Τέσυ Μπάιλα

  Μια ανάγκη να βιώσει κανείς την αναλογία που υπάρχει ανάμεσα στην εικονιστική παράσταση της μελαγχολίας, όπως αυτή εξιστορήθηκε στα αττικά επιτύμβια της κλασικής Αθήνας και σ’ αυτό που τελικά εκφράζουν τα επιτύμβια αυτά στάθηκε η αφορμή για μια μελέτη πάνω στη γοητεία των αιώνιων ματιών, όπως τα φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης της εποχής. Τα αττικά επιτύμβια με τη διαφάνεια του θανάτου αποτυπωμένη στη προσφερόμενη μαρμάρινη επιφάνεια αποτελούν από μόνα τους τον καλύτερο σχεδιασμό σε μια μελέτη για τη μελαγχολία του θανάτου. Πρόκειται για τα γλυπτά που υμνούν τη ζωή και τη δύναμή της με χαραγμένη τη θλίψη επάνω στην πέτρα. Ο σύγχρονος θεατής των επιτύμβιων αυτών θαμπώνεται κυριολεκτικά από τα πετρωμένα βλέμματα των απεικονιζόμενων μορφών, μια θλίψη που ακινητεί πάνω στις μαρμάρινες μορφές, τόσο αυτών που χάθηκαν όσο και αυτών που τους συνοδεύουν στον τελικό αποχαιρετισμό. Ο χρόνος άδηλος λίγο πριν το τελικό ταξίδι, παραμένει ασήμαντος και γι’ αυτό το...

Μιλώντας για παραμύθι θα πρέπει αναμφίβολα να προσπαθήσουμε να προσδιορίσουμε τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο Παραμύθι. Ένα αυτονόητο ερώτημα που προέκυψε όταν τον 19ο αιώνα άρχισε η καταγραφή των παραμυθιών από τους αδελφούς Γκριμ ήταν πώς προήλθαν τα παραμύθια. Πώς γεννήθηκαν. Ποια είναι τα γενεσιουργά αίτια των παραμυθιών και κατ’ επέκταση, πώς διαδόθηκαν, ποιες λειτουργίες εξυπηρετούσαν και ποια χαρακτηριστικά έχουν τα οποία διαφαίνονται μέσα στους συμβολισμούς τους. Ο τεράστιος όγκος του υλικού που έχουμε από παραμύθια έχει ταξινομηθεί και είναι ενδεικτικός των θεωριών που αναπτύχθηκαν για τη γένεσή του είδους. Ωστόσο αυτό που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι αρχικά το παραμύθι υπήρξε ένα προφορικό είδος που καλλιεργήθηκε από απλούς ανθρώπους όταν αυτοί προσπάθησαν να εκφράσουν τόσο την κοινωνική τους θέση όσο και τη σχέση τους με τη φύση, τις επιθυμίες τους, τις αντιλήψεις τους. Και καθώς τα παραμύθια διαμορφώνονταν από κοινωνία σε κοινωνία, ανάλογα με τις αντιλήψεις που επικρατού...

« Ένα έργο παραμένει πάντα ανοιχτό στο ενδεχόμενο». Με αυτή τη φράση κλειδί η συγγραφέας Ελένη Γκίκα μας καλεί να ξεκλειδώσουμε τους μυστικούς κόσμους των ηρώων της και να αναζητήσουμε την ηδονή του αναπάντεχου που σε ξαφνιάζει όταν αφεθείς να αποκρυπτογραφήσεις τα νοήματα που ενυπάρχουν μέσα στις λέξεις της. Λέξεις που με επιδεξιότητα και σοφία «υφαίνει» η Ελένη Γκίκα σε ένα λόγο που ρέει, προσεγγίζοντας  με χειρουργική ακρίβεια φιλοσοφικούς στοχασμούς σε μια αρμονική συμπύκνωση νοημάτων, ένα προσωπικό παιχνίδι στο οποίο αρέσκεται η συγγραφέας. Με πρώτο υλικό τη συναρμολόγηση νοημάτων μέσα από τις λέξεις η Ελένη Γκίκα στο βιβλίο της αυτό σκηνοθετεί εικόνες απαράμιλλης αισθητικής, μέσα στις οποίες ο αναγνώστης καλείται να διακρίνει τους πολυδαίδαλους μηχανισμούς που την ώθησαν στη δημιουργία τους και να τους θέσει σε λειτουργία για μια διακειμενική συνομιλία με κείμενα άλλων σπουδαίων δημιουργών. Άλλωστε η ίδια έχει πλήρως απορροφήσει το έργο τους και μας το προτείνει...

Στο μαγευτικό Κυριάκι Βοιωτίας και στον πανέμορφο ξενώνα Φλυγόνιον παρουσιάστηκε Το Παραμύθι της βροχής που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δοκιμάκης.Χρωστάω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον εμπνευστή του Φεστιβάλ κ. Γιώργο Γκώνια για την πρόσκληση και τη ζεστή φιλοξενία του, καθώς και σε όλους τους υπεύθυνους του φεστιβάλ, στους ιδιοκτήτες του ξενώνα Φλυγόνιον και σε όλους όσοι παρευρέθησαν στην εκδήλωση και μας τίμησαν με την παρουσία τους, ανάμεσα στους οποίους και ο αντιδήμαρχος του Δήμου Λεβαδέων. Η βραδιά ξεκίνησε με τον χαιρετισμό του Γιώργου Γκώνια. Στη συνέχεια για το βιβλίο μίλησε αναλυτικά  η κ. Μαριάννα Φωτοπούλου κι εγώ. Η βραδιά διανθίστηκε με την προβολή δύο βίντεο που δημιουργήθηκαν για το βιβλίο σε μουσική επένδυση του μαθητή Νίκου Γουλανδρή και έκλεισε με ένα βίντεο ακόμη με το βασισμένο στο βιβλίο  τραγούδι σε στίχους του Γιώργου Γκώνια και μουσική του Βαγγέλη Καζαντζή που ερμηνεύουν ο Βαγγέλης Καζαντζής και η Μαρίνα Δακανάλη. Η Ομιλία της κ. Φωτοπούλου: ...

Το Παραμύθι της βροχής δεν είναι απλώς το δεύτερο βιβλίο της Τέσυς Μπάιλα. Είναι πρωτίστως μια προσπάθεια της συγγραφέως να απογαλακτιστεί από την γοητεία που ασκεί σε όλους μας το πρωτόλειο έργο – στη συγκεκριμένη περίπτωση το Πορτραίτο της σιωπής . Εγκαταλείποντας τη ρωμαλέα αθωότητα του Πορτραίτου η Μπάιλα αναζητά έναν εξωτικό προορισμό, την Ιαπωνία των χρωμάτων και της παράδοσης, για να οικοδομήσει τον «παραμυθένιο» της κόσμο. Αφήνει πίσω της τον αχρείαστο λυρισμό και τις σατανικές συνωμοσίες του πεπρωμένου κι επιχειρεί να διηγηθεί τις παράλληλες ιστορίες ανθρώπων που διαφέρουν ως προς την καταγωγή και την κουλτούρα. Σ’ ένα περιβάλλον ανατολίτικης ρέμβης και ηρεμίας η Χριστίνα, η βασική ηρωίδα, συναντά το μυθιστορηματικό της alter ego , την Χιρόκο. Η υπαρξιακή αγωνία της σύγχρονης γυναίκας γίνεται έτσι ένα νόμισμα με δύο όψεις, τη στιγμή που ο σιωπηρός υποβολέας του μυθιστορήματος, ο Τοσίο προσφέρει στον αναγνώστη δροσερές φέτες ανατολικής φιλοσοφίας. Η Μπάιλα φροντίζει...

« Ξεχάστε με στη θάλασσα» « Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας. Είμαι επισκέπτης. Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει. Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι" Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία. Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε. Ότι δεν έχω καν όνομα. Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο. Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω. Ξεχάστε με στη θάλασσα. Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.» (ανέκδοτο ποίημα του Θόδωρου Αγγελόπουλου, γραμμένο το 1982) Μια ανάγκη διαύγειας στην ποιητική χρήση της εικόνας έφερε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο αντιμέτωπο με το πεπρωμένο του, έτσι ώστε να παρατήσει τις νομικές του σπουδές και να στραφεί σε μια συνάντηση με την ψυχική έκφραση των συναισθημάτων του, μέσω της κινηματογραφικής τους καταγραφής. Η παρουσία του υπήρξε εξόχως σημαντική. Αν η Στροφή του Σεφέρη σηματοδότησε μια νέα γενιά στη νεοελληνική ποίηση η Αναπαράσταση του Θόδωρου Αγγελόπουλου τ...

Στο «Παραμύθι της βροχής», το έξοχο κείμενο σε συνδυασμό με τον πλούτο της γραφής, των συναισθημάτων και των εικόνων το καθιστούν μια εξαίρετη συντροφιά. Ακόμη και μετά τη δεύτερη ανάγνωση νιώθει κάποιος την ίδια λαχτάρα, το ίδιο μούδιασμα στην καρδιά όπως όταν το διαβάζει για πρώτη φορά! Το «παραμύθι της βροχής» είναι ένα ταξίδι, μια απόδραση από την καθημερινότητα μια πλοήγηση της φαντασίας στο δίχτυ της γραφής. H χαμηλόφωνη λυρική ματιά της συγγραφέως κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη ως την τελευταία σελίδα! Πέρα από τη στοχαστική αυτή ματιά, εκπονεί με περίτεχνο τρόπο, ένα δημιουργικό κέντημα, αναμειγνύοντας με επιτυχία την ασιατική φιλοσοφία με τον ελληνικό πολιτισμό. «Η φιλοσοφία είναι ένα μεγάλο ταξίδι!» της είπε εκείνος. «Όλα όσα σε εντυπωσιάζουν, βρίσκονται εκεί. Είναι μια θάλασσα για να ταξιδέψεις, και πάντα σε περιμένει μια διάφανη ακρογιαλιά στο τέλος του ταξιδιού. Χρειάζεσαι δυνατό σκαρί όμως, για τον πηγαιμό στην καινούργια ακτή. Στην Ελλάδα το είπατε Πλάτ...