Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

Το βιβλιοπωλείο ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ και οι εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ δοργάνωσαν μια βραδιά ιδιαίτερη για εμάς. Στις 19 Μαίου έγινε η παρουσίαση των βιβλίων ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ και ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ της ΝΑΤΑΣΑΣ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ.
Μαζί μας ήταν η υπεύθυνη των εκδόσεων Εληνική Πρωτοβουλία κ. ΑΛΕΞΙΑ ΚΙΟΥΡΤΣΙΔΟΥ και ο συγγραφέας και ποιητής ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΡΙΒΑΣ.
Μέσα σε ένα πανέμορφο χώρο, που δημιούργησαν η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ και ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΣΙΩΤΗΣ, έγινε η παρουσίαση των δύο βιβλίων.
Ο κόσμος μαζεύτηκε από νωρίς κι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τόσο τη ζεστή αποδοχή του όσο και την ιδιαίτερη φιλοξενία της Χαλκίδας! η βραδιά έκλεισε με ερωτήσεις που οι φίλοι μας έκαναν και με τους απαράίτητους μεζέδες για τους οποίους είχαν φροντίσει η Αναστασία και ο Δημήτρης. ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ παρουσίασε η ΝΑΤΑΣΑ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ με τα εξής λόγια:

Το πορτρέτο της σιωπής

Η σιωπή είναι η σκάλα που οδηγεί στο σκοτεινό άδυτο της ψυχής μας...
Είναι η υπόκρουση που μας βοηθάει να αφουγκραστούμε το όνειρο...
Είναι τα σπάργανα όπου γεννιέται η μουσική...
Είναι η πηγή της μοναξιάς και της αυτογνωσίας...
Είναι το μονοπάτι που οδηγεί στην αγκαλιά του Θείου...

Επέλεξα, όχι τυχαία, να ξεκινήσω με αυτό το απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του «Πορτρέτου της σιωπής» γιατί αυτό που πραγματικά με άγγιξε ήταν ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα-Βενετούλη προσεγγίζει την έννοια της σιωπής, της δίνει μιαν άλλη υπόσταση. Η σιωπή είναι μια έννοια που κρύβει μέσα της για τον καθένα από εμάς έναν διαφορετικό ορισμό, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικά βιώματα.


Ο τίτλος του βιβλίου αρκεί από μόνος του να τραβήξει το βλέμμα πάνω του. Τι είναι σιωπή; Ποιος μπορεί να συνθέσει το πορτρέτο της; Ήταν οι πρώτες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου σαν κράτησα στα χέρια μου το «Πορτρέτο της σιωπής». Και με αφετηρία τις σκέψεις αυτές απλά αφέθηκα να διαβάζω…

Ήδη από τις πρώτες κιόλας σελίδες μυήθηκα στον μυθιστορηματικό κόσμο που δημιούργησε η συγγραφέας. Με τα μάτια της φαντασίας μου είδα τις εικόνες που τόσο εύστοχα αποτύπωσε στο χαρτί της η Τέσυ Μπάιλα Βενετούλη να ανασαλεύουν μπροστά μου, να παίρνουν σάρκα και οστά.

Δεν ξέρω αν σε αυτό συνηγόρησε η φωτογραφική της ματιά, η μοναδική ικανότητά της να αποτυπώνει με τη φωτογραφική της μηχανή στιγμές που σαν άπιαστο πουλί φεύγουν από κοντά μας, χάνονται στο χρόνο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι καταφέρνει να τις περιγράψει εξαιρετικά, έχοντας τη γνήσια στόφα του καλλιτέχνη που δημιουργεί ορμώμενος από τη Μούσα.
Έτσι, τη μια στιγμή διαβάζεις μερικές αράδες από το βιβλίο και την άλλη κλείνεις τα μάτια και ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, νιώθεις την αρμύρα του Αιγαίου στο δέρμα σου και συνάμα αναζητάς τον κάθε έναν από τους ήρωες του βιβλίου δίπλα σου… ή γιατί όχι; Και μέσα σου.
Βασικός ήρωας του βιβλίου είναι ο Χριστόφορος, ένας νεαρός άντρας ο οποίος επέλεξε το δρόμο του μοναχισμού σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει τη συμπαντική αρμονία που κρύβεται μέσα του. Ο Χριστόφορος δεν είναι ο κλασικός ήρωας των περισσότερων βιβλίων αλλά ένας ήρωας που προσπαθεί να ορίσει την ύπαρξή του μέσα από έναν δρόμο που λίγοι θα επέλεγαν να ακολουθήσουν και ακόμα λιγότεροι μπορούν να κατανοήσουν.


«….επέλεξα μόνος μου τη σιγή από τη φλυαρία και το βουητό της ζωής. Δέχτηκα να γίνω ο μουσικός της σιωπής, ο μουσικός της ιερής γαλήνης αλλοτινών ήχων. Προτίμησα να υψώνω τη φωνή μου, ωδή στον απερίγραπτο έρωτα της σαγήνης, σπονδή σε μια οριστική ανατροπή της ζωής μου. Αφέθηκα να δραπετεύσω στο απροσδιόριστο ενός ονείρου που σκίαζε την ψυχή μου από παιδί. Τώρα, μαθητεύω στην ακινησία της σπαραχτικής ποίησης που εξελίσσεται γύρω μου, στο μαγικό κόσμο των αισθήσεων που με περιβάλλει».

O Χριστόφορος δύο αγάπες είχε στη ζωή του. Τη θάλασσα και το βιολί του. Δυο αγάπες που καθόρισαν την πορεία του.
«Όλων η καρδιά έχει μια μεγάλη αγάπη παιδί μου» γράφει χαρακτηριστικά σε κάποιο σημείο η συγγραφέας και πόσο δίκιο έχει! Για το Χριστόφορο αυτές οι δύο κρατούν τα κλειδιά της ύπαρξης του μέχρι που ανακαλύπτει πως πάντοτε υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο από αυτά που θεωρούμε δεδομένα και αρκούν σε μια μόνο στιγμή να επαναπροσδιορίσουν τον κόσμο μας.
Ο Χριστόφορος εγκαταλείπει τα εγκόσμια αναζητώντας ουσιαστικά το νόημα της ίδιας του της ύπαρξης ενώ παράλληλα δένεται με μια μεγάλη φιλία με το μοναχό Ευδόκιμο, του οποίου τα φιλοσοφικά αποστάγματα κρύβουν μέσα τους αλήθειες και σοφίες για το Θείο που αιφνιδιάζουν ευχάριστα τον αναγνώστη και του ανοίγουν νέους δρόμους, καινοτόμους θα έλεγα, για την περαιτέρω κατανόηση της υπαρκτής πραγματικότητας.
Παράλληλα, γύρω από το Χριστόφορο γυρνούν οι υπόλοιποι ήρωες του βιβλίου: η μητέρα του Φωτεινή που ονειρεύεται να δει εγγόνια από το γιο της και όταν εκείνος επιλέγει άλλη ρώτα στη ζωή του δεν διστάζει να φανεί σκληρή μαζί του, η Κατερίνα, η άλλοτε αγαπημένη του που διαλέγει την υπερηφάνια από την αποκάλυψη της αλήθειας που κρύβει στα σπλάχνα της, ο Στρατής προσωποποίηση του ορισμού της αληθινής και άνευ όρων αγάπης, ο πατέρας του Χριστόφορου Νικήτας που παλεύει να δεχτεί όσα η μοίρα του όρισε, η μικρή Αγγελίνα που κρατά ουσιαστικά το χαρτί για την ευτυχία των ηρώων.
Η συγγραφέας σκιαγραφεί με τρόπο μοναδικό και ανεξάντλητο τους χαρακτήρες του βιβλίου της καθώς ένα δοξάρι σπάει τη μονοτονία της σιωπής και εμείς παρασυρόμαστε από τις νότες που αφήνει ελεύθερο. Εισχωρεί βαθιά στις ψυχές τους, γίνεται ένα μαζί τους, ακολουθεί τα μονοπάτια της μοίρας τους ώστε η ταύτιση μαζί τους να καθίσταται αναπόφευκτη.

Τα ευρήματα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας για να κρατήσει αμείωτη την ένταση και τη δύναμη της ιστορίας της είναι πολλά και όλα εξίσου δυνατά: περιγραφές που φέρνουν κοντά μας τα γαλάζια κύματα του Χριστόφορου και τους ήχους του βιολιού του, λεπτομερείς αναφορές στην καθημερινότητα του μοναστικού βίου, αναδρομές στο χρόνο που όχι μόνο δεν μπερδεύουν τον αναγνώστη αλλά τον βοηθούν να τοποθετηθεί καλύτερα μέσα στην ιστορία και ενισχύουν την πλοκή.

«Το πορτρέτο της σιωπής» είναι ένα βιβλίο ύμνος στην αιώνια αναζήτηση της ανθρώπινης φύσης. Ένα βιβλίο αναφορά στην ανθρώπινη ολοκλήρωση όπως αυτή βιώνεται από τον καθένα μας. Η συγγραφέας τολμά να αγγίξει τα όνειρα που μένουν για χρόνια κλειδωμένα στο συρτάρι περιμένοντας καρτερικά κάποιον να τα βγάλει από εκεί, την ελπίδα που δεν σβήνει ποτέ, την αγάπη που είναι ικανή να πάρει δεκάδες μορφές, τον έρωτα που βρίσκει πάντα τρόπους να ανατρέψει τις ισορροπίες.
Και στο τέλος…. Το τέλος σίγουρα δεν θα σας το αποκαλύψω. Θα σας πω μόνο πως στο τέλος έρχεται η Κάθαρση να απελευθερώσει τις ψυχές όσων βασανίστηκαν από τη μοίρα αλλά και τις προσωπικές επιλογές.

Προσωπικά, αγάπησα «Πορτρέτο της σιωπής» όσο ελάχιστα βιβλία. Και ένας λόγος που το αγάπησα ακόμα περισσότερο είναι η ίδια η Τέσυ, την οποία έχω τη χαρά εκτός από συγγραφέα να τη γνωρίζω και ως άνθρωπο. Ένας σπάνιος άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από την ακεραιότητα της ψυχής του και την αγάπη του για αυτά με τα οποία καταπιάνεται. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους λόγους που το βιβλίο της είναι τόσο ξεχωριστό! Προσωπικά θα ήθελα να την ευχαριστήσω για αυτήν την κοινή μας παρουσίαση και να της ευχηθώ καλοτάξιδο!! Περιμένω το νέο της δημιούργημα!

Στη συνέχεια παρουσίασα εγώ το βιβλίο ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. Ο κόσμος άκουγε με συγκίνηση την περιγραφή ενός βιβλίου που αναφέρεται στη χαμένη πατρίδα της Σμύρνης. Αναλυτικά όμως στην επόμενη ανάρτηση.
Η βραδιά έκλεισε σε γειτονικό μεζεδοπωλείο. Φύγαμε από τη Χαλκίδα, έχοντας κρατήσει στην ψυχή πολύτιμες αναμνήσεις από τη συνάντηση με τόσους φίλους! Άγνωστοι άνθρωποια αλλά και άλλοι που μας γέμισαν με την αγάπη τους όπως η φίλη Γεωργία με τον Χρηστάκη της που είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε κι από κοντά.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ όμως χρωστάμε στην Αναστασία και τον ΔΗμήτρη επειδή από την πρώτη στιγμή μας έκαναν να νιώσουμε το ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ, το τόσο ζεστό, φιλόξενο, μοντέρνο και ενημερωμένο βιβλιοπωλείο τους, ένα δικό μας σπίτι.




























Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΡΙΖΩΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΤΗΝ 7η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


TEΣΥ ΜΠΑΪΛΑ
Το πορτραίτο της Σιωπής, μυθιστόρημα , εκδόσεις Εναστρον

Με μεγάλη προσοχή διάβασα το μυθιστόρημα της Τέσυ Μπάιλα «Το πορτρέτο της Σιωπής» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έναστρον. Καταρχάς με αιφνιδίασε το θέμα του , το οποίο περιστρέφεται γύρω απ΄ το μοναχικό βίο και ειδικότερα γύρω απ΄ τη ζωή ενός ορθόδοξου μοναχού στο Άγιο Όρος.
Με αιφνιδίασε γιατί κι εγώ στο πρώτο μου μυθιστόρημα «Ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος» καταπιάστηκα με το ίδιο θέμα. Μια ευχάριστη έκπληξη λοιπόν , με περίμενε στο ταξίδι μου ως αναγνώστριας στο μυθιστορηματικό σύμπαν της συγγραφέως, που μου θύμισε τα δικά μου αρχικά βήματα στην πεζογραφία .
Η Τέσυ Μπάιλα είναι πρωτοεμφανιζόμενη και νέα συγγραφέας , αλλά έχει ήδη ασχοληθεί με την λογοτεχνία ως μεταφράστρια και με τις εικαστικές τέχνες ως φωτογράφος. Έτσι λοιπόν επισημαίνουμε ήδη τις δυο πρώτες εμφανείς πηγές που τροφοδοτούν το συγγραφικό ταλέντο της , δηλαδή , την καλή γνώση της γλώσσας και τη φωτογραφική ματιά . Για το πρώτο δεν έχω να πω πολλά γιατί η γνώση της γλώσσας και η σωστή χρήση της είναι η πρωταρχική προϋπόθεση για να ασχοληθεί κανείς με την λογοτεχνία . Ως προς το δεύτερο - πάλι μια περίεργη συγκυρία μ΄ έφερε κάποτε κοντά σε μια άλλη φωτογράφο-λογοτέχνη , της οποίας τα βιβλία παρουσίασα στο παρελθόν .’Οπως και τότε λοιπόν, έτσι και στην περίπτωση της Τέσυ Μπάιλα , κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα : ότι η λεπτή διάκριση και η παρατήρηση της λεπτομέρειας που διαθέτουν όσοι Ασχολούνται με την φωτογραφία , δίνει στον λόγο τους -όταν αυτοί αποφασίζουν να γράψουν- μια άλλη αισθητική . Ωστόσο η λογοτεχνία είναι μια μάχη που άλλοτε κερδίζεται , αλλά και συχνά χάνεται. Λέω μάχη καθώς έχω μια «πολεμική» άποψη για την λογοτεχνική γραφή , που αποκτήθηκε μέσα από μακροχρόνιες δοκιμές σε διαφορετικά είδη λόγου, ποίηση, παραμύθι, πεζογραφία , μυθιστόρημα . Το κέρδος του συγγραφέα συνίσταται ακριβώς σ΄αυτή την αίσθηση της δοκιμής , της «δοκιμασίας», της διακινδύνευσης απέναντι στην πρόκληση για δημιουργία , στην προσπάθεια να υπερβεί τον εαυτό του και να κατακτήσει τη λευκή σελίδα και τελικά τον αναγνώστη του .
Μια τρίτη λοιπόν παρατήρηση για την Τέσυ Μπάιλα είναι το πώς κατακτά τις σελίδες της , την κάθε σελίδα του βιβλίου της και πώς κατευθύνει τους ήρωες και τις πράξεις τους μέσα στις ιστορίες της .
Εκείνο που επισημαίνω εγώ προσωπικά , παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα αυτό αποτελεί , το πρώτο της έργο , είναι ότι η συγγραφέας διαθέτει ισχυρό μυθοπλαστικό ταλέντο , ένα δαιμόνιο πνεύμα , θα έλεγα, που κινεί τα νήματα της ιστορίας με σκηνοθετική ικανότητα και καθοδηγεί τους ήρωες με άνεση ως το τέλος.
Με άλλα λόγια είναι φανερή η ευκολία της στον χειρισμό της υπόθεσης , η αφηγηματική δυνατότητα αλλά και η έντονη παραμυθητική της διάθεση . Η συγγραφέας ελίσσεται με επιτυχία ανάμεσα σε πλήθος περιστατικών και μικροιστοριών σε μια μακρά χρονική περίοδο που περιλαμβάνει δυο τρεις γενιές στο βιβλίο .Επινοεί συνεχώς αναπάντεχα γυρίσματα στην πλοκή , σε αιφνιδιάζει και τελικά σε συναρπάζει .΄Ετσι παρόλο που το μυθιστόρημα είναι αρκετά μεγάλο οι απροσδόκητες στροφές στην αφήγηση σε κάνουν να μην θέλεις να το αφήσεις απ΄ τα χέρια σου .

Κι έρχομαι τώρα στην υπόθεση του μυθιστορήματος .

Ο Γιάννης ένας χαρισματικός νεαρός άντρας με ταλέντο στη μουσική , ικανότητα που την έχει κληρονομήσει απ΄ τον πατέρα του αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχός. Η κλίση του στον μοναχικό βίο κατά κάποιο τρόπο συμπορεύεται με την κλίση του στη μουσική- το βιολί και την σύνθεση - . Ο καλόγερος που αποκτά τώρα πια το όνομα Χριστόφορος , ζει στο Άγιον Όρος και βιώνει την καθημερινότητά του ακολουθώντας πιστά τους σκληρούς κανόνες του ορθόδοξου μοναχικού βίου.

Παρεμπιπτόντως , έχω μια απορία που θέλω να μου την απαντήσει η συγγραφέας . Γιατί καταπιάνεται με τον μοναχικό βίο και μάλιστα με τα αντρικά μοναστήρια του Αγίου Όρους. Κάνω αυτή την ερώτηση , γιατί έτσι θα καταλάβω πώς συμπέσαμε στην επιλογή του θέματος για το πρώτο μας βιβλίο και ποια ήταν η αφορμή που οδήγησε την Τέσυ Μπάιλα σ΄ αυτό το δύσκολο εγχείρημα . Λέω δύσκολο γιατί θυμάμαι ότι όταν έγραφα κι εγώ το μυθιστόρημα για τους μοναχούς διάβαζα ακατάπαυστα , είχα διαβάσει τόσα πολλά βιβλία για τον μοναχικό βίο που στο τέλος άρχισε να γεννιέται μέσα μου η ιδέα να γίνω μοναχή και μάλιστα είχα βάλει ένα ακραίο στοίχημα με τον εαυτό μου, που τότε το πίστευα πολύ .Ή να γράψω το μυθιστόρημα , ή να κλειστώ σε μοναστήρι.

Τελικά απ΄ ό,τι βλέπετε , έκανα το πρώτο , έγραψα το μυθιστόρημα .Μέσα απ΄ αυτό όμως ανακάλυψα τον γοητευτικό κόσμο του μοναχικού βίου . Και κυρίως ανακάλυψα τα θαυμάσια πατερικά κείμενα , την φιλοσοφία αλλά και την τέχνη που κρύβει η άσκηση του «αγγελικού» επαγγέλματος . Όπως μου είπε κάποτε κι ένας φίλος μου μοναχός , οι μοναχοί παίρνουν την θέση των έκπτωτων αγγέλων, σύμφωνα με την ορθοδοξία , κάτι που δεν το γνώριζα όταν έγραφα το μυθιστόρημά μου «ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος», αλλά στο οποίο κατέληξα ασυνείδητα γράφοντας το βιβλίο.

Ο μοναχός Χριστόφορος λοιπόν, για να ξαναγυρίσω στην υπόθεση του μυθιστορήματος , μαζί με τα εγκόσμια , εγκαταλείπει πίσω του κι έναν μεγάλο έρωτα , αλλά και τον καρπό αυτού του έρωτα, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει . Τα πράγματα με τα χρόνια παίρνουν αναπάντεχη τροπή και οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες και καταιγιστικές . Η ζωή του μοναχού ανατρέπεται καθώς ένας κυκεώνας γεγονότων τον βγάζει από το Άγιον Όρος και τον οδηγεί πίσω στην γενέτειρά του. Ο αναγνώστης περιμένει αμήχανος την έκβαση των γεγονότων , αλλά η λύση της ιστορίας φαίνεται να έρχεται από αλλού .Από μια άγνωστη πλευρά που αποτελεί και το μυστικό του βιβλίου και που βέβαια δεν θα ήθελα να σας το αποκαλύψω .Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του . Η φωτογράφος της ιστορίας Μαρίνα Αλεξάτου , κεντρική ηρωίδα κι αυτή του μυθιστορήματος , -μοιάζει μάλλον με αντικατοπτρισμό της συγγραφέως- , είναι το καινούργιο φαινομενικά , αλλά και το πιο κρυφό και μοιραίο πρόσωπο της ιστορίας . Η τέχνη της φωτογραφίας που τόσο αγαπάει και υπηρετεί η Τέσυ Μπάιλα την οδηγεί να δημιουργήσει το δικό της είδωλό μέσα στο βιβλίο που γράφει .

Λένε ότι οι συγγραφείς βλέπουν το πρόσωπό τους στους ήρωες που δημιουργούν . Πολλές φορές όμως το πρόσωπο του δημιουργού διασπάται σε περισσότερους ήρωες . Ενώ σχεδόν πάντα ο συγγραφέας περνάει υπόγεια τους φόβους, τα διλήμματα , τις προτιμήσεις του, τους ανεκπλήρωτους πόθους του , τα δικά του ελλείμματα στο χαρτί και στο υλικό με το οποίο πλάθει τους χαρακτήρες του. Βέβαια το ζητούμενο σ΄ένα λογοτεχνικό βιβλίο είναι να μπορεί να αντικατοπτρίζει όσο γίνεται μεγαλύτερο πλήθος ανθρώπων .Πετυχημένο θεωρείται ένα μυθιστόρημα όταν μπορεί ο κάθε ένας να βρίσκει τον εαυτό του μέσα σ΄αυτό.
Ωστόσο η επιτυχία στην σύγχρονη λογοτεχνία είναι ένα μεγάλο και αμφιλεγόμενο ζήτημα . Κάποια βιβλία γράφονται σήμερα και τα προσπερνούν κι αυτά στο τέλος αποδεικνύονται πολύ πιο ανθεκτικά στον χρόνο , απ΄ ό,τι κάποια άλλα που σημειώνουν θεαματικές πωλήσεις . Η αγοραία πλευρά της λογοτεχνίας συχνά λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα προς την ποιότητα .

Η συμβουλή μου στους νεότερους συγγραφείς είναι να επιμένουν στα ζητήματα της αισθητικής και να δουλεύουν σε βάθος τις ιστορίες τους, ακόμα κι αν δεν έχουν άμεσα υλικά αποτελέσματα . Εγώ θήτευσα στην ποίηση σαράντα χρόνια . Κι ακόμα θητεύω. Η ποίηση είναι μια άγονη απασχόληση αν την εξετάσει κανείς από την άποψη της κερδοφορίας . Σου διδάσκει όμως την ακρίβεια στην έκφραση και σε αναγκάζει να εντρυφήσεις στο βάθος των εννοιών. Η επιμονή στην ακρίβεια της ποιητικής λέξης , είναι το αντίστοιχο της επιμονής στην λεπτομέρεια της φωτογραφίας . Λειτουργεί ευεργετικά για το κείμενο και σου μαθαίνει να μετουσιώνεις τον λόγο σε τέχνη .

Η ποιητικότητα εν προκειμένω στο βιβλίο της Τέσυ Μπάιλα αρχίζει από τον τίτλο Πορτρέτο της Σιωπής , που λειτουργεί υπαινικτικά αλλά και συμβολικά . Θα έλεγα ότι το πορτραίτο της Σιωπής επιχειρεί να συνδυάσει τρεις διαφορετικές μεταξύ τους τέχνες , την μουσική , την φωτογραφία και την ποίηση. Εγώ θα πρόσθετα και μια τέταρτη , τον μοναχικό βίο που συνδέεται υπόγεια με την Σιωπή, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι στο Αγιον όρος η αργολογία θεωρείται αμάρτημα, -τι εύστοχη στ΄ αλήθεια έκφραση « αργός λόγος» που στις μέρες μας είναι πανταχού παρόν , ο άδειος και στεγνός από περιεχόμενο και συναίσθημα λόγος που μας κατακλύζει απ΄ όλα τα Μέσα και κυριαρχεί στις καθημερινές συναναστροφές μας .

Κλείνοντας θα έλεγα ότι η Τέσυ Μπάιλα είναι πληθωρική ως μυθιστοριογράφος , αλλά ο λόγος της δεν είναι αργός .Είναι ευρηματικός και εύστοχος, είναι συναρπαστικός και γνήσιος . Υπάρχει μια εσωτερική παρόρμηση που την σπρώχνει να γράψει . Υπάρχει μια διαρκής αγωνία ένας βαθύτερος ενθουσιασμός .Κι αυτό το καταλαβαίνει ο αναγνώστης και το εκτιμά . Αν ληφθεί μάλιστα υπόψη το γεγονός ότι το πορτρέτο της Σιωπής είναι το πρώτο της βιβλίο , η συγγραφέας δίνει μια σοβαρή υπόσχεση ότι θα μας χαρίσει εξαιρετικά δείγματα γραφής στο μέλλον .Παρόλο που την γνωρίζω λίγο , την γνώρισα απ΄ το διαδίκτυο απ΄ το οποίο όμως έκανα τον τελευταίο καιρό πολλούς καλούς φίλους , θεωρώ ότι το πάθος που τρέφει για την λογοτεχνία , αλλά και η ειλικρίνεια στη γραφή της θα την βοηθήσουν να κατακτήσει υψηλά επίπεδα μετουσίωσης και να μας δώσει αξιόλογα βιβλία .