Τέσυ Μπάιλα

Αλέξανδρος Χριστοφής  (1882-1957) "Η λογοτεχνία είναι ένα όνειρο και γι αυτό, σύμφωνα με τον ποιητή Πωλ Βαλερύ: «όλες οι υπερβολές του ονείρου της ανήκουν». Περί Λογοτεχνίας, culturenow.gr, τεύχος 25, αφιέρωμα στη Λογοτεχνία, Καλοκαίρι 2013. Της Τέσυς Μπάιλα. Καταγραφή ενός προσωπικού κραδασμού; Αποτύπωση της αρμονίας; Μια περιχαρακωμένη περιοχή δεδομένων σκέψεων ή μια σαφής απεικόνιση ενός μετασχηματισμένου κόσμου; Τι ακριβώς είναι η λογοτεχνία; Μια παραγωγή λέξεων ικανών να νοηματοδοτήσουν το ατομικό και κοινωνικό μας επίπεδο ή ένα προϊόν της πεισματικής προσπάθειας μερικών ανθρώπων να αρθρώσουν έναν αληθινό λόγο; Μήπως τελικά είναι απλώς το μοναδικό αξιακό μέτρο που έχουμε για την αξιολόγηση ενός πολιτισμού, αφού σε κάθε εποχή οι αλήθειες που την χαρακτήριζαν ενσωματώνονταν μέσα στο λογοτεχνικό σύμπαν που συνέθετε ο πνευματικός της κόσμος; Σήμερα η ελληνική κοινωνία πάσχει καθολικά, ανήμπορη να δεχτεί το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας νέας, απόλυτα υποβαθμισ...

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Πατρίς: http://www.patris.gr/articles/244421/164207#.Ue52LY3je2Y 1)Αυτό είναι το τρίτο σας βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Μιλήστε μας λίγο για το θέμα που πραγματεύεστε. Ποια περίοδο χρονικά καλύπτει το βιβλίο; Το Μυστικό ήταν η ζάχαρη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι το πρώτο βιβλίο μου που κυκλοφορεί από τις συγκεκριμένες εκδόσεις και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό. Είναι ένα βιβλίο χωρισμένο σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος παρακολουθούμε την Κατίνα την εποχή του μεσοπολέμου, όταν παιδί ακόμη βρίσκεται στην Κρήτη έως και το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μέσα από βεντέτες, ήθη και έθιμα της εποχής, συναισθήματα και ιστορικές αναφορές το βιβλίο γίνεται η αφορμή να καταγραφεί η Ιστορία του τόπου και να φωτιστεί η ζωή και η νοοτροπία των κατοίκων ενός πολύ μικρού ορεινού χωριού της Κρήτης. Έτσι από το 1895 και την Κρητική Πολιτεία περνάμε στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, στη μάχη της Κρήτης, στο Μάλεμε, στα γεγονότα που ση...

Αγαπητοί φίλες και φίλοι, είναι ιδιαίτερη χαρά και τιμή να παρευρίσκομαι στο φιλόξενο χώρο του βιβλιοπωλείου Δοκιμάκης για να μιλήσω για ένα πραγματικά εξαιρετικό βιβλίο, που θεωρώ ότι θα διαβαστεί με μεγάλη ευαρέσκεια από ευρύ αναγνωστικό κοινό. Καλωσορίζουμε λοιπόν στην πόλη μας τη συγγραφέα Τέσυ Μπάιλα και το νέο της μυθιστόρημα με τον ευρηματικό και «εύγευστο» τίτλο «το μυστικό ήταν η ζάχαρη».  Τη συγγραφέα τη γνώρισα προσωπικά σήμερα το πρωί, αλλά διαβάζοντας πριν κάποιες μέρες το βιβλίο  της θεώρησα πως  ήξερα καλά εδώ και πολύ καιρό ένα υπέροχο άνθρωπο που γράφει με τη δύναμη της ψυχής του πρώτα και κατόπιν με τη δύναμη της πένας του, όχι απλά για να τέρψει τον αναγνώστη, αλλά και να τον διδάξει, να του υπενθυμίσει, να τον προβληματίσει για πρόσωπα, πράγματα καταστάσεις... Προκαταλαμβάνω τον αναγνώστη με μια πρώτη παρατήρηση. Το μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα ο αναγνώστης δε θα το διαβάσει απλά, αλλά θα το γευτεί, θα το ακούσει, θα το μυρίσει θα το ακουμπ...

Υπάρχουν μυθιστορήματα που εστιάζουν την προσοχή τους πάνω   στη ζωή και τα πάθη, τις σκέψεις και τα όνειρα ενός, δύο, έστω τριών προσώπων. Στα έργα αυτά, οι συγγραφείς τους ακολουθούν λεπτομερώς τις απαιτήσεις των ηρώων τους και αφήνουν σε εκείνους την ευθύνη να μιλήσουν με τη δικιά τους φωνή και να πούνε τις όποιες δικές τους απόψεις. Υπάρχουν όμως –πιο σωστά, θα έπρεπε μα γράψω πως από πάντα υπήρχαν- μυθιστορήματα που γύρω από το ένα ή τα δυο κεντρικά πρόσωπα, κυκλοφορούν και άλλοι χαρακτήρες που εισέρχονται άξαφνα στη ζωή των πρωταγωνιστών, κάποια στιγμή αποχωρούν, μα μπορεί και συνεχώς δίπλα τους να παραμένουν. Οι δικές τους ζωές παρουσιάζονται συμπληρωματικά μα και παραπληρωματικά  σε σχέση μα τις ζωές των κεντρικών προσώπων. Όπως και να είναι, σε αυτά τα μυθιστορήματα είναι ο συγγραφέας – αφηγητής που ελέγχει συνεχώς τη ροή της αφήγησης, ελέγχει διαρκώς το τι θα πράξουν οι ήρωες (πρωταγωνιστές και μη)  και αυτός είναι που αποφασίζει αν και πότε θα εξηγήσει τ...

Ο Ρότζερ Μπέικον είχε πει κάποτε πως μερικά βιβλία μπορεί κανείς να τα δοκιμάσει, άλλα να τα ρουφήξει και πολύ λίγα αφού τα μασήσει να τα χωνέψει. «Το Μυστικό ήταν η Ζάχαρη» είναι ένα βιβλίο το οποίο ο αναγνώστης δεν το διαβάζει απλώς αλλά το ρουφά με μια παροιμιώδη αγωνία, διεισδύει με τις πιο ζωηρές εικόνες της φαντασίας του στο παραστατικό φόντο της Κρήτης του Μεσοπολέμου, βιώνει με τα πιο ζοφερά χρώματα την κτηνωδία της Γερμανικής κατοχής και στη συνέχεια μεταφέρεται στο δεύτερο μέρος του βιβλίου στις προσφυγικές συνοικίες του Πειραιά και παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα τις ακραίες εκφάνσεις του βίου ενός εκρηκτικού ζεύγους, του Θέμελη και της Κατίνας. Ένα ζευγάρι αντιφατικό, απρόβλεπτο που στροβιλίζεται στη δίνη μιας ακραίας και αρρωστημένης σχέσης. Οι ρόλοι του θύτη και του θύματος όσο και αν φαίνονται ευδιάκριτοι και ξεκάθαροι, στην πραγματικότητα εναλλάσσονται και μπλέκονται σε ένα κουβάρι πάθους, οργής, πόνου και αλληλοεξάρτησης. Το θύμα που φαινομενικά δείχνει να είναι η...

05/07/2013 Τo μυστικό ήταν ζάχαρη Ένα βιβλίο της Τέσυς Μπάιλα «Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας». Στο νέο της μυθιστόρημα με τίτλο «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη» η Τέσυ Μπάιλα επιστρατεύει μια ράτσα εξαίρετων αφηγητών. Έτσι οι ιστορίες της με φόντο την προπολεμική Κρήτη είναι πασπαλισμένες με το αυθεντικό γλυκαντικό της μυθοπλασίας. Η μία διαδέχεται την άλλη στον αέναο κύκλο της ζωής με μικρούς και μεγάλους πρωταγωνιστές να στροβιλίζονται γύρω από την Κατίνα, το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου. Μυθιστορηματικά ενσταντανέ από τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, από τον εμφύλιο… Κι όλα αυτά ώσπου να ζευγαρώσει η Κατίνα με τη μοίρα της. Είναι σημαδιακή η στιγμή κατά την οποία ένας συγγραφέας συναντά τον χαρακτήρα εκείνο που δεν μπορεί να διαχειριστεί με τις προσφιλείς του μεθόδους. Ο Θέμελης, ο αρσενικός πόλος του πρωταγωνιστικού γένους, θα ανατρέψει τη μέχρι τώρα αφηγηματική οπτική της Μπάιλα. Θα την υποχρεώσει να αναθεωρήσει την λογοτεχ...

Η παρουσίαση του βιβλίου « Το μυστικό ήταν η ζάχαρη » έγινε την Πέμπτη 27 Ιουνίου στο βιβλιοπωλείο « Δοκιμάκης», στις 20.30 με συντροφιά πολλών φίλων. Την συγγραφέα και το βιβλίο της παρουσίασαν οι : Ελένη Μπετεινάκη , Νηπιαγωγός , ο Μιχάλης Τζανάκης, εκπαιδευτικός και ο Δημήτρης Στεφανάκης συγγραφέας. ..." Διαβάζοντας το κείμενο ο αναγνώστης θ’ αγαπήσει γι’ άλλη μια φορά την Κρήτη, τη λεβεντιά, την τιμή, το φιλότιμο, τον ανθρωπισμό, θ’ ακούσει το θρόισμα απ’ τα λιόδεντρα, θ’ ακουμπήσει και θα νιώσει τη σκληράδα της κρητικής πέτρας, θα γευτεί τα καλιτσούνια και τις πίτες της Κωνσταντάκαινας, θα καμαρώσει τα χειροτεχνήματα τα υφαντά και τη νοικοκυροσύνη των γυναικών...." είπε ο Μιχάλης Τζανάκης . Η Ελένη Μπετεινάκη αναφέρθηκε στο πρώτο μέρος του βιβλίου , τονίζοντας : "Ένα βιβλίο γεμάτο Κρήτη , ένα βιβλίο γεμάτο μυρωδιές, γεύσεις, αναμνήσεις , πίκρα, πόνο, πόλεμο, έθιμα, συνταγές ζωής, αλλά και χαρά ..Μια ιστορία σαν παραμύθι άλλοτε με δράκους και κακούς ...

Μόλις μια μέρα μετά την κυκλοφορία του βιβλίου μου με τίτλο Το μυστικό ήταν η ζάχαρη από τις εκδόσεις Ψυχογιός, έγινε η επίσημη παρουσίαση του στην  κατάμεστη αίθουσα του Ιανού. Πολλοί φίλοι με τίμησαν με την παρουσία τους και κυριολεκτικά μετέτρεψαν τη βραδιά αυτή από μια απλή παρουσίαση βιβλίου σε μια μεγάλη γιορτή. Χρωστάω σε όλους όσοι παραβρέθηκαν ένα μεγάλο ευχαριστώ, όλοι σπουδαίοι φίλοι, άνθρωποι που με στηρίζουν από την πρώτη στιγμή σ' αυτό το χώρο,  ανάμεσα στους οποίους βρίσκονταν και πολλοί συγγραφείς , όπως ο Μάνος Κοντολέων, η Λότη Πέτροβιτς, ο Μανόλης Πρατικάκης, ο Γιώργος Συμπάρδης, ο Γιάννης Καλπούζος, η Μάρω Κερασιώτη,  η Πένυ Παπαδάκη, η Μαίρη Παναγιώτου, ο Τάσος Σταυρακέλης, η Έμυ Τζοάννου, ο Γεράσιμος Καρέλος, η Αλίκη Οικονόμου Γιωτάκου, ο δημοσιογράφος Νίκος Βατόπουλος και ο γνωστός καλλιτέχνης Πασχάλης. Σημαντική για μένα ήταν η παρουσία του εκδότη μου κ. Θανάση Ψυχογιού που με τίμησε, αμέσως μάλιστα  μετά την επιστροφή του από ταξίδ...

Του Πασχάλη Πράντζιου, φιλόλογου/συγγραφέα «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη» της Τέσυ Μπάιλα, εκδ. Ψυχογιός «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη», το ήξερε η Κατίνα το μυστικό, μονάχα που στη δική της τη ζωή η ζάχαρη ήταν απούσα. Η Τέσυ Μπάιλα σκύβει με σεβασμό πάνω στην ιστορία της Ελλάδας κατά τον προηγούμενο αιώνα και εστιάζοντας την ανάλυσή της στην περίοδο της Κατοχής και στα μετά τον Εμφύλιο χρόνια, μας δίνει την ιστορία ανθρώπων απλών, όμοιων με τις μνήμες πολλών δικών μας καθημερινών ανθρώπων και μας παρουσιάζει τον κόσμο της φτώχειας, της ταπείνωσης, του ψυχικού μαρασμού, συνθέτοντας ένα βιβλίο που κυλάει άλλοτε γρήγορα, άλλοτε πιο αργά, οδηγώντας τον αναγνώστη σε συναισθήματα που κορυφώνονται στο επίπεδο της φρίκης που οδηγεί στο σπαραγμό. Το βιβλίο χωρίς να χαρακτηρίζεται ιστορικό μας δίνει επιτυχώς όλο το κομμάτι της ελληνικής ιστορίας που αφορά την Κατοχή στην Κρήτη. Φωτίζει χωρίς να κουράζει την ιστορική λεπτομέρεια και ενσωματώνει μέσα στην ιστορική αφήγηση ήρωες που συνθέτουν το...

«Το μυστικό ήταν η ζάχαρη» της Τέσυς Μπάιλα είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα. Ένα βιβλίο που πραγματικά καθηλώνει τον αναγνώστη. Ένα μείγμα στιγμών υψηλής αισθητικής που άλλοτε προκαλούν συγκίνηση και προβληματισμό και άλλοτε είναι πασπαλισμένες με ζάχαρη. Στιγμές ευφορίας, ευτυχίας. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η συγγραφέας: «....Το μυστικό είναι η ζάχαρη, λοιπόν, σκέφτηκα. Η ζάχαρη που απαραιτήτως έβαζε στο φαί της, στα γλυκά, στη ζωή της. Μια σταλιά, όπως έλεγε, μια πρέζα ζάχαρη, και η ζωή γίνεται πιο γλυκιά κι αντέχεται....» Η Κωνσταντάκαινα , η Κατίνα, η Αντωνία, ο Κωστής, ο Σήφης, η Μαρίτσα, ο Θέμελης, ο Θράσος και πληθώρα προσώπων συντελούν μια ιστορία που ξεδιπλώνεται εντυπωσιακά. Όλοι πρωταγωνιστές, ο καθένας με το δικό του μοναδικό τρόπο, στο σανίδι του καλογραμμένου μυθιστορήματος. Πολύ καλά σκιαγραφημένοι, σωστά τοποθετημένοι παρουσιάζουν κάποια ήθη, έθιμα, συνήθειες με τόσο αυθεντικό τρόπο, λες και ζωντανεύουν την ιστορία στο μυαλό του κάθε αναγνώστη. Χαρακτηριστικά π...

Με ευωδιά βασιλικού «Το μυστικό ήταν η ζάχαρη» της Τέσυς Μπάιλα είναι από τα βιβλία εκείνα που λαχταρά η ψυχή να διαβάσει. Αναδίνει μια ατμόσφαιρα αλλοτινής εποχής, παντοτινά χαμένης, πλημμυρισμένης από ευωδιά βασιλικού. Από τις πρώτες αράδες η αφήγηση παρασέρνει τον αναγνώστη  κάνοντάς τον κοινωνό της ιστορίας. Χωρίς φανφάρες και στολίσματα, χωρίς συναισθηματισμούς και γλυκανάλατες περιγραφές παρουσιάζει την αλήθεια των πραγμάτων όπως είναι και βγάζει πηγαία συγκίνηση. Πώς είναι δυνατόν να μη δακρύσει κάποιος ακολουθώντας κατά πόδας την Κωσταντάκαινα στην άθλια καθημερινότητα της κατοχικής Κρήτης τότε που ο φόβος και ο θάνατος  ήταν μόνιμοι σύντροφοι των ανθρώπων ή ακούγοντας από τα χείλη της Μαρίτσας τις φρικαλεότητες των Γερμανών στα στρατόπεδα του Άουσβιτς; Πληθώρα θεμάτων διατρέχει το μυθιστόρημα χωρίς να γίνεται ωστόσο κουραστικό. Με εγκιβωτισμούς ανοίγει νέα παράθυρα στην ιστορία, πάντα όμως επιστρέφει εκεί που μας έχει αφήσει. Στις αναδρομές συχνά έχουμε κυκλ...

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ 15.06.2013 Συντάκτης:  Ελένη Γκίκα http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=PPG1385_1427#.Ub64jTFvu7k.facebook «Ασυλλόγιστα ο Οκτώβρης είχε να κάνει τα πρώτα φύλλα να κιτρινίσουν. Συστάδες δέντρων συνομιλούσαν ψιθυρίζοντας το τέλος του καλοκαιριού. Χρωματικοί πορφυρισμοί, παγιδευμένοι στα κλαδιά τους, λαμπύριζαν μες στη βροχή. Η γη ανέπνεε τις μυρωδιές της νοτισμένης προσμονής, αφού είχε περάσει πολύς καιρός από την προηγούμενη νεροποντή. Κολασμένα αναζητούσε να ξεδιψάσει απ' το υγρό της χάδι. Στην αριστερή πλευρά του δρόμου, μια συκιά, μόνη ανάμεσα στα τόσα αμπέλια, εξακολουθούσε να λατρεύει τον ουρανό, με στραμμένα σε ικεσία τα κλαδιά της, σ' ένα σιωπηλό θρήνο, ωδή στην αναπόδραστη μοναξιά της.» Ξεκινώντας «Το πορτρέτο της σιωπής», η Συνάντηση μοιάζει ρεαλιστική και σαφής, ο Τόπος είναι «το ψηλότερο σημείο της γης», το Όρος. Οι δυο καλόγηροι, πανομοιότυποι μέσα στο μαύρο ράσο – για να ενδυθείς εξάλλου τον μοναχισμό θα πρέπει να απαρνηθείς τη μέχρι τό...

Σήμερα, 14/6 στον Ιανό στις 18.00 σας περιμένουμε για να μιλήσουμε για Το μυστικό ήταν η ζάχαρη που κυκλοφόρησε χτες από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Στην Κρήτη του Μεσοπολέμου μεγαλώνει η Κατίνα, σ’ έναν κόσμο σκληρό αλλά αθώο. Η μοίρα της, ίδια με πολλών γυναικών της εποχής αυτής, θα την οδηγήσει στον μεταπολεμικό Πειραιά και στην ασφυκτική αγκαλιά του Θέμελη, ενός άντρα-γρίφου που ασκεί μια καταστροφική και ανεξήγητη γοητεία στις ψυχές των άλλων, παραμένοντας σκοτεινός και αντιφατικός ως το τέλος. Η ηρωίδα, ως άλλη Πηνελόπη, εγκλωβίζεται σ’ έναν αδιέξοδο έρωτα, σ’ ένα γάμο μαρτυρικό μ’ ένα μοιραίο Οδυσσέα που κρύβει καλά τα δικά του μυστικά. Από την προπολεμική Κρήτη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι τις προσφυγικές συνοικίες του Πειραιά, η ιστορία δεμένη με τα πέτρινα χρόνια της Ελλάδας, στροβιλίζεται γύρω από ένα ζευγάρι εκρηκτικό που βιώνει την καλοσύνη και τη σκληρότητα, την υπομονή και τον παραλογισμό, την αφοσίωση και τον αμοραλισμό. Ένα μυθιστόρημα-καλειδοσκόπιο μιας δύσκολης ...

Λίγες μόλις μέρες πριν την κυκλοφορία του τρίτου βιβλίου μου με τίτλο Το Μυστικό ήταν η ζάχαρη α πό τις εκδόσεις Ψυχογιός, η αναγνώστρια και φίλη Ευδοξία Κολυδάκη έστειλε την ουσιαστική της κριτική για Το πορτρέτο της σιωπής , εκδ. Έναστρον. Την ευχαριστώ ολόθερμα για την εμπεριστατωμένη άποψή της για το πρώτο μου βιβλίο! «…Ότι περισσότερο αναζητούσε στη ζωή του, αυτός, ο τόσο ιδιότυπος άνθρωπος ήταν ακριβώς αυτό. Να βρει τον εαυτό του. Να αποκρυπτογραφήσει τον μυστικό του κώδικα και να νιώσει τη μόνη και αληθινή του ουσία. Δεν ήταν ο ονειροπαρμένος, αλλά ο ονειροπόλος της ζωής. Ενας περιηγητής της αυτογνωσίας. Ο Παυσανίας της σιγής» . Ένα υπέροχα, «διαφορετικό» βιβλίο, που αξίζει να διαβασθεί με προσοχή από την αρχή μέχρι το τέλος του. Το θέμα του, ανθρωποκεντρικό, αγγίζει πολλά θέματα, κοινωνικά, φιλοσοφικά, συναισθηματικά, τη σχέση του ανθρώπου με το θεό, την αναζήτηση του νοήματος της ζωής, προβληματίζει και συγκινεί και πάνω απ’ όλα, προσφέρει αναγνωστική ικανοποίηση. Εξαι...

Το Πορτρέτο της σιωπής θέτει πολλά και καίρια ζητήματα, άμεσα συνδεδεμένα με τις διαχρονικές υπαρξιακές αγωνίες του ανθρώπου. Από την Έφη Ριζά: http://www.culturenow.gr/21530/book-review-to-portreto-ths-siwphs-tesy-mpaila Μέσα από τις σελίδες του αναδύεται η εικόνα του προσώπου που περιπλανάται συναισθηματικά ενώ κινείται αγωνιωδώς για να ικανοποιήσει τα θέλω του που άλλοτε, ή μάλλον στην αρχή , είναι σαφή και ξεκάθαρα, είναι αυτά που πεισματικά υποστηρίζει, ενώ στη συνέχεια θολώνουν την όραση , υποχωρούν και τον ταλανίζουν. Αυτός είναι ο Γιάννης και αργότερα Χριστόφορος, ο άνθρωπος που συγκρούεται κατά μέτωπο και βασανιστικά με το περιβάλλον του, εισπράττει την σκληρή αντίδραση της μητέρας του και παρόλα αυτά μένει ακλόνητος και υλοποιεί την αρχική απόφασή του: να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να ζήσει στο Άγιο Όρος. Πόσο στέρεη όμως είναι η επιλογή του Χριστόφορου; Η συνάντησή του με τη Μαρίνα αργότερα θα του δείξει ότι δεν ήταν τόσο σταθερή όσο αρχικά εκείνος υπέθετε. Τι οδηγεί τ...

Από την Τέσυ Μπάιλα: http://www.culturenow.gr/21492/book-review-sigana-sigana-patw-sth-gh-kwstia-kontolewn Ανομολόγητα, παράλογα πάθη, στοιχειά που γυρίζουν για να πάρουν όλα όσα ο θάνατος τους στέρησε, κορδέλες στο χρώμα του αιμάτινου πάθους, μάτια σμαράγδια, παθιασμένοι σπασμοί καραβιών και θαλασσινά αγκαλιάσματα, γαλάζιες ματιές που δεν αντέχονται, κεχριμπαρένιες βέρες, γάμοι και έρωτες μοιρασμένοι ανάμεσα σε ανθρώπους και στοιχειά, αιώνιες υποσχέσεις που στροβιλίζονται στο χρόνο, παιδιά που σπέρνονται σε ξένη μήτρα, νυφιάτικα τραγούδια, μαχαίρια τσέτικα, πατρίδες χαμένες και πατρίδες μητριές, σπονδές που γίνονται με πορσελάνινες κούπες για να απομακρυνθεί το κακό, ζωές και πάθη πλεγμένα σε ιστούς αράχνης, είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που συνθέτουν τον μικρόκοσμο αυτού του εξαιρετικού βιβλίου της Κώστιας Κοντολέων που επανακυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Έναστρον. Κι ο μελωδικός του τίτλος, Σιγανά, σιγανά πατώ τη γη μοιάζει να δίνει ρυθμό σε ολόκληρο το κείμενο κ...

Γράφει η Πασχαλία Τραυλού / Συγγραφέας – λογοτέχνης / tnomik11@yahoo.gr Ο Χριστόφορος, ο ήρωας του βιβλίου, είναι ένας αναχωρητής του αισθητού, που έψαχνε το μονοπάτι της αυτογνωσίας μέσα από τις αισθήσεις. Αναζητούσε την αθέατη ομορφιά του κόσμου, την αόρατη φύση του. Δεν έψαχνε να βρει τον Ποιητή αλλά την ίδια την Ποίηση, την κρυμμένη καλά μέσα του. Ο Χριστόφορος, ένας ιδιόρρυθμος «ποιητής» και ο ίδιος, προσπαθούσε να ανακαλύψει την προσωπική ταυτότητα για να ορίσει τα όνειρά του. «Το δοξάρι του άγγιζε τις χορδές, όπως ένα βλέμμα ξέρει να γλιστρά πάνω στην αγαπημένη σάρκα για να χαρίσει στοργή, με την τρυφεράδα του έρωτα ζωγραφισμένη πάνω του… Η ζωή του, άγκυρα ριγμένη στα σκοτεινά βάθη, στ’ άπατα ν’ αναζητά βράχο να δέσει και να σκουριάζει στην υγρή της αιχμαλωσία…» Ο Χριστόφορος έχει δυο αγάπες: τη θάλασσα και τη μουσική. Δυο αγάπες που δεν συγκρίνονται και υπερνικούν οποιεσδήποτε άλλες. Ακόμη κι εκείνη της μάνας, της τραγικής Φωτεινής. Ακόμη κι εκείνης για τη σάρκα της ...