική μαρτυρία…για την ταραγμένη εκείνη εποχή που την Ιστορία την έγραφαν και απλοί, καθημερινοί άνθρωποι, μέσα από παράτολμες πράξεις και μυστικές, αντιστασιακές οργανώσεις..». Προσωπικά, θα ήθελα να εστιάσω τον προσοχή μου σ’ ένα υποτιμημένο και αδικημένο πρόσωπο, ιστορικό ή αποκύημα μυθοπλασίας το συγκεκριμένο δεν έχει σημασία, καθώς τον ρόλο που αναλαμβάνει να διαδραματίσει πολύ συχνά τον συναντάμε στο διάβα της Ιστορίας σε διαφορετικές χρονικές περιόδους. Ο λόγος γίνεται για την Ισμήνη. Μια γυναίκα-σύμβολο όλων εκείνων των γυναικών που, ίσως δεν έπλεξαν κάλτσες για τον στρατιώτη, δεν κουβάλησαν πολεμοφόδια στους ώμους τους, ωστόσο ήταν γενναίες και πρόσφεραν πάρα πολλά στην Αντίσταση, λειτουργώντας ως σύνδεσμοι μεταξύ των μελών των μυστικών οργανώσεων αλλά και με όποιον άλλο τρόπο μπορούσαν. Γυναίκες που ο κοινωνικός περίγυρος της εποχής, ο οποίος συνήθως κρίνει κατά τα φαινόμενα, «κατ’ όψιν» και όχι «την δικαίαν κρίσην», τις καταδικάζει ως συνεργάτιδες του εχθρού στην κοινωνική απομόνωση και απόρριψη, σε άλλες περιπτώσεις ίσως και στη διαπόμπευση και στον θάνατο. Η συγγραφέας καταφέρνει με την αντικειμενική και απροκατάληπτη γραφή της να αναδείξει με τρόπο απερίφραστο τη συμβολή τους στον αγώνα εναντίον του κατακτητή.

Το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα, για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, αλλά και για την ευκρινή καθάρια διατύπωση, τις ξεκάθαρα διατυπωμένες σκέψεις και την πληθώρα των θεμάτων που φωτίζει (προσφυγιά, πόλεμος, συμμαχικές δυνάμεις, Aντίσταση, έρωτας, χαρές της ζωής και άλλα πολλά) να αποτελέσει ανάγνωσμα στα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας στα σχολικά βιβλία του Λυκείου και ακόμη καλύτερα σε μια μαθητική Λέσχη Ανάγνωσης.

Στην αυθόρμητη ίσως απορία του αναγνώστη αυτού του κειμένου, τι νόημα έχει να διαβάζουμε ενήλικες και νέα παιδιά μυθιστορήματα με φόντο τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τον πιο καταστροφικό και αιματηρό πόλεμο της ιστορίας του ανθρωπίνου γένους μέχρι τώρα, την απάντηση τη δίνει ο νομπελίστας ποιητής που ήταν αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας αυτών των γεγονότων:

«..Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές

είναι γιατί τ’ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη

δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή

γιατί είναι αμίλητη και προχωράει∙

Στάζει τη μέρα στάζει στον ύπνο

μνησιπήμων πόνος.[…]»
Γ. Σεφέρης, Τελευταίος Σταθμός

Και είναι αυτή η μνήμη του πόνου, «μνησιπήμων πόνος», ένα από τα ισχυρότερα εργαλεία του ατόμου και του κοινωνικού συνόλου στην πορεία αυτογνωσίας και στην κατάκτηση της γνώσης. Το ξεκλείδωμα της μνήμης και η δυνατότητα βιώματος των οδυνηρών εμπειριών της ζωής με σεβασμό και ασφάλεια, μέσα από τη διαδικασία της ανάγνωσης ενός μυθιστορήματος και όχι της συμβατικής Ιστορίας, επιτρέπει στο άτομο και την κοινωνία να απελευθερωθεί από τα δεσμά του παρελθόντος και να πορευθεί ελεύθερο μέσα στο παρόν προσβλέποντας με αισιοδοξία στο μέλλον.

Η Τέσυ Μπάιλα με το βιβλίο αυτό έφερε στο φως μνήμες αβίωτες για εμάς αλλά πλέον βιωμένες μέσα από το εξαιρετικό κείμενό της, καταδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως, τελικά, όπως η ίδια αναφέρει παραπέμποντας στον Φερνάντο Πεσσόα, «η λογοτεχνία είναι απόδειξη πως η ζωή δεν είναι αρκετή».

Βιβλιογραφία
Ρόντρικ Μπήτον, Γιώργος Σεφέρης: Περιμένοντας τον Άγγελο, Βιογραφία, Ωκεανίδα, Αθήνα, 2003.

Ο Γιάννης Παπαγιάννης γράφει στο Fractal για τις "Άγριες θάλασσες"

Όσο η οικονομική δυσπραγία εκδοτών και βιβλιοπωλών αυξάνεται, τόσο ο διαχωρισμός της λεγόμενης «ποιοτικής» και «εμπορικής» λογοτεχνίας τείνει να γίνεται ολοένα μικρότερος. Δεν είναι πολύς καιρός που οι αναγνώστες με έκπληξη είδαν μεγάλο και «ποιοτικό» στα όρια του σνομπισμού εκδοτικό οίκο να κάνει άνοιγμα στην εμπορική λογοτεχνία και στο ρομάντζο, με σειρά μυθιστορημάτων με δηλωτικούς τίτλους και εξώφυλλα. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι η εμπορική λογοτεχνία ή όχι, αλλά μια εμπορική λογοτεχνία που σέβεται τον εαυτό της.

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία δηλώνει ότι είναι το μυθιστόρημά της η Τέσυ Μπάιλα και φροντίζει να μας αναφέρει μέσες άκρες την αληθινή ιστορία στο εισαγωγικό σημείωμα. Δεν χρειαζόταν ούτε ο πρόλογος για να μας πείσει, καθώς όσοι κατάγονται από νησιά αλλά και όσοι δεν κατάγονται έχουν ακούσει πολλές τέτοιες ιστορίες. Η δράση λοιπόν μεταφέρεται στην Γερμανο – Ιταλική κατοχή όπου οι ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες έχουν απαγορευτεί και ριψοκίνδυνοι καπετάνιοι με μικρά καΐκια μεταφέρουν επιβάτες στην Μέση Ανατολή. Ο ήρωας του μυθιστορήματος είναι ο Μιλτιάδης Χούμας, νησιώτης που διαθέτει το καΐκι του για τη μεταφορά όχι μόνο Ελλήνων αντιφασιστών αλλά και Άγγλων οι οποίοι έχουν αποκλειστεί στην Ελλάδα μετά την μάχη της Κρήτης.

Ο τρόπος που επιλέγει η συγγραφέας να αναπτύξει το θέμα της είναι η κλασσική αφήγηση. Ξεκινάει παρουσιάζοντας τον βασικό ήρωα, τον Μιλτιάδη Χούμα και αναπτύσσει το θέμα με αναδρομές, διαλογικά μέρη και περιγραφές. Χωρίς να ευτελίζει τη γλώσσα και τη θεματολογία της, επιλέγει να στέκεται πάντα κοντά στον μέσο αναγνώστη, χωρίς να χρησιμοποιεί περίπλοκες εκφράσεις, λέξεις ή μοντέρνες ή μεταμοντέρνες περιπλοκές. Η Τέσυ Μπάιλα κατορθώνει να ισορροπεί μια συγκινησιακή γραφή χωρίς να γίνεται μελοδραματική, να αναφέρεται σε προσωπικές ιστορίες και στον έρωτα χωρίς να γίνεται ψεύτικη, να είναι ρεαλιστική και ταυτόχρονα ρομαντική και να οδηγεί τις τύχες των ηρώων της χωρίς να τις κατευθύνει.

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2016

Κριτικές αναγνωστών για τις "Άγριες θάλασσες" Φωτογραφίες: Ειρήνη Σαββαϊδη

Βασιλικη Διαμάντη:
Ο τίτλος προϊδεάζει κάθε αναγνώστη για το τι θα διαβάσει. Η πείνα, η κακουχία, η ανέχεια και το βαρύ θανατικό πλήττουν για ακόμα μία φορά την Ελλάδα. Ο πόλεμος με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς έρχεται πάλι να δοκιμάσει τον ελληνικό λαό. Με μεγάλο σθένος θα καταφέρει να σώσει πολλούς ανθρώπους και να γίνει ένας αφανής ήρωας της ιστορίας. Ποτέ δε θα θελήσει να μιλήσει για τον ρόλο του στον αγώνα. Το βιβλίο είναι άκρως συγκινητικό και σου δίνει τη δυνατότητα να μάθεις πράγματα και γεγονότα μέσω της εξιστόρισης των γεγονότων και του ημερολόγιου του. Φυσικά δεν μπορεί να λείψει η πατριωτική υπερηφάνεια και ένας έρωτας που θα δώσει ακόμα μεγαλύτερη ώθηση και ανάγκη στον ήρωα για να ζήσει σε μία απελευθερωμένη Ελλάδα. Διαβάζοντάς το βγήκα πιο “σοφή” και γνώρισα τον χαρακτήρα ενός ανιδιοτελή ανθρώπου που το μόνο που ήθελε ήταν τη λευτεριά χωρίς τυμπανοκρουσίες και τιμές. Σίγουρα πιστεύω πως όλοι μας οφείλουμε να διαβάζουμε τέτοια βιβλία και να κοσμούν τη βιβλιοθήκη μας όχι μόνο για εμάς αλλά και για τις επόμενες γενιές για να μη χαθεί η συνεισφορά αυτών των ανθρώπων και η τιμή που οφείλουμε, εμείς οι απλοί πολίτες αυτής της χώρας, να αποδώσουμε σε όλους αυτούς τους αφανείς ΗΡΩΕΣ!‎
Μαριέττα Αυγερινου:
Εξαιρετικό βιβλίο! Κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό μυθιστόρημα! Ένα ατόφιο κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που είχε την τύχη να ξεδιπλωθεί μέσα από την υπέροχη γραφή της Τέσυ Μπάιλα! Γεμάτο αγωνία για την τύχη των Ηρώων, γεμάτο ψυχή και συναισθήματα. Ένα βιβλίο που κάνει σίγουρα τον κάθε Έλληνα υπερήφανο! Γιατί η ιστορία είναι πολλά περισσότερα από εκείνα που διδαχθήκαμε! Ένα βιβλίο που πρέπει να υπάρχει σε κάθε βιβλιοθήκη!
Εύη Αναστασιάδου:
  • Μια θαλασσογραφία το μυθιστόρημα αυτό. Ένας αιγαιοπελαγίτικος πίνακας με όλα τα μπλε της θάλασσας, με το θυμό και με τη γλύκα της. Μια αύρα ελευθερίας θάρρους και πατριωτισμού.Μια αλμύρα που τσούζει τις πληγές και πολλές φορές τις θεραπεύει… Η αληθινή ιστορία ενός ήρωα, του Μιλτιάδη Χούμα, που με τον δικό του ανεπανάληπτο τρόπο αντιστάθηκε στον εχθρό με ένα θάρρος ανεπανάληπτο, αντρίκειο, καθαρό και φυσικό σαν την ανάσα του, χωρίς να ζητά ανταλλάγματα. Εκεί στις άγριες θάλασσες του πολέμου, ο ταπεινός ναυτικός μέσα από το αστείρευτο λογοτεχνικό ταλέντο της Τέσυ Μπάιλα, μας διδάσκει αξίες, ζει τον έρωτα με πάθος αλλά και αξιοπρέπεια με την Ελένη της καρδιάς του, τιμά κάθε ώρα και κάθε στιγμή την ιερή έννοια της φιλίας, σέβεται τους ανθρώπινους δεσμούς και πάνω απ όλα μας συγκινεί με το απαράμιλλο θάρρος του. Ένα θάρρος που το ταϊζει και το τρέφει η ασίγαστη πείνα και η λαχτάρα για ελευθερία. Αυτή η ένταση και αυτό το πάθος που καθρεφτίζεται στο βλέμμα του. Ένα βλέμμα από ατόφιο και σπάνιο υλικό… Με συγκίνησε και με παρέσυρε η γοητευτική αφήγηση, στηριγμένη στις μαρτυρίες του Μιλτιάδη από τη δράση του στην ομάδα Διαφυγή, κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Μαζί του ένα ανθρώπινο μωσαϊκό από ήρωες, παιδιά, γυναίκες ακόμα και εχθρούς ολοκληρώνουν μαγικά αυτόν τον θαυμάσιο πίνακα. Με άφησε χωρίς ανάσα η συγκλονιστική περιγραφή της βύθισης του υποβρυχίου Περσεύς και η απίστευτη διάσωση του Τζόν Κέιπς από τους νησιώτες. Μαζί με τον ήρωα Μιλτιάδη, ένα ανθρώπινο μωσαϊκό από ζωντανούς και γλαφυρούς χαρακτήρες, παιδιά, γυναίκες ακόμα και εχθρούς ολοκληρώνουν μαγικά αυτόν τον θαυμάσιο πίνακα. Αισθάνομαι τυχερή που ταξίδεψα με την Ευαγγελίστρια, έκανα μια θεαματική βουτιά στην Ιστορία και βγήκα, με μιαν ανάσα, στην επιφάνεια, πιο πλούσια σε γνώσεις και σε αισθήματα. Τέσυ Μπάιλα, σ’ ευχαριστώ πολύ!







    Αμαλία: Έκλεισα το βιβλίο και θαρρούσα πως θάλασσα και αρμύρα γέμιζαν τα πνευμόνια μου. Με μία λέξη υπέροχο! Μαγικός τρόπος γραφής, εικόνες ολοζώντανες, συναισθήματα πηγαία. Ένα άρτιο λογοτεχνικό βιβλίο που σε μαγεύει και σε κρατάει μέχρι το τέλος σε ένταση. Η ιστορία είναι αληθινή και περιγράφει την ζωή του αφανούς ήρωα Μιλτιάδη Χούμα ο οποίος κατά την διάρκεια της κατοχής με το καίκι του την Ευαγγελίστρια εντάχθηκε στους κόλπους της συμμαχικής οργάνωσης ΜΙ 9 πραγματοποιώντας ταξίδια διαφυγής και σώζοντας αγωνιστές που τους μετέφερε σε ελεύθερα εδάφη. Συγκίνηση και έντονη αγωνία για τον ήρωα Καπετάνιο αλλά και φόρος τιμής σε ιστορίες ανθρώπων που ζούνε τις δικές τους περιπέτειες και συναισθήματα. Ένας αγνός νησιώτης με καρδιά λεονταριού και ψυχή αντριωμένη, που σαν υπέρτατο χρέος του έβαλε την λευτεριά της πατρίδας. Σεμνός, δεν θεώρησε κατόρθωμα μα χρέος του όσα πρόσφερε. Δεν τα συζήτησε ούτε με την ίδια του την οικογένεια και η ιστορία του έγινε γνωστή από το κρυμμένο του ημερολόγιο μετά τον θάνατο του. Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του καλού ελληνικού βιβλίου.
Savvina Pasini‎ προς Τέσυ Μπάιλα
16 Ιουλίου στις 12:05 μ.μ. ·

«Τιμή σ’ εκείνους όπου στη ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες […]»,
γράφει ο Καβάφης στο ποίημα του «ΘΕΡΜΟΠΥΛΕΣ», θέλοντας να επαινέσει αυτούς που θέτουν στη ζωή τους έναν υψηλό, ιερό σκοπό και δίνουν μάχη να τον υπερασπιστούν μέχρι τέλους. Άνθρωποι που παρά τις ανυπέρβλητες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, με αυτοθυσία και απαράμιλλη αποφασιστικότητα, θέτουν ακόμα και την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο, προκειμένου να υπηρετήσουν αξίες και πολύτιμα, ιερά ιδανικά τους. Άνθρωποι που αντιστέκονται στις επιταγές της λογικής και λαμβάνουν τολμηρές και ριψοκίνδυνες αποφάσεις, ξεπερνώντας τα όριά τους, κινούμενοι, έχοντας ως μόνο σύμβουλο την αδούλωτη ψυχή τους, προς την περαίωση του στόχου τους.
Οι «Άγριες θάλασσες» είναι ένα εμπεριστατωμένο ιστορικό μυθιστόρημα, με πρωταγωνιστή έναν αληθινό, αφανή ήρωα της Αντίστασης, τον Μιλτιάδη Χούμα και πρωταγωνίστρια την Ευαγγελίστρια, το περήφανο καΐκι του, που κατάφερε να σταθεί βράχος στις δύσκολες στιγμές των επικίνδυνων αποστολών του. Η εποχή, όπου λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα του βιβλίου, είναι τα φρικτά χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο πόλεμος χτυπά την πόρτα στην Ελλάδα και οι δυνάμεις του Άξονα προβαίνουν σε κάθε απάνθρωπη πράξη, ώστε να κατακτήσουν τη χώρα. Φόβος, πείνα, απελπισία, αλλά και άσβεστος πόθος για λευτεριά είναι το σκηνικό, πάνω στο οποίο ξετυλίγεται ο μίτος της αφήγησης.
Η Τέσυ Μπάιλα στο παρόν βιβλίο κατορθώνει να παντρέψει την Ιστορία με τη Λογοτεχνία. Η ιστορική αλήθεια είναι δοσμένη μέσα από τέτοια λογοτεχνική ματιά, που καθηλώνει τον αποδέκτη του έργου και τον ωθεί σε μια ανάγνωση, που περνά μέσα από τις άγριες θάλασσες της ανυπομονησίας για την εξέλιξη της πλοκής. Το αποτέλεσμα; Διαβάζεται απνευστί!
Η ατζέντα του Μιλτιάδη Χούμα αποκαλύπτει με πόσο ηρωισμό και αποφασιστικότητα στεκόταν απέναντι στις εντολές της οργάνωσης που συμμετείχε, βάζοντας κάτω κάθε φόβο και άγχος που -ανθρωπίνως λογικά- τον κατέκλυζε. Άνθρωπος ζυμωμένος με τα θαλασσινά κύματα, αλλά και έμπλεος αγάπης για τη λευτεριά και την πατρίδα, βοηθούσε στη διάσωση συμμάχων, χωρίς να το σκεφτεί λεπτό. Ακόμα και όταν η κούραση μιας δύσκολης αποστολής πρόσταζε ανάπαυλα του σώματος και της ψυχής του, σε περίπτωση νέας διάσωσης ή αποστολής, τα ξεχνούσε όλα και ριχνόταν με όλη του την καρδιά στον αγώνα. Έφερνε εις πέρας αποστολές που φάνταζαν ανυπέρβλητου κινδύνου και δυσκολίας και γι’ αυτό παρασημοφορήθηκε μετά το τέλος του πολέμου, όπως άρμοζε σε έναν μεγάλο ήρωα, ο οποίος ποτέ δεν προέταξε τα κατορθώματά του, δεν τα εξιστορούσε στα παιδιά και τους συντοπίτες του, αφήνοντάς τα εσκεμμένα στην αφάνεια, αποδεικνύοντας το πόσο ταπεινός και ανιδιοτελής ήταν.
Η Τέσυ Μπάιλα πέρα από την παράθεση των ιστορικών γεγονότων, καταφέρνει να ψυχογραφήσει τους ήρωές της, να φτάσει στα μύχια της ψυχής τους και με αληθοφάνεια να αποδώσει χαρακτήρες που προσπαθούσαν να αντιπαλέψουν την ορμή του φόβου και να φτάσουν σε γενναίες αποφάσεις. Ο κεντρικός ήρωας περιβάλλεται από πρόσωπα με τα οποία συνάπτει σχέσεις ζωής. Ένα από αυτά είναι η Ελένη, η ωραία Ελένη της καρδιάς του, η οποία έγινε γυναίκα της ζωής του, αφού ήταν το μοναδικό όνειρό του, που του συμπαραστεκόταν στις δύσκολες στιγμές των αποστολών του. Οι συνεργάτες του και συνοδοιπόροι στις άγριες θάλασσες του Αιγαίου και Ιονίου, οι ηγέτες της οργάνωσης αλλά και δευτερεύοντα αλλά όχι ασήμαντα πρόσωπα, όπως η Ισμήνη, συνθέτουν το παζλ της αφήγησης και εμπλουτίζουν τη δράση ο καθένας με τον τρόπο του και το προσωπικό στίγμα του.
Ας μην ξεχάσω να αναφέρω τον λεξιλογικό πλούτο της Μπάιλα, αλλά και την ευρηματική εικονοπλασία της. Το βιβλίο διανθίζεται από ολοζώντανες οπτικοακουστικές εικόνες, οι οποίες, εκτός των άλλων, μυρίζουν αλμύρα και λεβάντα και βάζουν τον αναγνώστη μέσα στα δρώμενα, συμμέτοχο με όλες του τις αισθήσεις.
Είναι πολύ σημαντικό να κυλάει αβίαστα η ανάγνωση ενός βιβλίου. Όταν, μάλιστα, σου προσφέρει γνώση και σε τέρπει παράλληλα, είναι το πλέον σημαντικό. Φαίνεται ότι το βιβλίο αυτό έχει γραφτεί με σεβασμό στην Ιστορία και αγάπη στη Λογοτεχνία. Θερμά συγχαρητήρια στην Τέσυ Μπάιλα που τόλμησε να αποτυπώσει την ιστορία ενός από τους γενναιότερους καπετάνιους της πολύπαθης εκείνης εποχής, να τον φέρει στην επιφάνεια, να τον γνωρίσει το αναγνωστικό κοινό και να του αποδώσει κι αυτό, νοερά, με τη σειρά του τα εύσημα για τον ηρωισμό και τη βοήθειά του στον συνάνθρωπο.
Προτείνω να διαβαστεί με όλη μου την καρδιά.
Καλή συνέχεια στο συγγραφικό σου έργο, Τέσυ μου!

Ρίτα Μενεξίδου:
Ο Μιλτιάδης Χούμας από μικρό παιδί γνώρισε και αγάπησε βαθιά την θάλασσα. Με το μικρό καΐκι του πατέρα του, την Ευαγγελίστρια, την ταξίδευε κάθε μέρα για να μαζέψει την ψαριά του. Αλλά η λαίλαπα του πολέμου άλλαξε την καθημερινότητα όλων. Μετά από μια συμπλοκή με Ιταλούς στρατιώτες, αναγκάζεται να εγκαταλείψει την Σάμο και να διαφύγει σε ελεύθερα χώματα. Η δίψα του για λευτεριά γρήγορα θα τον φέρει σε γνωριμία με τις συμμαχικές δυνάμεις και θα ενταχθεί στην οργάνωση Διαφυγή, αναλαμβάνοντας τις πιο δύσκολες και ριψοκίνδυνες αποστολές. Το ημερολόγιό του μας φέρνει κοντά σε όλες αυτές τις επιχειρήσεις κι εμείς, πάνω στην Ευαγγελίστρια, διαπλέουμε τα ναρκοθετημένα νερά του Αιγαίου από την μία άκρη ως την άλλη, με μπουνάτσα ή με άγρια και αφρισμένα κύματα. Κρυβόμαστε σε μικρούς κολπίσκους μέχρι να ξεφύγουμε από τα Ιταλικά καράβια και βρίσκουμε καταφύγιο σαν πρόσφυγες, στα ίδια μέρη, που 30 χρόνια νωρίτερα είχαν βαφτεί κόκκινα από αίμα Ελληνικό. Μία αληθινή ιστορία για έναν αληθινό απόγονο του Οδυσσέα, έναν άνθρωπο που έβαλε υπέρτατο χρέος της ζωής του την αγάπη για την πατρίδα, αλλά ποτέ δε θέλησε να επωφεληθεί την δόξα του ονόματός του. Γιατί το χρέος γι' αυτόν δεν είχε σχέση με παράσημα και τιμές, αλλά με την ανάγκη να παραδώσει στις επόμενες γενιές ατόφια την ιστορία της πατρίδος του. Ένα ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ βιβλίο, με μία πένα μαγική, μία άριστη λογοτεχνική γραφή, που δεν θέλεις να τελειώσει. Στην μέση του βιβλίου παρακολουθούμε και την προσωπική ιστορία ενός από τους διασωθέντες.Στις 60 αυτές σελίδες η αφήγηση είναι αριστοτεχνικά κινηματογραφική. Θερμά συγχαρητήρια στην Τέσυ Μπάιλα! Της εύχομαι κάθε επιτυχία και την ευχαριστώ για το υπέροχο ταξίδι στις άγριες θάλασσές της. Και πολλά μπράβο για την επιλογή του θέματός της. Γιατί κι αυτό είναι κομμάτι της Ιστορίας μας που δεν πρέπει να χαθεί στην λήθη του χρόνου.
Άγριες θάλασσες, Μπάιλα Τέσυ
Μέσα στη δίνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο Μιλτιάδης Χούμας όργωσε τις ελληνικές θάλασσες με το καϊκι του ''Ευαγγελίστρια'' βοηθώντας πολλούς Άγγλους κ Έλληνες να διαφύγουν στη Μέση Ανατολή. Ο ικανότατος καπετάνιος ρίχνεται με πείσμα και αυταπάρνηση στον σκληρό αγώνα και φέρνει εις πέρας τις πιο δύσκολες κ επικίνδυνες
αποστολές. Σύντροφός του καλός ένα ημερολόγιο όπου καταχωρίζει σχεδόν συνθηματικά πληροφορίες κ γεγονότα. Τα σπουδαιότερα όμως τα κουβαλούσε μέσα του χωρίς όμως ποτέ να τα μοιραστεί ούτε με την ίδια του την οικογένεια. Ήταν ένας σπουδαίος αγωνιστής και συνάμα ένας άνθρωπος σεμνός και αξιοπρεπής που δεν επιζήτησε δόξα κ αναγνώριση.
Οι άγριες θάλασσες της κας Μπάιλα δεν είναι
μόνο το υγρό στοιχείο της Ελλάδας. Ένιωσα ότι είναι η ανταριασμένη ψυχή του υπόδουλου Έλληνα που τον ωθεί να αγωνιστεί αγέρωχος κ έτοιμος να θυσιαστεί για υψηλά ιδανικά. Είναι η ίδια η αγριότητα του πολέμου που καταστρέφει ζωές και όνειρα. Ο ήρωας ως άλλος Οδυσσέας ακολούθησε τον δρόμο που του όρισε η περήφανη καρδιά του κ δάμασε τις άγριες θάλασσες χάριν ενός ύψιστου σκοπού. Μέσα από τις σελίδες ξεπηδούν εικόνες που δείχνουν όχι μόνο τη βαναυσότητα του πολέμου αλλά και τις όμορφες στιγμές της ζωής. Η γραφή σε πολλά σημεία είναι στοχαστική ,πολλές περιγραφές είναι σχεδόν ποιητικές και δε λείπει μια υποψία χαμόγελου- απαραίτητο για να εκτονωθεί η ένταση των συναισθημάτων. Κλείνοντας το βιβλίο ένιωσα απέραντο θαυμασμό για τον Μιλτιάδη Χούμα, ''παρακολούθησα''την περίοδο της Κατοχής από το κατάστρωμα της Ευαγγελίστριας και συνειδητοποίησα ότι τελικά οι απλοί άνθρωποι γράφουν την Ιστορία.
''Δε χρειάζεται να είσαι μεγάλος για να τα βάνεις με τους δυνατούς''.



Η αξιοπρέπεια φίλε μου...
Πάνω απ'ολα η αξιοπρέπεια είναι που σε κάνει να συνεχίσεις να ταξιδεύεις, ακόμα κι όταν σπάσουν τα κουπιά σου...η λαχτάρα να μη χαλαλίσεις τα όνειρά σου...και η ελπίδα..
Μια ελπίδα βαφτισμένη στο όνομα της εθνικής υπερηφάνειας, της ελευθερίας πέρα από κάθε προσωπικό κέρδος. Και όλα αυτά σε κάνουν να παλεύεις ασίγαστα, χωρίς κανένα άλλο αντίκρισμα. Δεν χρειάζεσαι άλλο αντίκρυσμα... Και για άλλη μια φορά η Τέσυ Μπάιλα ,ΕΓΡΑΨΕ, βασιζόμενη σε μια ιστορια αληθινή, πάλι δίνοντας την ψυχή της για την αγαπημένη θάλασσα, που δεν έχω πλέον καμμία αμφιβολία ότι την λατρεύει. Υπέροχο βιβλίο μια μαρτυρία για τις ψυχές που είναι φτιαγμένες από χρυσάφι. Άνθρωποι απλοί που έγραψαν ιστορία!!

Παρασκευή, 5 Αυγούστου 2016

Η Θάλεια Κουνούνη γράφει για τις "Άγριες θάλασσες"

Ένας αϊβαλιώτικος ζεϊμπέκικος…
Ένας λεβέντικος χορός ξεδιπλώνεται…
Μέσα από το στέρνο ξεχύνεται το παράπονο…
Και γίνεται ο χορός μία σιωπηλή ευχαριστήρια δέηση για το ότι κάποιοι είναι ακόμα ζωντανοί…
Σιωπηλά;
Μα ναι. Ήταν επιλογή του. Πώς να βρεθούν τα κατάλληλα λόγια να περιγράψουν όλα αυτά που αντίκρισε, όλα αυτά που βίωσε, όλα αυτά που έγιναν κομμάτι της σάρκας του, ένα με την ψυχή του;
Την ώρα που η Ιστορία χάρασσε νέα μονοπάτια στον δρόμο της και οι άνθρωποι ένιωθαν ανήμποροι να τα ακολουθήσουν, ο Μιλτιάδης Χούμας «άρπαξε» τη στιγμή και μετάλλαξε τον φόβο του σε σκοπό ζωής, και αυτός ο ίδιος φόβος ήταν που τον όπλισε με δύναμη.
«Σηκώνω άγκυρα και φεύγω…», είπε. Και μ’ αυτά τα λόγια αναποδογύρισε την αθέατη κλεψύδρα του πεπρωμένου.
Και ενώ ταξίδευε στις άγριες θάλασσες, εκεί που ο πόλεμος ήταν σκοτεινός και υγρός και η ειρήνη δε φαινόταν πουθενά, πάλεψε με τους συντρόφους του για το ακατόρθωτο.
Δίπλα στον φιλέλληνα ταγματάρχη Parish, ο Μιλτιάδης δίνει στη συμμαχική οργάνωση «Διαφυγή» αλμυρή πνοή. Μαζί με τους συνταξιδιώτες του στοχεύει ατρόμητος στην επιτυχή εκτέλεση κάθε αποστολής τους αψηφώντας κάθε κίνδυνο. Γίνεται σωτήρας του μοναδικού επιζώντα από το υποβρύχιο «Περσεύς», John Capes. Την ίδια στιγμή που παλεύει με τα κύματα, παλεύει για την ελευθερία. Παλεύει για να έρθουν ξανά οι παλιές καθημερινές εικόνες… για ένα καθιερωμένο τελετουργικό που μένει χαραγμένο στην ψυχή σου… «Έτσι όπως χαράσσονται όλες οι στιγμές ευτυχίας, μόνο που όταν κανείς τις βιώνει δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντικές είναι. Αρκεί μία τυχαία ανάκλησή τους στη μνήμη, και οι πραγματικές διαστάσεις ξεκαθαρίζουν…»
«Σηκώνω άγκυρα και φεύγω…», είπε τότε ο Μιλτιάδης. Κι από τότε, παρόλο που κρατούσε το δικό του ημερολόγιο, δεν θέλησε να μιλήσει ποτέ και σε κανέναν γι’ αυτά που είχε ζήσει.
Και σήμερα, χρόνια μετά, έρχεται η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα, μέσα από μεγάλη και αξιοσημείωτη έρευνα, να μας μιλήσει γι’ αυτόν τον άνθρωπο, να μας ξεδιπλώσει την… ψυχή του, δίνοντας μας ένα βιβλίο που, δεν θα πω στολίζει απλώς τη βιβλιοθήκη μας, αλλά τη «βαραίνει» με μαρτυρίες που έχουμε καθήκον να τις κουβαλάμε ως πολύτιμη κληρονομιά.
Μέσα από τη μαγευτική γραφή της η συγγραφέας καταθέτει τα γεγονότα, πασπαλίζοντάς τα με μυρωδιές, ολοζώντανες εικόνες, γνήσια συναισθήματα, αποφθέγματα που άλλοτε χαϊδεύουν και άλλοτε αφυπνίζουν τη συνείδηση που οφείλουμε να έχουμε ως άνθρωποι.
Γιατί η Τέσυ Μπάιλα ξεφεύγει από τα πλαίσια που δημιουργούν οι εκάστοτε έχθρες των εθνικοτήτων, δεν επικεντρώνεται μόνο στα μελανά σημεία εκείνης της σκοτεινής περιόδου, (που σαφώς και οφείλουμε να τα γνωρίζουμε), αλλά επεκτείνεται, επίσης, στις ανθρώπινες σχέσεις, στις ανθρώπινες ψυχικές ανάγκες, στις ανθρώπινες συμπεριφορές αυτών που βιώνουν τον αβάσταχτο πόνο στις δυσμενείς συνθήκες ενός πολέμου. Καταφέρνει να σε συγκινήσει ακόμα κι όταν για ανθρώπινη επαφή λογαριάζει το να κρατάς την παλάμη (προέκταση μίας ξυλόγλυπτης λαγουδέρας) για να καταλαγιάζει ο φόβος και να περιορίζονται οι αμφιβολίες.
Ναι, ο Μιλτιάδης δεν μίλησε ποτέ για τη ζωή του. Και σήμερα η κυρία Μπάιλα, σαν ταχυδρομικό περιστέρι, μας έφερε τις «Άγριες Θάλασσες», για να γνωρίσουμε αυτόν τον μικροκαμωμένο και λιγομίλητο άντρα που όμως έμοιαζε τιτάνιος μέσα στη σιωπή του. Για να φανεί και στα δικά μας μάτια, όπως στα μάτια αυτών που τον γνώριζαν, γιγαντόσωμος, παίρνοντας το ανάστημα της παλικαριάς του.
Τέσυ μου, συγχαρητήρια!

Ο Παύλος Ανδριάς γράφει στον Αυλόγυρο για τις "Άγριες θάλασσες"

Το ότι η Τέσυ Μπάιλα ξεκινάει το βιβλίο της μ’ ένα κομμάτι...
από τους «Αργοναύτες» του Γιώργου Σεφέρη, δεν είναι ένα επικοινωνιακό τρικ, αλλά μια άριστη εισαγωγή γι’ αυτό που θ’ ακολουθήσει…

«Ένας λαός γράφει ιστορία με τις πράξεις του…» μας λέει και εκεί αρχίζει το ταξίδι στις άγριες θάλασσες.
Έχοντας στην «κατοχή» της οικογενειακές μαρτυρίες και ντοκουμέντα για το Μιλτιάδη Χούμα, τον καπετάνιο της «Ευαγγελίστριας», αφήνει ελεύθερη την πένα της μυθοπλασίας, με αποτέλεσμα το βιβλίο να είναι ένα πετυχημένο σύνολο εικόνων και αξιών…
Αξίζει να αναφερθεί ότι αν και το βιβλίο είναι στην ουσία ένα «ιστορικό» μυθιστόρημα, η συγγραφέας καταφέρνει ν’ απαλύνει το ύφος του με γερές ενέσεις συναισθημάτων, με οδηγό τον έρωτα και την ελπίδα για το αύριο, αναγκάζοντας τον αναγνώστη να βυθιστεί στο ταξίδι της γνώσης, με αυξημένο το αίσθημα του πατριωτισμού.
Ένα «εργαλείο» στα χέρια του απαιτητικού αναγνώστη που αναζητά ένα βιβλίο γεμάτο με μηνύματα και άφθονα στοιχεία για μια Ελλάδα που αρκετοί δεν γνωρίσαμε, αλλά σύμφωνα όπως την παρουσιάζει η Τέσυ Μπάιλα, θα θέλαμε να είχαμε ζήσει.
Φυγή λοιπόν από τα συνηθισμένα, μ’ ένα καΐκι γεμάτο λεβεντιά και άρωμα Ελλάδας…

Παύλος Ανδριάς
Συγγραφέας – Δημοσιογράφος
www.aylogyros news.gr

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Η Αναστασία Δημητροπούλου γράφει στο Literature.gr για το "Ουίσκι μπλε"

«Ουίσκι μπλε» μια εμπειρία υψηλού λογοτεχνικού επιπέδου
της Αναστασίας Δημητροπούλου
Ο παφλασμός ενός κύματος δεν μπορεί να εξηγήσει ολόκληρη τη θάλασσα, αλλά μπορεί για πάντα να δέσει τις καρδιές των ανθρώπων μαζί της. Να χαράξει πάνω τους ένα ανεξίτηλο σημάδι που θα τους θυμίζει πως η θεραπεία σε κάθε λογής βάσανο και στεναγμό, δεν είναι παρά το αλμυρό νερό. Αλμυρός είναι ο ιδρώτας, τα δάκρυα και το ίδιο το γαλάζιο της κορμί που όλους τούς πλανεύει. Ο Μιχάλης, γιος της Βιργινίας και του καπετάν Βαγγέλη, τούτος ο ταλανισμένος πρωταγωνιστής του βιβλίου της Τέσυς Μπάιλα, το ξέρει καλύτερα απο τον καθένα αυτό. Ίδρωσε κι έκλαψε πικρά η παιδική ψυχή του, αφήνοντας μια για πάντα την Αλεξάνδρεια κι όλο το βίος της οικογένειάς του πίσω, ίδρωσε και παραδάρθηκε για να αναζητήσει μες στα σπλάχνα μιας άγνωστης κι αφιλόξενης γης το κάρβουνο και την καλύτερη τύχη, μάτωσε τα μάτια και τους πνεύμονές του, άγγιξε φευγαλέα το αμερικάνικο όνειρο, και παραδόθηκε σε έναν έρωτα που θα αντικαθιστούσε το αίμα στις φλέβες του, με ένα άλλο φλογερό υγρό, με ένα ουίσκι μπλε. Άνοιξαν ποικίλοι κύκλοι ζωής μπροστά του, άλλοι έκλεισαν βίαια, κι άλλοι δεν έκλεισαν ποτέ, κι εκείνος που δοκιμάστηκε στα γρανάζια τους, έμαθε τη δύναμή του κι εκείνη την απαράμιλλη σοφία της ψυχής που κατά τον Προυστ, δε μας απονέμεται ούτε και χαρίζεται σε όλους. Πρέπει να την ανακαλύψουμε μόνοι μας στους δρόμους της μοίρας όσο δύσβατοι και κακοτράχαλοι κι αν είναι, μέσα από ένα ταξίδι από το οποίο κανείς άλλος δεν είναι σε θέση να μάς γλιτώσει, ή να πραγματοποιήσει για δικό μας λογαριασμό. Άλλωστε τα ταξίδια όπως κι η αγάπη, εκφράζουν μια προσωπική απόπειρα να μετατραπεί η ελπίδα μας σε πραγματικότητα. 
Η ελπίδα του Μιχάλη ήταν να τον αγκαλιάσει κάποτε η θάλασσα να ταυτίσει το παράξενο σημάδι της όχι με εκείνο στο καμένο μπράτσο του, μα με της καρδιάς του. Με σύντομες, ενδιαφέρουσες ιστορίες των υπόλοιπων ηρώων, ανατρεπτικά γεγονότα στην πορεία του Μιχάλη, διάχυτη αφηγηματική ευαισθησία, κειμενική καλαισθησία, ρεαλιστικούς διαλόγους και περιγραφές, η Τέσυ Μπάιλα προσφέρει στους αναγνώστες της μιαν εμπειρία υψηλού λογοτεχνικού επιπέδου. 
Σκιαγραφεί χαρακτήρες που έχουν κάτι ανάγλυφο, όνειρα, φόβους, προσδοκίες που συμπαρασύρουν όλους μας σε ένα ταξίδι πότε πάνω στα θαλασσιά σεντόνια, πότε πλάι τους, πότε στη βουή και τη μαυρίλα των ορυχείων του Βελγίου και για συντροφιά διαλέγει μια τη νοσταλγική φυσαρμόνικα που αλλάζει χέρια και ζωές σα γυναίκα της νύχτας, και μια το ουίσκι που σε ενός βέρου θαλασσινού τα μάτια, όπως ο Μιχάλης, θα παίρνει παντοτινά κυανές αποχρώσεις. Κι αν τα ταξίδια του κορμιού παύουν σαν απαντήσει το λιμάνι του, οι περιπλανήσεις του νου συνεχίζονται χάρη στα βιβλία που γεννιούνται από την αγάπη των δημιουργών τους, που είναι ταυτόχρονα ικανή να τούς εξασφαλίσει μια θέση περίοπτη στις βιβλιοθήκες μας. Το «Ουίσκι μπλε» μεθά τον αναγνώστη με την έντονη μυρωδιά του, ενώ προσφέρει απλόχερα και ένα σημαντικό μάθημα ζωής στις σελίδες του: δεν έχει σημασία το πού στεκόμαστε, αλλά η κατεύθυνση στην οποία τραβάμε. Για να προσεγγίσουμε το λιμάνι, πρέπει καμιά φορά να πνέουμε με ούριο άνεμο, και πότε ενάντια 1 στις φουρτούνες του νερού. Δεν πρέπει ποτέ όμως να μας παρασύρει το ρεύμα ή να μας κρατά δεμένους μια βαριά, σκουριασμένη άγκυρα. - See more at: http://www.literature.gr/ouiski-ble-mia-empiria-ipsilou-logotechnikou-epipedou-grafi-i-anastasia-dimitropoulou/#sthash.AnxqjDH3.dpuf

Read more at: http://www.literature.gr/