ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ / ΕΥΡΕΤΡΑ

  Η ΤΡΟΦΟΣ

Όχι, άλλες πληροφορίες για τον έρωτα
δεν έχω
μόνον ότι πρόκειται
για αντιφέγγισμα φλόγας
από καντήλι σε τάφο άστρου
άσβεστη μένει νυχθημερόν
με θύελλα βροχή και χιόνι
χωρίς λάφι χωρίς φυτίλι
από μόνη της καίει
σα να 'ναι θαύμα ο έρωτας
και επειδή από το θαύμα κρέμεται
η συντήρησή μας
τυφλά πιστεύουμε στην άσβεστη
επιτάφια φλόγα του έρωτα.
Μόνο αν πλησιάσεις με το κεράκι σου
και πάρεις φως για το σπίτι
το φως αυτό
μετά από λίγα βήματα σβήνει
από μόνο του
                                                         χωρίς θύελλα βροχή και χιόνι
                                                         όπως σβήνει κάθε θαύμα όταν το αποσπάσεις
                                                         από την τροφό του ιδέα.

 Η ποίηση επειδή, όπως αρέσει τουλάχιστον στους ποιητές να πιστεύουν, έχει το άτυχο χάρισμα να προαισθάνεται, να προβλέπει τις δύσκολες καταστάσεις γύρω μας, είναι μια διά βίου διαδηλώτρια υπέρ των μοναχικών συμφερόντων της ύπαρξής της, με τη μοναδική όμως ιδιαιτερότητα ότι τα συμφέροντά της αποβαίνουν να είναι και συμφέροντα του ανθρώπου, επειδή το είναι της συμπίπτει με ό,τι είναι ο άνθρωπος και με τα όσα πάσχει. Πρόκειται για μια αέναη ελεύθερη πορεία λόγου, λέξεων, φιλήσυχη, που δεν κλείνει τους δρόμους, δεν εμποδίζει την κυκλοφορία των πεπρωμένων, απλώς τα καταγγέλλει στην ιθύνουσα έρημο, ότι παρκάρουν ατιμωρητί επάνω στου καθενός το πράσινο οικολογικό αύριο και το αφανίζουν. Πώς βοηθάει και πώς παρηγορεί; Δεν ξέρω αλήθεια. Ισως με το να περιγράφει τι ωραίες, γεμάτες, συναρπαστικές στιγμές μπορούμε να ζήσουμε, αρμενίζοντας με μια σάπια βάρκα που μπάζει νερά, έτοιμη να βουλιάξει, αλλά όχι μ' ένα κότερο...

Το βασικό κλειδί της ποίησής μου, αν έχει κανείς τρόπο να εξασφαλίσει ένα τέτοιο κλειδί, και αν πρέπει να επιδιώκει την εξασφάλισή του ή να την αποφεύγει σαν κάτι που περιορίζει το οπτικό πεδίο των αναζητήσεων, είναι ο χρόνος. Παντού ο χρόνος... Ο έρωτας, ο θάνατος και η ζωή που αναφέρετε είναι οι καθημερινοί βαρυποινίτες έγκλειστοι του χρόνου. Τα κλειδιά τα κρατάει αυτός. Οσο για την ωριμότητα που διαπιστώνετε, έχω προ πολλού κατακτηθεί απ' αυτή τη στάσιμη... απώλεια, κι άλλο δεν έχει. Μια ακόμα αναπαλαίωση των γνώσεών μου κάνω, που, όσο κι αν αυτό κατηγορείται ως επανάληψη, εγώ επειδή οφείλομαι στην επανάληψη, την τιμώ με το να επιδίδομαι συνειδητά σ' αυτήν. Αλλωστε, το παρελθόν είναι ο μόνος σταθερός χρόνος.
Κι αυτά εδώ τα ποιήματα γράφτηκαν, σαν να επέστρεψα σ' ένα παλιό αίσθημα, το οποίο βρήκα κάποτε στο παρελθόν, εντελώς ακατοίκητο, είχα εγκατασταθεί σ' αυτό, διώχτηκα μετά, ξαναγύρισα τώρα σ' αυτό, κι έτσι που το βρήκα πάλι άδειο, σταθερά ακατοίκητο, το αναπαλαίωσα με όσα έγραψα.
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ