Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2018

Νέος κύκλος συζητήσεων για τη Λέσχη Ανάγνωσης των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Ο νέος κύκλος συζητήσεων της Λέσχης Ανάγνωσης των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ αρχίζει σε λίγες μέρες. Συγκεκριμένα θα διαρκέσει από τις 17/10/18-30/1/19.
Αυτή τη τη φορά θέμα της λέσχης είναι το ελληνικό ιστορικό μυθιστόρημα και θα συζητηθούν τα παρακάτω βιβλία:

1) Ιστορία δίχως όνομα. Στέφανος Δάνδολος 17/10/18
2) "Γυναίκες της μικρής πατρίδας" Θοδωρής Παπαθεοδώρου 7/11/18.
3) "Γινάτι" Γιάννης Καλπούζος 28/11/18
4) Αθηνά, Ευτυχώς που δε γεννήθηκα όμορφη, Κώστς Καρακάσης 19/12/18.
5) Η αγαπητικιά, Σόφη θεοδωρίδου 9/1/19.
6) Οι κόρες της Ελλάδας1 Η επιστροφή, Φιλομήλα Λαπατά. 30/1/19.

Όλες οι συναντήσεις της Λέσχης θα γίνονται στον φιλόξενο χώρο του Βιβλιοπωλείου των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ, Εμμ. Μπενάκη 13-15.
Δηλώστε συμμετοχή στο pr@psichogios.gr
Σας περιμένουμε!



Παρασκευή, 18 Μαΐου 2018

Η Κατερίνα Αγγελάκη - Ρουκ γράφει για τις Άγριες θάλασσες


«Σπαρακτικά στεγνά λένε πως μένουν τα μάτια των ανθρώπων στον μεγαλύτερο πόνο».
Με αυτή την τραγικά σπαρακτική αλήθεια η Τέσυ Μπάιλα αρχίζει μια απόλυτα πρωτότυπη διήγηση, όπου η μυθιστορηματική φαντασία ενώνεται με απόλυτη φυσικότητα με την ιστορική αλήθεια. Κάθε κεφάλαιο γεννάει την αγωνία μιας μυθιστορηματικής εξέλιξης, ενώ περιγράφει γεγονότα που σφράγισαν την Ιστορία της Ελλάδας. Εκείνο που κάνει τις «Άγριες θάλασσες» ένα πολύτιμο κείμενο είναι που σε κάθε ιστορικό γεγονός αναφαίνεται ότι στο βάθος πρωταγωνιστεί ο πόνος του ανθρώπου, η πληγωμένη του καρδιά.
«Για εκείνον σκλαβιά σήμαινε να μένει ο άνθρωπος στις ώρες του μεγάλου κινδύνου με σταυρωμένα τα χέρια και να περιμένει τη σωτηρία».

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ των ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Ξεκινάμε σε λίγες ημέρες και σας περιμένουμε για να συζητήσουμε παρέα για τα σημαντικά λογοτεχνικά έργα της σύγχρονης εποχής, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS, βιβλία που αγαπήσαμε, έτυχαν της παγκόσμιας αποδοχής και βραβεύτηκαν.

Ο πρώτος κύκλος στην Λέσχη Ανάγνωσης των Εκδόσεων Ψυχογιός ξεκινάει τον Φεβρουάριο και τελειώνει τον Μάιο. Συντονίζει η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα. Στις έξι προγραμματισμένες συναντήσεις, διάρκειας μιάμισης ώρας η καθεμία, θα συζητηθούν τα παρακάτω βραβευμένα λογοτεχνικά βιβλία:




  • Ο θεός των μικρών πραγμάτων (1997)
  • Η ζωή του Πι (2002)
  • Τα παιδιά του μεσονυκτίου (2001)
  • Το τοτέμ του λύκου (2008)
  • Η περίπτωση Φίνκλερ (2011)
  • Το μονοπάτι για τα βάθη του Βορρά (2015)

  • Όλα τα βιβλία που έχουν επιλεχθεί αποτελούν σημαντικότατα λογοτεχνικά έργα της σύγχρονης εποχής και έχουν τύχει παγκόσμιας αποδοχής, κάτι που αποδεικνύεται από τις βραβεύσεις τους. Οι συναντήσεις θα πραγματοποιούνται στο βιβλιοπωλείο των Εκδόσεων Ψυχογιός (Εμμ. Μπενάκη 13-15, Αθήνα), στις 18:30.
    Η συμμετοχή είναι δωρεάν, με απαραίτητη τη δέσμευση θέσης στο e-mail: e.gavrela@psichogios.gr. Θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας, λόγω περιορισμένων θέσεων.   
    Λέσχη Ανάγνωσης των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ                     ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ                       









    Ο Γιάννης Χούμας για τις 'Άγριες θάλασσες" στη "μουσική εγκυκλοπαίδεια" της Αθανασίας Καρούμπαλη στην ΕΡΑ ΠΥΡΓΟΥ

    Άγριες Θάλασσες: Μια μυθιστορηματική μαρτυρία για τότε που οι ψυχές ήταν φτιαγμένες από ακριβό μέταλλο∙ τότε που την Ιστορία την έγραφαν οι απλοί άνθρωποι.Στις άγριες θάλασσες της κατεχόμενης Ελλάδας υπάρχει ένα μυστικό ελευθερίας που το γνωρίζουν μόνο οι γενναίοι. Η «Ευαγγελίστρια», το καΐκι της διαφυγής, δε μεταφέρει ανθρώπους∙ μεταφέρει την ελπίδα της εθνικής ξαστεριάς στην πιο σκοτεινή στιγμή της σύγχρονης Ιστορίας. Κατακτητές και πατριώτες, διώκτες και κυνηγημένοι, όλοι τους στρατευμένοι σ’ έναν πόλεμο που θα κρίνει το μέλλον του κόσμου.Από τον ασυμβίβαστο καπετάν Μιλτιάδη Χούμα μέχρι την καρτερική Ελένη του, μικροί και μεγάλοι ήρωες στροβιλίζονται σ’ ένα έπος που εκτυλίσσεται στην πανάρχαια θάλασσα του Ομήρου. Τι απέμεινε από αυτή τη φοβερή αντάρα; Μνήμες και βοές μέσα στον χρόνο αλλά και η ζωή αυτών των ανθρώπων, πλούσια σε ιδανικά, σε όνειρα, σε έρωτες και πάθη. Ζωή μοιρασμένη σε επεισόδια που θα αδυνατούσε να συλλάβει και η πιο τολμηρή φαντασία.
    Στη Μουσική Εγκυκλοπαίδεια, μιλησε ο γιος του ήρωα στον οποίο αναφέρεται το έργο, Γιάννης Χούμας καθώς και η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα. Κοντά μας ήταν και ο ερμηνευτής Τάκης Κωνσταντακόπουλος με την νέα του δισκογραφική δουλειά : Συλλογή Νο 2-Πρώτες Εκτελέσεις, όπου ένα από τα τραγούδια του Cd αναφέρονται στο βιβλίο. 
    Πατήστε στον παρακάτω σύνδεσμο για να ακούσετε την εκπομπή:
     http://www.erapirgou.gr/o-giannis-choumas-sti-mousiki-egkyklopedia/

    Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

    Ο Μιχάλης Τζανάκης γράφει για "Το μυστικό ήταν η ζάχαρη" στο fractal

    Ιστορίες για να θυμάσαι

    Γράφει ο Μιχάλης Τζανάκης //

    Τέσυ Μπάϊλα «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη», εκδ. Ψυχογιός

    Το μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα, «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη», ο αναγνώστης δε θα το διαβάσει απλά, αλλά θα το γευτεί, θα το ακούσει, θα το μυρίσει θα το ακουμπήσει. Είναι ανάγνωσμα πάσης αισθήσεως και παντός συναισθήματος. Δε  θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά με τόση Κρήτη που εμπεριέχει το έργο.
    Κάποτε ρώτησαν το σπουδαίο Μίκη Θεοδωράκη ποια είναι η διαφορά του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού με το ελαφρό τραγούδι. Ο μεγάλος συνθέτης είχε απαντήσει: «Το λαϊκό τραγούδι είναι αυτό που σε κάνει να θυμάσαι και το ελαφρό αυτό που σε κάνει να ξεχνάς». Επεκτείνοντας τη λογική της ερώτησης αλλά και της απάντησης πέρα του τραγουδιού σε κάθε είδους τέχνη και ειδικά στη λογοτεχνία νομίζω η απάντηση θα είναι ίδια. Η πραγματική λογοτεχνία σε κάνει να αναθυμάσαι ενώ η επιδερμική και επιπόλαια σε κάνει να ξεχνάς. Υπ’ αυτήν την έννοια λοιπόν έχουμε ένα κείμενο όχι μόνο υψηλής αισθητικής, αλλά λαϊκό στην ουσία του.
    Το μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα έχει την ιδιαιτερότητα, αλλά συνάμα και το πλεονέκτημα να διαρθρώνεται πάνω σε δυο διαφορετικούς άξονες, τον ιστορικό και τον κοινωνικό και οι άξονες αυτοί συγκλίνουν και τέμνονται στο πρόσωπο ή μάλλον σε ολόκληρη τη ζωή  της Κατίνας. Μια ζωή που εμπεριέχει και τελικά αποθεώνει τον ηρωισμό της καθημερινότητας.
    Απ’ τη μια η ιστορία μιας οικογένειας στην Κρήτη που πορεύεται παράλληλα με την ιστορία του νησιού απ’ τα τέλη του 19ου αιώνα, φτάνοντας να βιώσει την κορύφωση του δράματος της με τη θηριωδία των ναζί στο νησί. Κάπου εκεί η ιστορία επιβάλλει τους όρους της στους ήρωες του έργου και όσους δεν εξοντώνει, τους ποδηγετεί για τα επόμενα χρόνια.
    Αυτό το πρώτο μέρος του έργου, δοσμένο με το ρεαλισμό της αντιπολεμικής διάθεσης της συγγραφέα θυμίζει μια μυθιστορηματική εκδοχή του κινηματογραφικού «Πλατούν». Ο παραλογισμός του πολέμου σκοτώνει με κάθε τρόπο τα σώματα, αλλά δεν μπορεί να κάνει το ίδιο και με τις ψυχές. Απ’ τη διαστροφή της πυρπόλησης ολόκληρων οικισμών απ’ τους ναζί, μέχρι το Μόνοβιτς το παράρτημα του Άουσβιτς κάποιοι επιμένουν να ζουν, έστω αφήνοντας ένα βιολί, όπως αυτό του Σήφη, να παίζει αιώνια και να θυμίζει ότι υπάρχουν δυνάμεις υπέρτερες απ’ αυτές των όπλων.
    Το δεύτερο μέρος του έργου, αυτό που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως τον κοινωνικό άξονα του έργου η ατμόσφαιρα γίνεται Ντοστογιεφσκική. Από την Κρήτη μεταφερόμαστε στο αστικό περιβάλλον του Πειραιά εκεί που η Κατίνα συναντά την παρακμιακή ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής περιόδου πνιγμένη στους καπνούς και το αλκοόλ. Οι διαφορές στο ήθος της Κατίνας με τον άντρα της τον Θέμελη σκιαγραφούν επίσης ρεαλιστικά τον απόλυτο ύμνο της ζωής. Υπενθυμίζει ότι θύματα και θύτες της καθημερινότητας αγωνίζονται με οποιονδήποτε τρόπο να κρατηθούν όρθιοι στη λαίλαπα μιας παρασιτικής ζωής. Ωστόσο η καρτερικότητα της Κατίνας θα φανεί αρκετή προκειμένου να διασωθεί η ίδια, ο γάμος της αλλά κυρίως ένα σπουδαίο παιδί, ο Θράσος, το παιδί του ζευγαριού.
    Τα πρόσωπα, οι ήρωες μικροί και μεγάλοι, δίνουν καθένα το στίγμα τους και βάζουν την ηθική σφραγίδα τους, όχι μόνο την προσωπική αλλά και τη σφραγίδα του χώρου και του χρόνου μέσα στους οποίους ζουν.
    Διαβάζοντας το κείμενο ο αναγνώστης θ’ αγαπήσει  γι’ άλλη μια φορά την Κρήτη, τη λεβεντιά, την τιμή, το φιλότιμο, την ανθρωπιά, ακόμα και την κουζουλάδα των Κρητικών, θ’ ακούσει το θρόισμα απ’ τα λιόδεντρα, θ’ ακουμπήσει και θα  νιώσει τη σκληράδα της κρητικής πέτρας, θα  γευτεί τα καλιτσούνια και τις πίτες της Κωνσταντάκαινας,  θα καμαρώσει τα χειροτεχνήματα,  τα υφαντά και τη νοικοκυροσύνη των γυναικών.
    Την ίδια στιγμή που  θα  οργιστεί με το σκληρό Θέμελη μέχρι να τον δει στο τέλος με οίκτο, θ’ αγαπήσει,  θα θαυμάσει θα  εκνευριστεί με την υποχωρητικότητα και την ανοχή της Κατίνας.
    Την ίδια ώρα θ’ ακούσει  το βιολί του Σήφη θα προσηλωθεί  στην ψαλμωδία του παπά, θ’ αγωνιά για την τύχη του Τομ, θα κλάψει σαν άνθρωπο το Μανούσο, το σκυλί της οικογένειας.
    Μα τελικά για να ‘ρθουμε στα πιο απλά και εύκολα τι άλλο είναι η πραγματική τέχνη πέρα από συναισθήματα μοιρασμένα τίμια και δίκαια μεταξύ του παραγωγού και του αποδέκτη της τέχνης;
    Αυτό είναι και το τελικό συμπέρασμα μου.
    Ένα άρτιο καλλιτεχνικό δημιούργημα στηριγμένο στην πιο απλή συνταγή της επιτυχίας ενός έργου: Το Ήθος και την ψυχή.

    Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

    Ο Πασχάλης Πράντζιος γράφει για τις "Άγριες θάλασσες"

    «Άγριες Θάλασσες» της Τέσυς Μπάιλα, Εκδόσεις Ψυχογιός γιατί «Η ανάγνωση των καλών βιβλίων είναι σαν τη συνομιλία με τους τελειότερους ανθρώπους του παρελθόντος» (René Descartes)

    «Κι εκεί, με τον αγέρα να χτυπά κατάσαρκα την πλώρη του καϊκιού, με τη θάλασσα να σφυροκοπά την καρίνα του, εκείνος έβρισκε την ευκαιρία να κάνει και πάλι όνειρα. Λες και από το ανοιχτό του πουκάμισο έβρισκαν την ευκαιρία να διαχυθούν στον νυχτερινό ουρανό και από εκεί να φτάσουν στην ακτή του Τσεσμέ, να κουρνιάσουν πάνω στο μαξιλάρι της Ελένης και εκεί, δίπλα της, να αποκοιμηθούν»

    Χανιά, καύσωνας, τριήμερο του Αγίου Πνεύματος και το νησί βουλιάζει. Γυρνώ για ώρα στους δρόμους με το αμάξι ψάχνοντας να βρω μια απόμερη θάλασσα, χωρίς κόσμο, χωρίς ρακέτες, χωρίς παιδάκια που ουρλιάζουν από τον ενθουσιασμό της παιδικής τους ηλικίας. Μια ήρεμη θάλασσα ψάχνω, για να διαβάσω τις Άγριες Θάλασσες, της Τέσυς Μπάιλα. Μου έρχεται να σταματήσω το αμάξι σε μια σκιά και να αρχίσω να διαβάζω το βιβλίο που με περιμένει ανυπόμονα, ξαπλωμένο στη θέση του συνοδηγού, όμως δεν το κάνω. Σκέφτηκα ακριβώς το σημείο που θα έπρεπε να πάω, για να βρω το ιδανικό για μένα περιβάλλον και δεν έπεσα έξω. Έτσι, βρέθηκα σ’ ένα μέρος που θα είχα για παρέα μονάχα τις Άγριες Θάλασσες, μπροστά σε μια παραλία ξεχασμένη από την εποχή του Παραδείσου.
    Το κάθε τι για να το συλλάβεις ορθότερα στο νου σου, θα πρέπει να το αντιδιαστείλεις με το αντίθετό του. Αλλιώς δεν το βλέπεις στη σωστή του διάσταση. Δεν μπορείς για παράδειγμα να δεις ολοκληρωμένα τις Άγριες Θάλασσες χωρίς να τις αντιδιαστείλεις με τις ήρεμες ή τις μαγευτικές ή τις ειδυλλιακές. Είναι διπολική η ζωή κι, ως φαίνεται, η Τέσυ Μπάιλα το γνωρίζει και το καταθέτει συγγραφικά σ’ ένα μυθιστόρημα που έχει χρώμα και μυρωδιά πολέμου. Ο πόλεμος και η ειρήνη. Ο πόλεμος -βάρβαρος σχεδιασμός ανθρώπινης επινόησης-  και η ειρήνη, το διάλειμμα του πολέμου. Μεταξύ αυτών των δύο οριοθετείται και η ανθρώπινη ζωή. Το δίπολο έρωτας και θάνατος εναλλάσσεται ταχύτατα στην πορεία του χρόνου κι οι άνθρωποι περαστικοί καθώς είναι από το κομμάτι της φυσικής ζωής, φεύγουν αφήνοντας πίσω τους αυτό που ονομάζουμε ιστορία. Και το δίπολο αυτό, ο πόλεμος και η ειρήνη, ο έρωτας και ο θάνατος ενυπάρχουν στις Άγριες Θάλασσες.
    Άραγε, είναι ιστορικό μυθιστόρημα οι Άγριες Θάλασσες που έχουν ως θεματικό πυρήνα ένα ντοκουμέντο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου; Θα μου φαινόταν ελλιπής ένας τέτοιος προσδιορισμός. Με περιορίζει, και το μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα σε κάνει να ταξιδεύεις χωρίς να θέτει περιορισμούς. Επειδή οι περιγραφές της είναι συγκλονιστικές, μπορείς και ίπτασαι στον τόπο και στο χρόνο με απίστευτη ευκολία κι επειδή η μυθιστορηματική της γλώσσα είναι υποδειγματική, πολύ εύκολα φεύγεις από το παρελθόν και μεταφέρεσαι στο παρόν, σκέφτεσαι, προβληματίζεσαι, παραδέχεσαι ότι η ανθρώπινη μοίρα πορεύεται αέναα μέσα σε θάλασσες άγριες.
    Αν πάρουμε ως δεδομένο ότι η λογοτεχνία είναι πάνω απ’ όλα γλώσσα -αυτό είναι το μέσον για να αποδώσεις το κάθε τι- οι Άγριες Θάλασσες είναι λογοτεχνία. Η γλώσσα της Μπάιλα έχοντας απολύτως την προσωπική της σφραγίδα κινείται μεταξύ αφήγησης και περιγραφής με δεξιοτεχνία, αποτυπώνει συναισθήματα, εγείρει σκέψη, καταγράφει γεγονότα, ενώ ταυτόχρονα μαγεύει, καθώς γλιστρά σαν το μετάξι μέσα στη διήγηση. Αν πάρουμε, επίσης, ως δεδομένο ότι η λογοτεχνία και η ζωή ταυτίζεται, αφού δεν έχουμε από τη μια μεριά τη λογοτεχνία και από την άλλη τη ζωή, οι Άγριες Θάλασσες το πιστοποιούν. Κι επειδή η Μπάιλα δεν γράφει ανάλαφρες ιστοριούλες, απέδειξε -και σ’ αυτό το βιβλίο- πως η λογοτεχνία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή, κι αν δεν υπάρχει αυτό το λογοτεχνικό αλισβερίσι, ο έρωτας που εμπνέει η ζωή στην Τέχνη, δεν μπορούμε να μιλάμε για έργο τέχνης.Η ιστορία του βιβλίου δεν στηρίζεται σε πραγματικές αναφορές, είναι πραγματική. Φαντάζομαι πως για τους περισσότερους αναγνώστες είναι «δέλεαρ» μια μυθιστορηματική ζωή αληθινή. Όμως για συγγραφείς που ξέρουν να γράφουν, όπως η Μπάιλα, αυτό δεν έχει σημασία, αφού κρίνοντας και από τα προηγούμενα βιβλία της κάθε τι που γράφει είτε είναι πραγματικό είτε προϊόν συγγραφικής φαντασίας, το γράφει καλά. Η πένα της Τέσυς Μπάιλα δεν έχει ανάγκη το «αληθινό», για να εκφραστεί. Πείθει ό,τι και να γράψει κι αυτό είναι ίδιον συγγραφικής δεινότητας. Θέλω να πω πως ναι μεν είναι εντυπωσιακό να διαβάζεις μια πραγματική ιστορία που μάλιστα συνοδεύεται και από την πιστοποίηση βιβλιογραφίας, ωστόσο δεν θεωρώ το βιβλίο εξαιρετικό γι’ αυτό το λόγο. Οι Άγριες Θάλασσες είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα, γιατί έχει λογοτεχνική ταυτότητα.
    Οι Άγριες θάλασσες είναι ένα βιβλίο σοβαρό και ο σεβασμός του γράφοντος απέναντι στους αναγνώστες προϋπόθεση της σύνθεσης και της δημιουργίας του.
    Κι επειδή, παρότι ζω στην Κρήτη, δεν είμαι «κριτικός», θα κλείσω τις σκέψεις μου πάνω σ’ αυτό το καλό βιβλίο ως αναγνώστης. Με βρήκε η νύχτα στη θάλασσα και ξημέρωσα διαβάζοντας τις Άγριες Θάλασσες μ’ ένα φακό!
    * Ο Πασχάλης Πράντζιος γεννήθηκε στην Ανάβρα Καρδίτσας το 1971. Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Βιβλία του: «Και πάντα με χείλη κόκκινα…» (2006), «Περί ανέμων και γάτων» (2009), «Λιωμένο μολύβι» (2012), «Η πόλη έχει ρεπό» (2014) όλα από τις εκδόσεις «Ωκεανίδα».
    Πηγή: http://fractalart.gr/agries-thalasses-tesy-baila/

    Η Έρη Ρίτσου γράφει για τις "Άγριες θάλασσες"

    Έρη Ρίτσου, Τέσυ Μπάιλα στον Ιανό
    Διάβασα πρόσφατα το βιβλίο «Άγριες θάλασσες». Πρόκειται για μια μυθιστορηματική βιογραφία του Σαμιώτη Μιλτιάδη Χούμα, έτσι για μας τους Σαμιώτες έχει ιδιαίτερη σημασία, πέρα απ’ το ενδιαφέρον που παρουσιάζει η σχεδόν άγνωστη ιστορία μιας πλευράς της αντίστασης στον καταχτητή, στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου. Η Τέσυ Μπάϊλα, έχοντας κάνει εξονυχιστική έρευνα σε αρχεία προσωπικά και δημόσια και έχοντας διαβάσει όλη τη σχετική με το θέμα της βιβλιογραφία, παρουσιάζει την πτυχή αυτή του αγώνα των κατακτημένων με έναν μυθιστορηματικό, απλό, εύληπτο, ευχάριστο στην ανάγνωση τρόπο.
    Ο ήρωάς της, ο Μιλτιάδης Χούμας, τα αρχεία του οποίου έθεσε στη διάθεσή της η οικογένειά του, μετά από ένα τυχαίο περιστατικό κατά το οποίο έρχεται σε σύγκρουση με Ιταλούς στρατιώτες στη διάρκεια της ιταλικής κατοχής στη Σάμο, αναγκάζεται για να μην συλληφθεί και εκτελεστεί, να πάρει το καϊκι του και μαζί με δύο φίλους του να εγκαταλείψει το νησί. 
    Ο Μιλτιάδης Χούμας δεν είναι οργανωμένος σε κάποια αντιστασιακή οργάνωση, ούτε φαίνεται ιδιαίτερα συνειδητοποιημένος. Είναι ένα ψαράς που αγαπάει τη θάλασσα μέσα στην οποία γεννήθηκε ουσιαστικά, την πατρίδα του και το δίκιο. Οπλισμένος με αυτές τις αγάπες, φεύγοντας απ’ το νησί, δεν κοιτάζει απλώς να σώσει τον εαυτό του αλλά αισθάνεται την ανάγκη να κάνει κάτι για την απελευθέρωση της πατρίδας του. Η τύχη ρίχνει στον δρόμο του έναν Εγγλέζο στρατιωτικό που του δίνει την ευκαιρία να κάνει αυτό που θέλει, να βοηθήσει δηλαδή στον αγώνα κατά των φασιστών και των ναζί και έτσι καταλήγει με το καϊκι του να φυγαδεύει Άγγλους που έχουν αποκλειστεί στην Ελλάδα καθώς και Έλληνες που κρύβονται από τους Γερμανούς.
    Με αυτή την αφετηρία, η Τέσυ Μπάιλα παρουσιάζει την ιστορία του Χούμα, τη δράση, τις προσωπικές αναζητήσεις του, τον έρωτά του για τη μελλοντική του γυναίκα και παράλληλα δίνει εικόνες τόσο της ζωής στα νησιά όσο και στην ενδοχώρα της κατακτημένης Ελλάδας, με μια μοναδική ζωντάνια που προκαλεί συγκίνηση.
    Αυτό που με εντυπωσίασε ιδιαίτερα, είναι οι ομοιότητες ανάμεσα στις συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες που έρχονται στη χώρα μας αυτά τα χρόνια για να ξεφύγουν την καταστροφή του πολέμου και στις συνθήκες που αντιμετώπιζαν οι Έλληνες πρόσφυγες στα παράλια της Μικράς Ασίας, ιδιαίτερα οι κάτοικοι των νησιών που έφευγαν απ’ τα νησιά τους για να ξεφύγουν κυρίως από την γερμανική κατοχή, τις οποίες η Μπάϊλα μας προσφέρει με εξαιρετικές περιγραφές.