Σάββατο, 13 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ από την ποιήτρια ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ


http://anagnoseispoiiton.blogspot.com/
Η σιωπή είναι από εκείνες τις αρετές, που χαρακτηρίζουν το ήθος ενός ανθρώπου. Ταξιδεύει η σιωπή, αφουγκράζεται, ψηλαφεί ουράνιους ήχους μ' ανοιχτά πανιά. Μια μακρινή πατρίδα, που αναζητά ν' ακουμπήσει, τους παφλασμούς της ψυχής. Είναι το φως σαν αγγίζει και φωτίζει τα λιμάνια του αγνωστικισμού και με χάδι πυρωμένο ζητά, να ζεστάνει την κρύα καρδιά.
Ποια στεριά, ποιο αστέρι, θα μπορέσει να φιλοξενήσει όλα εκείνα που απομακρύνουν κι απομακρύνονται από το βάρος ενός ρεαλισμού ασήκωτου; Ενοραματικές αναζητήσεις προσδοκούν αποδέκτες, στις δυνητικές καταδύσεις ενός απέραντου βυθού ακατέργαστων νοημάτων, για να αστράψει πορφυρογέννητος στην ταύτιση με την γνώση.
Είναι οι πυρήνες των συναισθημάτων που ρευματοδοτούν την έναρξη "σκληρών" αποφάσεων, ως να φθάσει η λύτρωση σε άγνωστο χρόνο. Είναι ο εξοστρακισμός του ασύνηθους συμπλέγματος από την αρχέγονη καταγωγή που με καταιγίδες ανατρέφεται. Είναι το πετρωμένο αμάλγαμα που σπινθηρίζει σε κάθε χτύπο ακόμα και στην πιο μικρή σμίλη, καθώς σμιλεύεται στον χρόνο.
"Το Πορτρέτο της Σιωπής" είναι το ταξίδι των λυγμών στις εκτάσεις της λύπης. Είναι η επιμονή για να υπηρετηθεί η εμμονή ενός πόθου αδιαπραγμάτευτου σε ξέφωτα θλίψης. Κι όσο κι αν η λογική προβάλλει τα δικά της επιχειρήματα, η συνειδητή επιλογή θα αποψιλώνει την νοσταλγία εκείνων που βίωσε, για χάρη εκείνων που θα βιώσει. Οι λογισμοί ήρεμα θα βαδίζουν σε ψιθύρους που κανείς ή ελάχιστοι άκουσαν.
Τα τόξα της ίριδας πρέπει να αποκαλυφθούν για να ζωγραφίσουν το ΝΑΙ της αναχωρητικής σιωπηλής διαλεκτικής στην τροχιά του χρόνου. Τα θαύματα θα ανακαλυφθούν εκεί που χωρούν οι προσεγγίσεις με το Θεϊκό της υπόστασης.
Από πια πέρατα θ' ακούσει ό ηρωικός Γιάννης το κάλεσμα που θα σπάσει τα σίδερα της μέρας και της νύχτας του, για να το ακολουθήσει ως την συμπαντική συνεύρεση μαζί του; Όλοι εμείς, οι αναγνώστες της δραματικής του πορείας, θα πορευτούμε μαζί στους βηματισμούς, ανακαλύπτοντας τον παράλληλο βηματισμό της δικής μας διαδρομής.
Άρρηκτο πεπρωμένο τον παρασέρνει σε μυστικιστικές αναζητήσεις, σε κείνο που δύσκολα φτάνεται, ανοίγοντας τα φτερά σ' ένα πέταγμα διαφορετικό, πέρα από τα συνηθισμένα. Σκληρό και δύσκολο ταξίδι στη νοτισμένη ξενιτιά της ψυχής του. Θα διανύσει υπερβαίνοντας σιωπές απόρθητες, κατηφορίζοντας έναστρες ενορχηστρώσεις σε άβατους χρόνους.

Θα υπερασπισθεί την αβεβαιότητα που θα γίνει επίγνωση στη βεβαιότητα του χρέους προς την αυτογνωσία. Τούτος ο ομιχλώδης πόθος πρέπει να διαλυθεί για να λάμψει ο ήλιος στην ακεραιότητα του προσωπικού του οράματος. Πίσω από τα υψώματα θνητών παραδείσων, αχνοφαίνονται οι παράδεισοι εκείνων, που πεθαίνουν αθάνατοι.

Αναζητείστε το στα βιβλιοπωλεία με ανοιχτά τα μάτια της ψυχής....

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

ΩΔΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ/ ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΑΝΤΖΗΣ

"Οπου κι αν σας βρίσκει το Κακό, αδελφοί, όπου και να θολώνει ο νους σας,

μνημονεύετε Διονύσιο Σολωμό..."
Οδυσσέας Ελύτης

Σε ένα καλαίσθητο μικρό βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός, ο ποιητής ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΚΑΝΤΖΗΣ εκθέτει την προσωπική του οδύνη για τον πόλεμο στη Γάζα.
Κρατώντας στο μυαλό του τη συμβουλή του ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ και με αφορμή το ανάλογο της πολιορκίας του Μεσολογγίου ο ποιητής συνθέτει μια λυρική σύνθεση, στην οποία εκφράζει, με συντριβή και δέος, όλο τον πόνο που νιώθει για ένα έγκλημα που συντελείται με τη συννενοχή του "πολιτισμένου' κόσμου. Το έργο είναι αφιερωμένο στα παιδιά της Γάζας, της Πάλαιστίνης και της Βαγδάτης, θύματα του δικού μας φαρισαισμού, όπως φράφει στον πρόλογο του.
Η ιδέα της χρήσης στίχων του  Σολωμού, από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους, τους οποίους παραθέτει αυτούσιους μέσα στο ποίημα, ακριβώς για να καταδείξει τις αναλογίες και τον συσχετισμό των δύο ιστορικών γεγονότων, ως σύλληψη και μόνο αρκεί, για να εντυπωσιάσει τον αναγνώστη και να του θυμίσει ότι ακόμη και σήμερα, που η τέχνη του λόγου βάλλεται από την εμπορική ευκολία, η ποίηση εξακολουθεί να υπάρχει και να την υπηρετεί κατά πως της πρέπει.
Ο ποιητής συνταράσσεται από τη μορφή ενός παιδιού που τρέμει στην αγκαλιά της μάνας του και σ' αυτό απευθύνει τον λυγμό του, για να αποτίσει ένα φόρο τιμής στα παιδιά που χάνονται στη φρίκη του πολέμου. Ταγμένος στο πλευρό των αδικημένων, με μια ψυχή γενναιόδωρη, μας καλεί να δούμε το αποτέλεσμα της δικής μας αδιαφορίας απέναντι σε ανθρώπους που τόσο πολύ μας μοιάζουν και να αναλογιστούμε το μέγεθος της καλά βολεμένης "ανθρωπιάς" μας.
"Ωραίοι καιροί τα σπίτια μας απέναντι- τα ιερά αντίκρυ τότε!
Μόνον η γλώσσα το δέρμα και τα ρούχα ξεχώριζαν
όμως τα μάτια κι οι ψυχές μας Ένα σαν τον μοναδικό Θεό που τα 'πλασε
μια προσευχή να πέμπουν στα ουράνια"

Δευτέρα, 5 Ιουλίου 2010

ΣΥΛΛΑΒΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ


"Καλοκαίρι είναι οι καλαμιές που αντιστέκονται στον αέρα... το παράπονο της γέρικής συκιάς όταν πιέζεις τους άγουρους ακόμα μαστούς της, τα σύκα της, και βγάζουν γάλα. Καλοκαίρι είναι η αλητεία του βλέμματος πάνω στα πεντάρφανα νερά του πελάγους... Τα ορφανά άστρα του νυχτερινού ουρανού... Ο γαλακτώδης ορίζοντας του Ιουλίου..."
ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ

Ένα εξαιρετικό βιβλίο, τόσο σαν ιδέα όσο και σαν εκφραστική δυναμική, είναι το βιβλίο του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΕΦΑΝΑΚΗ με τίτλο ΣΥΛΛΑΒΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. Με αφορμή ένα ταξίδι στο χωροχρόνο που ένας ευρηματικός αστροφυσικός επινοεί, ο Αλμπέρ Καμύ επιστρέφει στη ζωή, σαράντα χρόνια μετά τον πραγματικό του θάνατο, για να ανακαλύψει εκ νέου τη δύναμη του φωτός ως φυσικής αλήθειας και τον συμβολιστικό του ρόλο στις ανθρώπινες πράξεις. Μέσα στο κάτοπτρο του ελληνικού καλοκαιριού ο Καμύ βλέπει το τέλος και την αρχή της υπαρκτικής του οντότητας και επαναπροσδιορίζει όλα όσα τα διαμόρφωσαν.
Έτσι η ζωή δίνει μια δεύτερη ευκαιρία να ολοκληρώσει ένα ατελεύτητο έργο κάτι που ο Καμύ ποτέ δεν θα κάνει. Ανέφικτη η ολοκλήρωση σε μια λάθος εποχή. Όλα είναι διαφορετικά κι όλοι θα το νιώσουν όσο κρατάει ένα καλοκαίρι, μέχρι όλα να "βουλιάξουν στην αιώνια απουσία των αισθήσεων" και πάλι. Επειδή, "δεν μπορείς να μπεις για δεύτερη φορά στον ίδιο ποταμό", μπορείς όμως να βιώσεις όσα σου επιτρέψει να "συλλαβίσεις" η ροή του.
Ο Καμύ επιστρέφει και μαζί του επιστρέφει η αντίληψη ότι η ηθική υπόσταση ενός ανθρώπου σηματοδοτεί αλλά και δίνει νόημα στην αίσθηση ευθύνης των επόμενων γενεών ανεξάρτητα αν κάθε εποχή έχει τη δική της ταυτότητα.
Ο συγγραφέας με ένα λόγο λιτό, γνήσια ελληνικό και ταυτόχρονα αιχμηρό όταν εκείνος θέλει, συνθέτει μια ιστορία φανταστική και μας καλεί να αναλογιστούμε τελικά πως κάθε εποχή έχει τα δικά της ανάλογα, ίσως αυτά που της αξίζουν ή και όσα κατάφερε να δημιουργήσει. Επειδή κάθε δημιουργία απαιτεί μια διαδικασία επώδυνη και ο βαθμός στον οποίο ανταποκρινόμαστε σ' αυτήν αποτελεί τον δείκτη του πολιτισμικού μας ορίζοντα.
Η ζωή επανέρχεται αλλά αυτή τη φορά όλα είναι διαφορετικά, αφού: "τούτο το καλοκαίρι δεν χρειάζεται πια συγγραφείς. Περιμένει μόνο τουρίστες".

Από το οπισθόφυλλου του βιβλίου:
«Σαράντα χρόνια αργότερα ένας άντρας…» Παράξενο που άρχιζε έτσι το δεύτερο κεφάλαιο του Πρώτου ανθρώπου. Λες και ο συγγραφέας του, ο Αλμπέρ Καμύ, γνώριζε πως θα «ξαναζούσε» σαράντα χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του, που δεν του επέτρεψε να ολοκληρώσει αυτό το μυθιστόρημα. Επιστρέφοντας στη Μύκονο, ένα καλοκαίρι στα τέλη του 20ού αιώνα, βρίσκεται αντιμέτωπος με το ερώτημα: Είναι ο θάνατος το αναπάντεχο τέλος που κόβει οριστικά το νήμα της ζωής και της δημιουργίας, ή υπάρχει κάποτε μια δεύτερη ευκαιρία για να ολοκληρώσει κανείς ό,τι άφησε στη μέση;

Δίπλα στον Καμύ μια νεαρή δημοσιογράφος αναζητεί τον μύθο, ένας αιρετικός επιστήμονας τη δικαίωση, ένας αποτυχημένος συγγραφέας την έμπνευση. Άνθρωποι, βιβλία και έρωτες ζητούν ολοκλήρωση. Αυτό το καλοκαίρι δεν είναι απλώς το στοίχημα του χαμένου χρόνου.
Ένα ταξίδι στις Κυκλάδες και στο φως, που συμφιλιώνει τη ζωή με τον θάνατο, ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα και τη λογοτεχνία, για τη φιλοσοφία και τα απωθημένα της ψυχής μας.

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

ΠΥΛΟΣ:ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΟΝΙΩΝ ΚΥΜΑΤΩΝ!


«Κάποτε, σε πολύ μακρινούς καιρούς βέβαια, από τη Σφακτηρία δε θα μείνουν παρά ελάχιστοι ύφαλοι κι οι άνεμοι του Ιονίου θα μπουκάρουν αδέσμευτοι στο λιμάνι του Ναβαρίνου, που είναι σήμερα σαν ειδυλλιακή λίμνη, ακύμαντη κι ασυλλόγιστη. Όσο υπάρχει, ας χαρούμε όχι μονάχα την καταπληκτική της αγριότητα, μα και την ιδιόρρυθμη ομορφιά της». Ι.Μ.ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

Υπάρχουν μερικές φορές στη ζωή- ελάχιστες θα τολμούσα να πω- που συναντάς ένα τόπο που μπορεί να συνδυάζει ένα ιδιαίτερο φυσικό κάλλος και μια μοναδική, ωστόσο εξαιρετικής σημασίας, ιστορική παρουσία, τα ίχνη της οποίας χάνονται στα βάθη της μυθολογίας.


Η Πύλος, μια όμορφη πολιτεία με έντονο το νησιωτικό ύφος, χτισμένη στα νότια παράλια της Μεσσηνίας, 50 μόλις χμ από την Καλαμάτα, αποτελεί ένα τέτοιο τόπο, ένα τόπο έρωτα για όλους όσοι την επισκέπτονται με αγνή καρδιά κι αφήνουν την ψυχή τους να δεθεί με την πέτρινη παρουσία της. Επειδή είναι αλήθεια ότι υπάρχει για όλους μας ένας τόπος που σταλάζει μέσα στην ψυχή μας έναν έρωτα, είτε επειδή τον φέρουμε μέσα μας βιωματικά ως τόπο καταγωγής είτε επειδή είναι εκείνος ο τόπος που συνδέθηκε με την ψυχή μας, χαράζοντας βαθιά μέσα μας προσωπικές μνήμες.

Όταν ο επισκέπτης της σημερινής Πύλου φτάσει στην παράλια πολίχνη, κατηφορίζοντας τον κόλπο του Ναβαρίνου, η ομορφιά αρχίζει να απλώνει μπροστά στα έκπληκτα μάτια του τα κάλλη της. Ξαπλωμένη νωχελικά στη γαλαζοπράσινη αγκαλιά του ιονίου πελάγους, μέσα στην καταπράσινη συμφωνία των δέντρων, η Πύλος μοιάζει με μια αρχαία νύμφη που επιμένει να χορεύει σιωπηλά το διαχρονικό χορό της. Όσο πλησιάζει κανείς η πολιτεία ξεδιπλώνει τα μυστικά της. Τα κεραμοσκεπή, διώροφα σπίτια της, αμφιθεατρικά χτισμένα, στέκονται εκεί να λικνίζονται με τη σειρά τους δίπλα στο κύμα, ενώ στην άκρη, χωμένο μέσα στα πεύκα, το ιστορικό και πανέμορφο Νιόκαστρο, δίνει στην Πύλο τη δεσπόζουσα μορφή του ιστορικού της παρελθόντος.


Τίποτε όμως από όλα αυτά δεν θα υπήρχαν αν δεν στεκόταν απέναντί της ο φυσικός κυματοθραύστης της, το νησί Σφακτηρία, που προστατεύει τον ομώνυμο κόλπο, αφήνοντας ανέπαφο στην αγκαλιά του ήλιου την Πύλο, το μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι των πελοποννησιακών ακτών. Μια περίκλειστη υδάτινη αγκαλιά, με τα σημάδια του έπους του 1827 χαραγμένα ανεξίτηλα και στο τελευταίο αφρισμένο κυματάκι, που φτάνει στις ακτές καλπάζοντας ολόισια θαρρείς από τότε, δεσπόζει τριγύρω της και δεν μπορεί κανείς να μη συλλογιστεί ότι η σύγχρονη πόλη της Πύλου θα παραμένει εσαεί να διατρανώνει το τραγικό της πεπρωμένο.

Η Σφακτηρία, ένα νησί ανεμοδαρμένο και χιμαιροποίκιλτο, στέκεται ακάματος κατασβέστης της θαλασσινής αγριότητας που αιώνες τώρα ξεσπά με μανία την οργή της πάνω στο γυμνό σώμα της. Μοναδικοί της κάτοικοι κάποια αγριοπούλια, αγριοπερίστερα που χώνονται να βρουν καταφύγιο μέσα στις βραχώδεις τρύπες των απότομων πλαγιών που στέκονται με την περηφάνια τους την υπαγορευμένη από το πέτρινο πεπρωμένο τους, να περιμένουν την αναλγησία των κυμάτων σταδιακά να τις συντρίψει. Κάπως έτσι αποκόπηκε το νησί Τσιχλί- Μπαμπά, το μεγάλο κομμάτι και άλλα δύο μικρότερα, σχηματίζοντας μια τεράστια τρύπα ανάμεσα τους, που δεν μπορεί παρά να θαυμάσει κανείς, όταν το βαρκάκι που τον μεταφέρει παραπλεύσει δίπλα τους και σταθεί μια στιγμή κοντά τους.

Η Σφακτηρία είναι γεμάτη τάφους και μνημεία, μνήμες ανθρώπων που χάθηκαν, μα που συνέδεσαν την τύχη τους με τη δική της μοίρα. Έτσι μπορεί κανείς να δει το μνημείο του Σανταρόζα, το μνημείο των Γάλλων στο Τσιχλί Μπαμπά, το μνημείο του Βοναπάρτη, το μνημείο των Ρώσων και την ξύλινη εκκλησία που έφτιαξαν, το μνημείο του Μαλλέ. Μα και στο θαλασσινό χώρο που την ενώνει με την Πύλο, τα βυθισμένα καράβια και οι όλμοι της ναυμαχίας του 1827 παραμένουν εκεί, βυθισμένα στα νερά της να θυμίζουν αιώνια τον αγώνα της ελληνικής ανεξαρτησίας, σαν μια σκισμένη σελίδα από το βιβλίο της Ιστορίας που κάποιο παιδικό χέρι έσκισε, για να φτιάξει χάρτινο καραβάκι κι εκείνο βυθίστηκε στα νερά της αθανασίας.

Το νησί της τραγικής μοίρας μετρά ωστόσο το πεπρωμένο γνωστών και άγνωστων ανθρώπων που αναμετρήθηκαν μαζί της από την αρχαιότητα, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Θουκυδίδη αλλά και τους 350 που χάθηκαν το 1825 από τον Ιμπραήμ. Σήμερα το νησί μπορεί κανείς να επισκεφτεί με καραβάκι και να κολυμπήσει στις ακτές του. Σίγουρα θα θαυμάσει και θα εντυπωσιαστεί από τη βραχώδη της ομορφιά κι ίσως να μπορέσει να ακούσει τον απόηχο της περίφημης ναυμαχίας που έγινε αιτία να αναγνωριστεί, για πρώτη φορά, από τις Μεγάλες Δυνάμεις ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Ελλήνων και να σταλεί επιτέλους βοήθεια.

Ανάμεσα στη Σφακτηρία και την Πύλο βρίσκεται το περίφημο μικρό νησί, το Χελωνάκι. Το νησάκι αυτό φιλοξενεί το κενοτάφιο των Άγγλων ναυτών που έχασαν τη ζωή τους στη ναυμαχία του Ναυαρίνου. Όπως προκύπτει από το όνομά του το Χελωνάκι έχει το σχήμα χελώνας κι είναι αναμφίβολα ένα γραφικό στοιχείο μέσα στον κόλπο.

Το περίφημο βασίλειο του βασιλιά Νέστορα, όπως αποκαλεί την Πύλο ο Όμηρος, ιδρύθηκε από τον Πύλο και η αρχική του ονομασία υπήρξε Κορυφάσιο. Στα αρχαία χρόνια ήταν υπό την κυριαρχία της Σπάρτης. Οι ανασκαφικές έρευνες έχουν φέρει στο φως πολύ μεγάλης σημασίας αρχαιολογικούς θησαυρούς. Πέτρινοι τοίχοι, θολωτοί τάφοι, μυκηναϊκά αγγεία, οι περίφημες πήλινες πινακίδες της Γραμμικής Β΄ που αποκρυπτογραφήθηκε το 1951. Η μεγαλύτερη επιτυχία που σημείωσε ωστόσο η έρευνα σημειώθηκε όταν η αρχαιολογική σκαπάνη ανέσυρε από τα βάθη της γης το περίφημο ανάκτορο του Νέστορα, ανέπαφο σχεδόν από τους αιώνες που το διαφύλαξαν με μητρική στοργή μέσα στην αγκαλιά τους. Το ανάκτορο, το οποίο χρονολογείται κάπου ανάμεσα στ 1300-1200 π.Χ. είχε καταστραφεί το 1100π.Χ. από πυρκαγιά. Τυπικό δείγμα μυκηναϊκού μεγάρου διέθετε βοηθητικούς χώρους, τάφους, βωμούς, καθώς και περίλαμπρες αίθουσες για τον βασιλιά και τη βασίλισσα και αίθουσα θρόνου στο κεντρικό κτήριο. Στα ευρήματα συγκαταλέγεται η μπανιέρα της βασίλισσας και αποθήκη φύλαξης κρασιού. Γιος του Νηλέα και της Νιόβης και ο γεροντότερος ήρωας του τρωικού πολέμου ο Νέστορας. Το ανάκτορό του ανακαλύφθηκε το 1939. κτίστηκε τον 13ο αιώνα π.Χ. όπως και τα μυκηναϊκά ανάκτορα των Μυκηνών και της Τίρυνθας. Τοιχογραφίες με γρύπες και λυράρηδες, δάπεδα με γραπτές διακοσμήσεις και χίλιες πινακίδες με τη γραμμική γραφή Β΄ είναι μερικά από τα μνημειώδη ευρήματα της ανασκαφικής έρευνας.


Η σημερινή Πύλος που είναι χτισμένη στη νότια άκρη του όρμου έχει τη δική της ιστορία που δεν έχει καμία σχέση με την Πύλο του Νέστορα. Όταν η Πύλος του Νέστορα καταστράφηκε, οι κάτοικοί της εγκαταστάθηκαν στο ακρωτήρι Κορυφάσιο (στη βόρεια πλευρά του όρμου). Εκεί ιδρύθηκε η ιστορική Πύλος όπου, πολύ αργότερα, τον 3ο αιώνα, οι Φράγκοι έκτισαν το κάστρο Παλιόκαστρο ή Παλιοναβαρίνο

Τη Βυζαντινή περίοδο η Πύλος καταλήφθηκε από τους Αβάρους, οι οποίοι της έδωσαν και την ονομασία Αβαρίνο, απ’ όπου φαίνεται να προήλθε σύμφωνα με μία εκδοχή η λέξη Ναβαρίνο. Μετά από ενετική και τουρκική κατοχή το 1827 το Ναβαρίνο έγινε το σύμβολο της εθνικοαπελευθερωτικής έκβασης.

Σήμερα, στην παραλιακή Πύλο μπορεί κανείς να δει την περίφημη πλατεία των Τριών Ναυάρχων με το μνημείο για τους Δεριγνύ, Χέυδεν και Κόδριγκτον και τους τεράστιους αιωνόβιους πλάτανους, που χαρίζουν σκιά στους επισκέπτες της, και κοσμούν με την ομορφιά των χρόνων τους την κεντρική πλατεία, η οποία κατασκευάστηκε το 1828 από τους Γάλλους, που παρέλαβαν την Πύλο από τους Τούρκους.

Πολλές σημαντικές οικογένειες κατάγονται από την Πύλο, αλλά και πολλές γνωστές προσωπικότητες κατοίκησαν στον γραφικό οικισμό της. Γνωστοί είναι οι δεσμοί που ενώνουν την οικογένεια Αντώνη Σαμαράκη με την Πύλο. Εξάλλου στο σπίτι του στην Πύλο άφησε την τελευταία του πνοή ο γνωστός συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης. Παντρεμένος με την Πύλια Ελένη Κουρεμπανά ταυτίστηκε μαζί της. Οι παλαιότεροι κάτοικοι τον θυμούνται και μιλούν για την προσωπικότητα του δικού τους πια ανθρώπου που αγάπησε τον τόπο τους ως δική του πατρίδα.


Επάνω στον παραλιακό δρόμο το σπίτι του ολυμπιονίκη Τσικλητήρα, ανακαινισμένο πρόσφατα στέκεται εκεί, κορυφαίο δείγμα νεοκλασικής αρχιτεκτονικής, ενώ δίπλα του το ξενοδοχείο MIRAMARE ένα από τα πολυτελή ξενοδοχεία της περιοχής, χάρη στην εκπληκτική φιλοξενία του ιδιοκτήτη του κ. ΧOYMA και την μοναδική θέα του, κάνει την Πύλο έναν τόπο εξαιρετικών διακοπών.

Ο δρόμος συνεχίζει ελαφρώς ανηφορικά για να καταλήξει στο περίφημο Νιόκαστρο. Όπως υποδηλώνει η ονομασία του είναι το νεώτερο κάστρο της περιοχής, χτισμένο στα 1573 από τους Τούρκους, μετά τη ναυμαχία της Ναυπάκτου. Το 1686 καταλήφθηκε από τους Ενετούς έως το 1715 που πέρασε πάλι σε Οθωμανικά χέρια. Το 1770 το κατέλαβαν οι Ρώσοι πριν το ξαναπάρουν οι Τούρκοι. Μέσα στο εσωτερικό του σώζονται ερείπια του γοτθικού ναού της μεταμόρφωσης του Σωτήρος, έργο των Φράγγων που χρησιμοποιήθηκε ως τζαμί από τους Τούρκους και κατόπιν μετατράπηκε πάλι σε εκκλησία, που σήμερα βρίσκεται υπό ανακατασκευή. Κανόνια και βόλια και μια τεράστια σκουριασμένη άγκυρα εκτίθενται στον κήπο του, ελάχιστα απομεινάρια από τα ναυαγισμένα πλοία, που ανασύρθηκαν από τα βάθη για να πουληθούν ως σίδερο. Η θέα από το Νιόκαστρο είναι εκπληκτική και το κάστρο αποτελεί ιδανικό τόπο περισυλλογής και αναψυχής για τους επισκέπτες του, ενώ παράλληλα καλλιτεχνικά δρώμενα λαμβάνουν χώρα κάθε καλοκαίρι στους χώρους του.

Το ερειπωμένο Παλαιόκαστρο δεσπόζει στη βόρεια άκρη του κόλπου. Χτισμένο στην ακρόπολη της αρχαίας Πύλου, το 1278, πέρασε διαδοχικά από τα χέρια των Φράγγων, των Βυζαντινών, των Ενετών και των Οθωμανών. Έχει ορθογώνιο σχήμα, διατηρούνται ακόμη οι περισσότεροι πύργοι του και τα εξωτερικά του τείχη. Σε κοντινή απόσταση βρίσκεται η περίφημη σπηλιά του Νέστορα την οποία γνωρίζουμε από τον Παυσανία ότι χρησιμοποιούσε ο Νέστορας ως στάβλο και σύμφωνα με το μύθο εκεί έκρυψε τις αγελάδες του Απόλλωνα ο θεός Ερμής όταν τις έκλεψε.


Η θέα από το παλαιόκαστρο είναι εκπληκτική. Μετά από μια σχετικά εύκολη ανάβαση διάρκειας περίπου μιας ώρας ο επισκέπτης της μπορεί να θαυμάσει την περίφημη, κυκλική και πολυσύχναστη τους καλοκαιρινούς μήνες παραλία της Βοιδοκοιλιάς από τη μια και την παραλία Χρυσή ακτή από την άλλη ενώ ανάμεσά τους η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, ένας από τους σημαντικότερους υδροβιότοπους, χαρίζει ζωή σε πλήθος αποδημητικά πουλιά.

Ο υδροβιότοπος αυτός αποτελεί ένα καταφύγιο φλαμίνγκος, ερωδιών, αργυροτσικνιάδων, καλαμοκανάδων ακόμη και βασιλαετού ενώ οι πληθυσμοί του αφρικανικού χαμαιλέοντα απολαμβάνουν το χώρο. Παρατηρητήρια πουλιών υπάρχουν διάσπαρτα, όπου με τηλεσκόπια υψηλής ευκρίνειας μπορεί κανείς να παρατηρήσει τη διαβίωση και τις συμπεριφορές των πουλιών αυτών. Η ορνιθολογική εταιρεία δραστηριοποιείται και προστατεύει τη λιμνοθάλασσα και τους κατοίκους της και στο παλιό αντλιοστάσιο της περιοχής δέχεται επισκέψεις ενημερωτικού χαρακτήρα. Η περιοχή από το 1997 έχει ενταχθεί στο πρόγραμμα Natura 2000 και αποτελεί ένα σημαντικό σταθμό των μεταναστευτικών ειδών.


Ο σημερινός επισκέπτης της Πύλου μπορεί να απολαύσει ήσυχες, οικογενειακές διακοπές. Τα περίφημα μεζεδοπωλεία φημίζονται για τις ποικιλίες τους, ενώ η Πύλος θα μπορούσε να αποτελεί ένα ορμητήριο για όποιον θέλει να γνωρίσει την ευρύτερη περιοχή. Σε πολύ κοντινή απόσταση βρίσκονται η Μεθώνη, η Κορώνη, η Φοινικούντα, το περίφημο Πολυλίμνιο κι ένας πολύ μεγάλος αριθμός πανέμορφων παραλιών.


Στις ακροθαλασσιές της Πύλου ένα σωρό πολύτιμες μνήμες κολυμπούν και αναζητούν τον σύγχρονο άνθρωπο, για να ακουμπήσουν πάνω στην ψυχή τους την αθανασία τους. Στο τέρμα της πορείας του προς το νότο ο επισκέπτης βρίσκεται να αντικρίζει έναν τόπο μαγευτικό. Καθώς το αυτοκίνητο κατεβαίνει το δρόμο που οδηγεί στην αγκαλιά της έναν δρόμο που φιδογυρίζει στην απόκρημνη πλαγιά, με τη θέα να χαράζεται ανεξίτηλη στα μάτια της ψυχής του, ανάμεσα στα σπίτια και τον παραθαλάσσιο προλιμένα, οι αισθήσεις ξυπνούν και απολαμβάνουν την εικόνα μια καταγάλανης πανδαισίας που ιριδίζει ολόγυρα.



Αναπόφευκτα ο νους γυρίζει ασυναίσθητα στο αρχαίο παρελθόν, κάθε φορά που ταξιδεύει στην γαλαζοπράσινη, βαθιά θάλασσα το βλέμμα. Μικρό πλεούμενο που ταξιδεύει στις λαμπυρίζουσες μαρμαρυγές που ακτινοβολούν γαλάζιο φως στον ορίζοντα. Ανάμεσα στην Πύλο και τη Σφακτηρία που την προστατεύει, η θάλασσα. Το λίκνο της αρχαίας πύλιας μνήμης και του ιστορικού Ναβαρίνου. Η Πύλος του Νέστορα και του Ιμπραήμ, του Θουκυδίδη και των συμμαχικών δυνάμεων. Του πελοποννησιακού πολέμου και των κάστρων της. Του τουριστικού θέρετρου και της ιστορικής μνήμης. Μα περισσότερο απ’ όλα η Πύλος της Ιστορίας και των Ιόνιων αέναα κινούμενων κυμάτων!

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥ/ ΤΙΤΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

«Όταν της θύμησης η πόρτα κλείσει,


Ο αυγερινός θ’ ανατείλει

Κι η λευκοφορεμένη κοπέλα

Του νου τις χίμαιρες θ’ απολύσει».

Μια λευκοφορεμένη κοπέλα για τον ποιητή Τίτο Μαρκόπουλο η Ποίηση και είναι αυτή που προκαλεί τα κινήματα ψυχής στη γραφή και δημιουργεί την αισθητική απόλαυση στον αναγνώστη.

Ένα έργο τέχνης και μάλιστα ποιητικό δεν μπορεί παρά να είναι μια βαθιά, ενδόμυχη ομολογία, την οποία εκφράζει κανείς με τη μορφή μιας ανάμνησης, ενός γεγονότος ή μιας εμπειρίας. Καταλήγει ωστόσο πάντα αυτόνομο κι αυτή ακριβώς η αυτονομία είναι που δημιουργεί την απαραίτητη γοητεία του. Πέρα όμως από αυτό υπάρχει πάντα μια οργανωτική αρχή που διέπει το σύνολο του έργου κι αυτή στο συγκεκριμένο ποιητικό έργο αναμφίβολα είναι η φιλοσοφία και η μουσική, καθώς τα ποιήματα βρίθουν μιας άλλοτε κρυμμένης κι άλλοτε φανερής μουσικότητας που δίνει στο ποίημα έναν εσωτερικό ρυθμό.

Ο Τίτος Μαρκόπουλος, ορμώμενος από την ελληνική ποιητική και φιλοσοφική παράδοση, διαμορφώνει ένα ποιητικό χώρο, κάνοντας παράξενους συνδυασμούς, κάτι που φαίνεται τόσο στα πρόσωπα στα οποία αναφέρεται όσο και στις συγκεκριμένες επιλογές λέξεων που κάνει. Από τον Νοστράδαμο στον Τειρεσία, από τον Πλάτωνα και τον Πυθαγόρα στον Όμηρο και πάλι απ’ την αρχή και από την Πυθία στον Καρυωτάκη και τον Οδυσσέα Ελύτη, χρησιμοποιώντας διακειμενικές αναφορές, για να ενισχύσει τη δυναμική της έκφρασής του, τα ποιήματά του κινούνται όπως ο ίδιος γράφει σε ένα υπερσφαιρικό όνειρο. Συγγραφείς που άγγιξαν τα διαβάσματά του άφησαν το αποτύπωμά τους στη γραφή του, έτσι ψήγματα λόγων μεγάλων προσωπικοτήτων ιχνηλατούνται, τοποθετημένα στο κείμενο ενός νέου ανθρώπου και συγγραφέα, τονίζοντας τη συνεχή ύπαρξή τους στη λογοτεχνική μας παραγωγή Μέσα στις σελίδες του βιβλίου του αφήνει εντέχνως να διαφανεί η προσωπική του παιδεία και μας συνιστά έναν τρόπο γραφής γνήσιο συνεχιστή του ελληνικού ποιητικού λόγου.

«Κι έτσι το παρελθόν έγινε παρόν.

Και το παρόν μέλλον

Σκαλωμένο στον σκληροτράχηλο τροχό της ζωής

Με μια γεύση επίπικρη για το ΑΥΡΙΟ».

Ο ποιητής στοχεύει σε μια ανασύσταση των πραγμάτων, χαρακτηριστικό άλλωστε της ίδιας της ποίησης, μύστης μιας Άνοιξης που θα έρθει μέσα από την τέχνη σε κάθε της μορφή. Για να πετύχει το στόχο του διαλέγει με προσοχή τις λέξεις που χρησιμοποιεί, έτσι ώστε βαλμένες η μια δίπλα στην άλλη να πετυχαίνουν ένα ηχητικό αποτέλεσμα ιδιαίτερης αισθητικής αξίας.

Είναι φανερό ότι θέλει να ωθήσει τον αναγνώστη σε μια αργή και προσεκτική ανάγνωση, για να του επιτραπεί η απόλαυση του ποιητικού αποτελέσματος. Οι λέξεις διαλέγονται με μαεστρία, με ακρίβεια και γίνονται η γενετική μήτρα των εκφραστικών συμβόλων που διαλέγει ο ποιητής, προκειμένου να πραγματοποιήσει την υπάρχουσα ιδέα. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο Τίτος Μαρκόπουλος πιστεύει ότι η ποίηση είναι το ήθος της γλώσσας και με αυτή την πεποίθηση προσεγγίζει με ιδιαίτερη ευγένεια την πολύχρονη χρήση κάθε λέξης και την αναδεικνύει.

Με εκφραστική ευθυβολία συναρμολογεί τις λέξεις που χρησιμοποιεί, επιτυγχάνοντας μια λεπταίσθητη ισορροπία στις ποιητικές συνθέσεις που συγκροτούν τον καλαίσθητο τόμο. Αν και τα ποιήματα διαθέτουν μια υπαρκτική ετερότητα εντούτοις, μπορούν να αυτονομηθούν χωρίς να διασαλευθεί το σύνολο της συλλογής.

Η ποίηση ισοδυναμεί με το όνειρο. Με τη μοιραία καταβύθιση σε ένα ποιητικό βυθό στον πυθμένα του οποίου ο αναγνώστης διακρίνει φιλντισένια τα κοχύλια της λυρικής δύναμης του ποιητικού λόγου. Και στον ποιητικό βυθό του Τίτου Μαρκόπουλου ο αναγνώστης ανακαλύπτει την κρυμμένη μουσική των πραγμάτων, τον εκφραστικό πλούτο μιας ιδέας που μάχεται να γοητεύσει την ψυχή όσων έμαθαν να αποκρυπτογραφούν τα μυστικά της σύμβολα.

Για τον Οδυσσέα Ελύτη η Ποίηση είναι: «ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τα πράγματα. Το αναποδογύρισμά τους και η καλή τους μεριά αδιαχώρητα».

Ένας άλλος τρόπος να βλέπεις τα πράγματα είναι και η ποίηση του Τίτου Μαρκόπουλου, ή καλύτερα ένας οδηγός, για να μπορείς να δεις καλύτερα τους ορίζοντες που απλώνονται μπροστά σου, αφού: «ο ποιητής δείχνει και η ορατότητα μεγαλώνει!»

Και στο βιβλίο του αυτό ο Τίτος Μαρκόπουλος δείχνει εκ νέου τη δύναμη της ποιητικής ορατότητας που υπάρχει, που εξαπολύει τη μαγεία μιας γλωσσικής δημιουργίας, αφήνοντας τον αναγνώστη να εξαργυρώνει τη δύναμη της ομορφιάς του λόγου.

Στις σύγχρονες κοινωνίες η ποίηση μοιάζει να μην έχει πια θέση και χρειάζεται τόλμη εκ μέρους ενός νέου δημιουργού, για να κατορθώσει να δημιουργήσει εκείνο το ποιητικό ξέφωτο, όπου λάμπει ο κροκόμορφος δίσκος, μέσα στην καρδιά του πυκνού δάσους της γενικότερης αδιαφορίας. Ίσως γι αυτό η επίπικρη γεύση του αύριο που ο ίδιος αναφέρει. Μοιάζει στις μέρες μας ο ποιητής να έχει χάσει τη δυνατή φωνή του, αλλά συχνά είναι η σιωπή ο λόγος του ποιητικού έργου που πρέπει να ακούσουμε, για να μας αποκαλυφθεί η ηχηρή φωνή της. Στα ποιήματά του ο Τίτος Μαρκόπουλος συνθέτει μια δυνατή σιωπή που ο ήχος της δημιουργεί ήχους, οσμές, χρώματα και ιδέες σε απαράμιλλη ισορροπία και ομορφιά. Άλλωστε η  ικανοποίηση μέσω των αισθήσεων είναι ο απαραίτητος συνδυασμός για την όρθωση του ωραίου σε κάθε επίπεδο καλλιτεχνικής δημιουργίας.

Με τη βαριά συναίσθηση ότι θα πρέπει να υπάρχει μια ιδιαίτερη αναλογία στο πνευματικό του επίτευγμα, για να βρει ο αναγνώστης το μονοπάτι για το δικό του ξέφωτο, χαράζει τη δική του αλήθεια κι αφήνει όλους εμάς να την αναζητούμε με τη βεβαιότητα ότι θα γίνουμε ικανοί να αφουγκραστούμε τους πόθους του. Επειδή πρέπει πάντα εμείς να βρούμε το δρόμο για το ξέφωτο της ελπίδας στη ζωή κι αυτό πάνω από όλα προϋποθέτει να μπούμε στο δάσος, όσο πυκνό κι αν μοιάζει. Κάπως έτσι το ταξίδι του Ραδάμανθυ ξεκινά μέσα στο Λυκαυγές της νεότερης τέχνης, για να ανακαλύψει, πρώτα ο ίδιος κι ύστερα εμείς, την πεμπτουσία της ιδέας του.

Προσωπικά θα ήθελα να τον ευχαριστήσω που μου εμπιστεύτηκε την παρουσίαση αυτού του βιβλίου του και να του ευχηθώ να έχει ούριο άνεμο και να είναι καλοτάξιδο.

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΩΣ ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΜΕΣΟ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ ΜΙΑΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ


Την ελάχιστη στιγμή που αρκεί να ανοίξει ο φωτοφράχτης μιας φωτογραφικής μηχανής, για να καταγράψει το φως μια εικόνα και να τη μετατρέψει σε παγωμένη μνήμη, η φωτογραφία γίνεται ένας μοναδικός τρόπος εξωτερίκευσης αισθημάτων και συγκινήσεων.


Επειδή η φωτογραφία ως τέχνη και όχι ως ένα μέσο φευγαλέων και τυχαίων αντικατοπτρισμών, είναι η ίδια η στιγμή μιας αποτυπωμένης απουσίας. Καθώς ποτέ ξανά μια εικόνα δεν θα επαναληφθεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ή φωτισμό κι έτσι παραμένει καταδικασμένη σε μια χάρτινη ακινησία έκτοτε και για πάντα.

Ο φωτογράφος καλείται να γίνει ο μύστης μιας μαγικής τέχνης με στόχο την τυχαία αποκάλυψη της ομορφιάς, την ακαριαία σύλληψη ενός στιγμιότυπου, εκφράζοντας όλο τον εκλεπτυσμό των συναισθημάτων του και μετατρέποντας τη φωτογραφική του μηχανή σε πλούσιο καλλιτεχνικό όργανο.

Κάπως έτσι λειτουργούν οι φωτογράφοι, όταν θέλουν να αποτυπώσουν τη δημιουργία οπτικής εικόνας και σύνθεσης με έναν τρόπο ιδιαίτερο, με μια ποιητική διάθεση θέασης των πραγμάτων και με την απόλυτη αίσθηση της αμεσότητας, καθώς μια φωτογραφία είναι η περίτρανη απόδειξη της αυτοψίας των πραγμάτων.

Οι φωτοευαίσθητες επιφάνειες γίνονται συχνά πεδία ανασυγκρότησης μιας ιδέας έτσι όπως αυτή αποτυπώνεται στους όγκους, στα χρώματα, στα σχήματα που εναλλάσσονται μπροστά στα μάτια του φωτογράφου ως φευγαλέες εντυπώσεις, πριν τις αναπαρουσιάσει στο έργο του.


Οι φωτογραφικές του περιπλανήσεις απεικονίζουν τη διάθεσή του κάθε στιγμή, αλλά ταυτόχρονα καθορίζουν το βλέμμα του, τις γωνιές που εκείνο στέκεται για λίγο, καμιά φορά αναποφάσιστο ή διστακτικό, άλλοτε πάλι σίγουρο και διεισδυτικό, τον αισθητικό του προσανατολισμό και τις προεκτάσεις της γραφής του, μια και η φωτογραφία είναι ένα όργανο γραφής, με το οποίο ο φωτογράφος συγγράφει με έναν ιδιότυπο τρόπο το έργο του.

Κύριος πρωταγωνιστής το φως, αυτός ο αστάθμητος παράγοντας για κάθε φωτογραφική αποτύπωση ενός τοπίου, που έχει τη δύναμη να μεταβάλλει τα πάντα ανάλογα με τις διαθέσεις του. Είτε πρόκειται για το κατασταλαγμένο φως του δειλινού, που μεγεθύνει τις αντιθέσεις και δημιουργεί μια εικόνα ονειρικών αποχρώσεων είτε για το καταιγιστικό φως ενός γαλανού πρωινού, τα χρώματα δυναμώνουν τις εντυπώσεις κι ο φωτογράφος πρέπει να βρει έναν τρόπο να συνδιαλεγεί μαζί του και να συνεργαστεί, αντισταθμίζοντας σε μια θαυμαστή ισορροπία τις δυνατότητες που του δίνει κάθε φορά. Η εικόνα αποσύρεται τελικά και ο νους του θεατή μένει να ταξιδεύει στο εικονιζόμενο τοπίο, κατανοώντας την ομορφιά που του δίνεται, σε ένα ταξίδι εικόνων, αισθητικών αποχρώσεων και χρωματικών εντυπώσεων.


Κάπως έτσι ο φωτογράφος βλέπει και μεταχειρίζεται τα πράγματα, για να μπορέσει να περάσει από την τουριστική αποτύπωση μιας περιοχής στην καλλιτεχνική της ανάδειξη. Οι γωνίες λήψεις, η κατάλληλη χρήση της μηχανής, η εκμετάλλευση μιας σκιάς που παιχνιδίζει επάνω σε έναν τοίχο ή ένα χνάρι του ήλιου αποτυπωμένο επάνω σε ένα κόκκινο λουλούδι γίνονται αυτομάτως τα υλικά ενός δεξιοτέχνη που αγωνιά να αρπάξει από το φως κάτι μοναδικό, κάτι καταδικασμένο να μην επαναληφθεί ποτέ, που αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια μας σε ανύποπτο χρόνο και μαζί του γίνεται θεατή η ομορφιά.

Κι έτσι κάθε φωτογραφία έχει ένα χαρακτηριστικό τρόπο να προκαλεί την αισθητική συγκίνηση του θεατή και να γοητεύει τα μάτια του. Και ταυτόχρονα να εξυπηρετεί το σκοπό της: την αισθητική ωρίμανση του αποδέκτη που καλλιεργείται σταδιακά μέσα από μια μορφική ανασύνθεση των πραγμάτων και την αποτύπωσή τους επάνω σε μια χάρτινη, προσφερόμενη επιφάνεια.

Προσωπικά για μένα είναι ένας φωτεινότερος τρόπος με τον οποίο μου επιτρέπεται να φιλοτεχνώ κάθε φορά ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ της δικής μου εκφραστικής, καμιά φορά και ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ. Υπό αυτή την έννοια είναι εξίσου σημαντική για μένα, καθώς αποτελεί απλώς έναν άλλο τρόπο για να καταθέσω σε ένα κομμάτι λευκού χαρτιού ό,τι νιώθω.


Οιι φωτογραφίες είναι από τα εγκαίνια της της φωτογραφικής έκθεσης που βρίσκεται στο ΕΝΑΣΤΡΟΝ.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΤΟ ΕΝΑΣΤΡΟΝ

Με πολλή χαρά θα σας περιμένω την Τρίτη 15 Ιουνίου και ώρα 8.30μ.μ. στο βιβλιοχώρο ΕΝΑΣΤΡΟΝ, ΣΟΛΩΝΟΣ 101 ΑΘΗΝΑ, στα εγκαίνια της 2ης ατομικής μου έκθεσης φωτογραφίας με τίτλο ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΕΙΣ.
Για τη φωτογραφία θα μιλήσει ο γνωστός φωτογράφος κ. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΑΛΙΑΝΗΣ

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΣΤΗ ΧΑΛΚΙΔΑ

Το βιβλιοπωλείο ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ και οι εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ δοργάνωσαν μια βραδιά ιδιαίτερη για εμάς. Στις 19 Μαίου έγινε η παρουσίαση των βιβλίων ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ και ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ της ΝΑΤΑΣΑΣ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ.
Μαζί μας ήταν η υπεύθυνη των εκδόσεων Εληνική Πρωτοβουλία κ. ΑΛΕΞΙΑ ΚΙΟΥΡΤΣΙΔΟΥ και ο συγγραφέας και ποιητής ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΓΡΙΒΑΣ.
Μέσα σε ένα πανέμορφο χώρο, που δημιούργησαν η ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ και ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΣΙΩΤΗΣ, έγινε η παρουσίαση των δύο βιβλίων.
Ο κόσμος μαζεύτηκε από νωρίς κι είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τόσο τη ζεστή αποδοχή του όσο και την ιδιαίτερη φιλοξενία της Χαλκίδας! η βραδιά έκλεισε με ερωτήσεις που οι φίλοι μας έκαναν και με τους απαράίτητους μεζέδες για τους οποίους είχαν φροντίσει η Αναστασία και ο Δημήτρης. ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ παρουσίασε η ΝΑΤΑΣΑ ΓΚΟΥΤΖΙΚΙΔΟΥ με τα εξής λόγια:

Το πορτρέτο της σιωπής

Η σιωπή είναι η σκάλα που οδηγεί στο σκοτεινό άδυτο της ψυχής μας...
Είναι η υπόκρουση που μας βοηθάει να αφουγκραστούμε το όνειρο...
Είναι τα σπάργανα όπου γεννιέται η μουσική...
Είναι η πηγή της μοναξιάς και της αυτογνωσίας...
Είναι το μονοπάτι που οδηγεί στην αγκαλιά του Θείου...

Επέλεξα, όχι τυχαία, να ξεκινήσω με αυτό το απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του «Πορτρέτου της σιωπής» γιατί αυτό που πραγματικά με άγγιξε ήταν ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας Τέσυ Μπάιλα-Βενετούλη προσεγγίζει την έννοια της σιωπής, της δίνει μιαν άλλη υπόσταση. Η σιωπή είναι μια έννοια που κρύβει μέσα της για τον καθένα από εμάς έναν διαφορετικό ορισμό, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικά βιώματα.


Ο τίτλος του βιβλίου αρκεί από μόνος του να τραβήξει το βλέμμα πάνω του. Τι είναι σιωπή; Ποιος μπορεί να συνθέσει το πορτρέτο της; Ήταν οι πρώτες σκέψεις που γεννήθηκαν στο μυαλό μου σαν κράτησα στα χέρια μου το «Πορτρέτο της σιωπής». Και με αφετηρία τις σκέψεις αυτές απλά αφέθηκα να διαβάζω…

Ήδη από τις πρώτες κιόλας σελίδες μυήθηκα στον μυθιστορηματικό κόσμο που δημιούργησε η συγγραφέας. Με τα μάτια της φαντασίας μου είδα τις εικόνες που τόσο εύστοχα αποτύπωσε στο χαρτί της η Τέσυ Μπάιλα Βενετούλη να ανασαλεύουν μπροστά μου, να παίρνουν σάρκα και οστά.

Δεν ξέρω αν σε αυτό συνηγόρησε η φωτογραφική της ματιά, η μοναδική ικανότητά της να αποτυπώνει με τη φωτογραφική της μηχανή στιγμές που σαν άπιαστο πουλί φεύγουν από κοντά μας, χάνονται στο χρόνο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι καταφέρνει να τις περιγράψει εξαιρετικά, έχοντας τη γνήσια στόφα του καλλιτέχνη που δημιουργεί ορμώμενος από τη Μούσα.
Έτσι, τη μια στιγμή διαβάζεις μερικές αράδες από το βιβλίο και την άλλη κλείνεις τα μάτια και ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, νιώθεις την αρμύρα του Αιγαίου στο δέρμα σου και συνάμα αναζητάς τον κάθε έναν από τους ήρωες του βιβλίου δίπλα σου… ή γιατί όχι; Και μέσα σου.
Βασικός ήρωας του βιβλίου είναι ο Χριστόφορος, ένας νεαρός άντρας ο οποίος επέλεξε το δρόμο του μοναχισμού σε μια προσπάθεια να ανακαλύψει τη συμπαντική αρμονία που κρύβεται μέσα του. Ο Χριστόφορος δεν είναι ο κλασικός ήρωας των περισσότερων βιβλίων αλλά ένας ήρωας που προσπαθεί να ορίσει την ύπαρξή του μέσα από έναν δρόμο που λίγοι θα επέλεγαν να ακολουθήσουν και ακόμα λιγότεροι μπορούν να κατανοήσουν.


«….επέλεξα μόνος μου τη σιγή από τη φλυαρία και το βουητό της ζωής. Δέχτηκα να γίνω ο μουσικός της σιωπής, ο μουσικός της ιερής γαλήνης αλλοτινών ήχων. Προτίμησα να υψώνω τη φωνή μου, ωδή στον απερίγραπτο έρωτα της σαγήνης, σπονδή σε μια οριστική ανατροπή της ζωής μου. Αφέθηκα να δραπετεύσω στο απροσδιόριστο ενός ονείρου που σκίαζε την ψυχή μου από παιδί. Τώρα, μαθητεύω στην ακινησία της σπαραχτικής ποίησης που εξελίσσεται γύρω μου, στο μαγικό κόσμο των αισθήσεων που με περιβάλλει».

O Χριστόφορος δύο αγάπες είχε στη ζωή του. Τη θάλασσα και το βιολί του. Δυο αγάπες που καθόρισαν την πορεία του.
«Όλων η καρδιά έχει μια μεγάλη αγάπη παιδί μου» γράφει χαρακτηριστικά σε κάποιο σημείο η συγγραφέας και πόσο δίκιο έχει! Για το Χριστόφορο αυτές οι δύο κρατούν τα κλειδιά της ύπαρξης του μέχρι που ανακαλύπτει πως πάντοτε υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι βαθύτερο από αυτά που θεωρούμε δεδομένα και αρκούν σε μια μόνο στιγμή να επαναπροσδιορίσουν τον κόσμο μας.
Ο Χριστόφορος εγκαταλείπει τα εγκόσμια αναζητώντας ουσιαστικά το νόημα της ίδιας του της ύπαρξης ενώ παράλληλα δένεται με μια μεγάλη φιλία με το μοναχό Ευδόκιμο, του οποίου τα φιλοσοφικά αποστάγματα κρύβουν μέσα τους αλήθειες και σοφίες για το Θείο που αιφνιδιάζουν ευχάριστα τον αναγνώστη και του ανοίγουν νέους δρόμους, καινοτόμους θα έλεγα, για την περαιτέρω κατανόηση της υπαρκτής πραγματικότητας.
Παράλληλα, γύρω από το Χριστόφορο γυρνούν οι υπόλοιποι ήρωες του βιβλίου: η μητέρα του Φωτεινή που ονειρεύεται να δει εγγόνια από το γιο της και όταν εκείνος επιλέγει άλλη ρώτα στη ζωή του δεν διστάζει να φανεί σκληρή μαζί του, η Κατερίνα, η άλλοτε αγαπημένη του που διαλέγει την υπερηφάνια από την αποκάλυψη της αλήθειας που κρύβει στα σπλάχνα της, ο Στρατής προσωποποίηση του ορισμού της αληθινής και άνευ όρων αγάπης, ο πατέρας του Χριστόφορου Νικήτας που παλεύει να δεχτεί όσα η μοίρα του όρισε, η μικρή Αγγελίνα που κρατά ουσιαστικά το χαρτί για την ευτυχία των ηρώων.
Η συγγραφέας σκιαγραφεί με τρόπο μοναδικό και ανεξάντλητο τους χαρακτήρες του βιβλίου της καθώς ένα δοξάρι σπάει τη μονοτονία της σιωπής και εμείς παρασυρόμαστε από τις νότες που αφήνει ελεύθερο. Εισχωρεί βαθιά στις ψυχές τους, γίνεται ένα μαζί τους, ακολουθεί τα μονοπάτια της μοίρας τους ώστε η ταύτιση μαζί τους να καθίσταται αναπόφευκτη.

Τα ευρήματα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας για να κρατήσει αμείωτη την ένταση και τη δύναμη της ιστορίας της είναι πολλά και όλα εξίσου δυνατά: περιγραφές που φέρνουν κοντά μας τα γαλάζια κύματα του Χριστόφορου και τους ήχους του βιολιού του, λεπτομερείς αναφορές στην καθημερινότητα του μοναστικού βίου, αναδρομές στο χρόνο που όχι μόνο δεν μπερδεύουν τον αναγνώστη αλλά τον βοηθούν να τοποθετηθεί καλύτερα μέσα στην ιστορία και ενισχύουν την πλοκή.

«Το πορτρέτο της σιωπής» είναι ένα βιβλίο ύμνος στην αιώνια αναζήτηση της ανθρώπινης φύσης. Ένα βιβλίο αναφορά στην ανθρώπινη ολοκλήρωση όπως αυτή βιώνεται από τον καθένα μας. Η συγγραφέας τολμά να αγγίξει τα όνειρα που μένουν για χρόνια κλειδωμένα στο συρτάρι περιμένοντας καρτερικά κάποιον να τα βγάλει από εκεί, την ελπίδα που δεν σβήνει ποτέ, την αγάπη που είναι ικανή να πάρει δεκάδες μορφές, τον έρωτα που βρίσκει πάντα τρόπους να ανατρέψει τις ισορροπίες.
Και στο τέλος…. Το τέλος σίγουρα δεν θα σας το αποκαλύψω. Θα σας πω μόνο πως στο τέλος έρχεται η Κάθαρση να απελευθερώσει τις ψυχές όσων βασανίστηκαν από τη μοίρα αλλά και τις προσωπικές επιλογές.

Προσωπικά, αγάπησα «Πορτρέτο της σιωπής» όσο ελάχιστα βιβλία. Και ένας λόγος που το αγάπησα ακόμα περισσότερο είναι η ίδια η Τέσυ, την οποία έχω τη χαρά εκτός από συγγραφέα να τη γνωρίζω και ως άνθρωπο. Ένας σπάνιος άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από την ακεραιότητα της ψυχής του και την αγάπη του για αυτά με τα οποία καταπιάνεται. Αυτός άλλωστε είναι και ένας από τους λόγους που το βιβλίο της είναι τόσο ξεχωριστό! Προσωπικά θα ήθελα να την ευχαριστήσω για αυτήν την κοινή μας παρουσίαση και να της ευχηθώ καλοτάξιδο!! Περιμένω το νέο της δημιούργημα!

Στη συνέχεια παρουσίασα εγώ το βιβλίο ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ. Ο κόσμος άκουγε με συγκίνηση την περιγραφή ενός βιβλίου που αναφέρεται στη χαμένη πατρίδα της Σμύρνης. Αναλυτικά όμως στην επόμενη ανάρτηση.
Η βραδιά έκλεισε σε γειτονικό μεζεδοπωλείο. Φύγαμε από τη Χαλκίδα, έχοντας κρατήσει στην ψυχή πολύτιμες αναμνήσεις από τη συνάντηση με τόσους φίλους! Άγνωστοι άνθρωποια αλλά και άλλοι που μας γέμισαν με την αγάπη τους όπως η φίλη Γεωργία με τον Χρηστάκη της που είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε κι από κοντά.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ όμως χρωστάμε στην Αναστασία και τον ΔΗμήτρη επειδή από την πρώτη στιγμή μας έκαναν να νιώσουμε το ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ, το τόσο ζεστό, φιλόξενο, μοντέρνο και ενημερωμένο βιβλιοπωλείο τους, ένα δικό μας σπίτι.




























Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΡΙΖΩΝΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΣΤΗΝ 7η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


TEΣΥ ΜΠΑΪΛΑ
Το πορτραίτο της Σιωπής, μυθιστόρημα , εκδόσεις Εναστρον

Με μεγάλη προσοχή διάβασα το μυθιστόρημα της Τέσυ Μπάιλα «Το πορτρέτο της Σιωπής» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και επανακυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Έναστρον. Καταρχάς με αιφνιδίασε το θέμα του , το οποίο περιστρέφεται γύρω απ΄ το μοναχικό βίο και ειδικότερα γύρω απ΄ τη ζωή ενός ορθόδοξου μοναχού στο Άγιο Όρος.
Με αιφνιδίασε γιατί κι εγώ στο πρώτο μου μυθιστόρημα «Ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος» καταπιάστηκα με το ίδιο θέμα. Μια ευχάριστη έκπληξη λοιπόν , με περίμενε στο ταξίδι μου ως αναγνώστριας στο μυθιστορηματικό σύμπαν της συγγραφέως, που μου θύμισε τα δικά μου αρχικά βήματα στην πεζογραφία .
Η Τέσυ Μπάιλα είναι πρωτοεμφανιζόμενη και νέα συγγραφέας , αλλά έχει ήδη ασχοληθεί με την λογοτεχνία ως μεταφράστρια και με τις εικαστικές τέχνες ως φωτογράφος. Έτσι λοιπόν επισημαίνουμε ήδη τις δυο πρώτες εμφανείς πηγές που τροφοδοτούν το συγγραφικό ταλέντο της , δηλαδή , την καλή γνώση της γλώσσας και τη φωτογραφική ματιά . Για το πρώτο δεν έχω να πω πολλά γιατί η γνώση της γλώσσας και η σωστή χρήση της είναι η πρωταρχική προϋπόθεση για να ασχοληθεί κανείς με την λογοτεχνία . Ως προς το δεύτερο - πάλι μια περίεργη συγκυρία μ΄ έφερε κάποτε κοντά σε μια άλλη φωτογράφο-λογοτέχνη , της οποίας τα βιβλία παρουσίασα στο παρελθόν .’Οπως και τότε λοιπόν, έτσι και στην περίπτωση της Τέσυ Μπάιλα , κατέληξα στο ίδιο συμπέρασμα : ότι η λεπτή διάκριση και η παρατήρηση της λεπτομέρειας που διαθέτουν όσοι Ασχολούνται με την φωτογραφία , δίνει στον λόγο τους -όταν αυτοί αποφασίζουν να γράψουν- μια άλλη αισθητική . Ωστόσο η λογοτεχνία είναι μια μάχη που άλλοτε κερδίζεται , αλλά και συχνά χάνεται. Λέω μάχη καθώς έχω μια «πολεμική» άποψη για την λογοτεχνική γραφή , που αποκτήθηκε μέσα από μακροχρόνιες δοκιμές σε διαφορετικά είδη λόγου, ποίηση, παραμύθι, πεζογραφία , μυθιστόρημα . Το κέρδος του συγγραφέα συνίσταται ακριβώς σ΄αυτή την αίσθηση της δοκιμής , της «δοκιμασίας», της διακινδύνευσης απέναντι στην πρόκληση για δημιουργία , στην προσπάθεια να υπερβεί τον εαυτό του και να κατακτήσει τη λευκή σελίδα και τελικά τον αναγνώστη του .
Μια τρίτη λοιπόν παρατήρηση για την Τέσυ Μπάιλα είναι το πώς κατακτά τις σελίδες της , την κάθε σελίδα του βιβλίου της και πώς κατευθύνει τους ήρωες και τις πράξεις τους μέσα στις ιστορίες της .
Εκείνο που επισημαίνω εγώ προσωπικά , παρά το γεγονός ότι το μυθιστόρημα αυτό αποτελεί , το πρώτο της έργο , είναι ότι η συγγραφέας διαθέτει ισχυρό μυθοπλαστικό ταλέντο , ένα δαιμόνιο πνεύμα , θα έλεγα, που κινεί τα νήματα της ιστορίας με σκηνοθετική ικανότητα και καθοδηγεί τους ήρωες με άνεση ως το τέλος.
Με άλλα λόγια είναι φανερή η ευκολία της στον χειρισμό της υπόθεσης , η αφηγηματική δυνατότητα αλλά και η έντονη παραμυθητική της διάθεση . Η συγγραφέας ελίσσεται με επιτυχία ανάμεσα σε πλήθος περιστατικών και μικροιστοριών σε μια μακρά χρονική περίοδο που περιλαμβάνει δυο τρεις γενιές στο βιβλίο .Επινοεί συνεχώς αναπάντεχα γυρίσματα στην πλοκή , σε αιφνιδιάζει και τελικά σε συναρπάζει .΄Ετσι παρόλο που το μυθιστόρημα είναι αρκετά μεγάλο οι απροσδόκητες στροφές στην αφήγηση σε κάνουν να μην θέλεις να το αφήσεις απ΄ τα χέρια σου .

Κι έρχομαι τώρα στην υπόθεση του μυθιστορήματος .

Ο Γιάννης ένας χαρισματικός νεαρός άντρας με ταλέντο στη μουσική , ικανότητα που την έχει κληρονομήσει απ΄ τον πατέρα του αποφασίζει να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να γίνει μοναχός. Η κλίση του στον μοναχικό βίο κατά κάποιο τρόπο συμπορεύεται με την κλίση του στη μουσική- το βιολί και την σύνθεση - . Ο καλόγερος που αποκτά τώρα πια το όνομα Χριστόφορος , ζει στο Άγιον Όρος και βιώνει την καθημερινότητά του ακολουθώντας πιστά τους σκληρούς κανόνες του ορθόδοξου μοναχικού βίου.

Παρεμπιπτόντως , έχω μια απορία που θέλω να μου την απαντήσει η συγγραφέας . Γιατί καταπιάνεται με τον μοναχικό βίο και μάλιστα με τα αντρικά μοναστήρια του Αγίου Όρους. Κάνω αυτή την ερώτηση , γιατί έτσι θα καταλάβω πώς συμπέσαμε στην επιλογή του θέματος για το πρώτο μας βιβλίο και ποια ήταν η αφορμή που οδήγησε την Τέσυ Μπάιλα σ΄ αυτό το δύσκολο εγχείρημα . Λέω δύσκολο γιατί θυμάμαι ότι όταν έγραφα κι εγώ το μυθιστόρημα για τους μοναχούς διάβαζα ακατάπαυστα , είχα διαβάσει τόσα πολλά βιβλία για τον μοναχικό βίο που στο τέλος άρχισε να γεννιέται μέσα μου η ιδέα να γίνω μοναχή και μάλιστα είχα βάλει ένα ακραίο στοίχημα με τον εαυτό μου, που τότε το πίστευα πολύ .Ή να γράψω το μυθιστόρημα , ή να κλειστώ σε μοναστήρι.

Τελικά απ΄ ό,τι βλέπετε , έκανα το πρώτο , έγραψα το μυθιστόρημα .Μέσα απ΄ αυτό όμως ανακάλυψα τον γοητευτικό κόσμο του μοναχικού βίου . Και κυρίως ανακάλυψα τα θαυμάσια πατερικά κείμενα , την φιλοσοφία αλλά και την τέχνη που κρύβει η άσκηση του «αγγελικού» επαγγέλματος . Όπως μου είπε κάποτε κι ένας φίλος μου μοναχός , οι μοναχοί παίρνουν την θέση των έκπτωτων αγγέλων, σύμφωνα με την ορθοδοξία , κάτι που δεν το γνώριζα όταν έγραφα το μυθιστόρημά μου «ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος», αλλά στο οποίο κατέληξα ασυνείδητα γράφοντας το βιβλίο.

Ο μοναχός Χριστόφορος λοιπόν, για να ξαναγυρίσω στην υπόθεση του μυθιστορήματος , μαζί με τα εγκόσμια , εγκαταλείπει πίσω του κι έναν μεγάλο έρωτα , αλλά και τον καρπό αυτού του έρωτα, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει . Τα πράγματα με τα χρόνια παίρνουν αναπάντεχη τροπή και οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες και καταιγιστικές . Η ζωή του μοναχού ανατρέπεται καθώς ένας κυκεώνας γεγονότων τον βγάζει από το Άγιον Όρος και τον οδηγεί πίσω στην γενέτειρά του. Ο αναγνώστης περιμένει αμήχανος την έκβαση των γεγονότων , αλλά η λύση της ιστορίας φαίνεται να έρχεται από αλλού .Από μια άγνωστη πλευρά που αποτελεί και το μυστικό του βιβλίου και που βέβαια δεν θα ήθελα να σας το αποκαλύψω .Αυτό είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του . Η φωτογράφος της ιστορίας Μαρίνα Αλεξάτου , κεντρική ηρωίδα κι αυτή του μυθιστορήματος , -μοιάζει μάλλον με αντικατοπτρισμό της συγγραφέως- , είναι το καινούργιο φαινομενικά , αλλά και το πιο κρυφό και μοιραίο πρόσωπο της ιστορίας . Η τέχνη της φωτογραφίας που τόσο αγαπάει και υπηρετεί η Τέσυ Μπάιλα την οδηγεί να δημιουργήσει το δικό της είδωλό μέσα στο βιβλίο που γράφει .

Λένε ότι οι συγγραφείς βλέπουν το πρόσωπό τους στους ήρωες που δημιουργούν . Πολλές φορές όμως το πρόσωπο του δημιουργού διασπάται σε περισσότερους ήρωες . Ενώ σχεδόν πάντα ο συγγραφέας περνάει υπόγεια τους φόβους, τα διλήμματα , τις προτιμήσεις του, τους ανεκπλήρωτους πόθους του , τα δικά του ελλείμματα στο χαρτί και στο υλικό με το οποίο πλάθει τους χαρακτήρες του. Βέβαια το ζητούμενο σ΄ένα λογοτεχνικό βιβλίο είναι να μπορεί να αντικατοπτρίζει όσο γίνεται μεγαλύτερο πλήθος ανθρώπων .Πετυχημένο θεωρείται ένα μυθιστόρημα όταν μπορεί ο κάθε ένας να βρίσκει τον εαυτό του μέσα σ΄αυτό.
Ωστόσο η επιτυχία στην σύγχρονη λογοτεχνία είναι ένα μεγάλο και αμφιλεγόμενο ζήτημα . Κάποια βιβλία γράφονται σήμερα και τα προσπερνούν κι αυτά στο τέλος αποδεικνύονται πολύ πιο ανθεκτικά στον χρόνο , απ΄ ό,τι κάποια άλλα που σημειώνουν θεαματικές πωλήσεις . Η αγοραία πλευρά της λογοτεχνίας συχνά λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα προς την ποιότητα .

Η συμβουλή μου στους νεότερους συγγραφείς είναι να επιμένουν στα ζητήματα της αισθητικής και να δουλεύουν σε βάθος τις ιστορίες τους, ακόμα κι αν δεν έχουν άμεσα υλικά αποτελέσματα . Εγώ θήτευσα στην ποίηση σαράντα χρόνια . Κι ακόμα θητεύω. Η ποίηση είναι μια άγονη απασχόληση αν την εξετάσει κανείς από την άποψη της κερδοφορίας . Σου διδάσκει όμως την ακρίβεια στην έκφραση και σε αναγκάζει να εντρυφήσεις στο βάθος των εννοιών. Η επιμονή στην ακρίβεια της ποιητικής λέξης , είναι το αντίστοιχο της επιμονής στην λεπτομέρεια της φωτογραφίας . Λειτουργεί ευεργετικά για το κείμενο και σου μαθαίνει να μετουσιώνεις τον λόγο σε τέχνη .

Η ποιητικότητα εν προκειμένω στο βιβλίο της Τέσυ Μπάιλα αρχίζει από τον τίτλο Πορτρέτο της Σιωπής , που λειτουργεί υπαινικτικά αλλά και συμβολικά . Θα έλεγα ότι το πορτραίτο της Σιωπής επιχειρεί να συνδυάσει τρεις διαφορετικές μεταξύ τους τέχνες , την μουσική , την φωτογραφία και την ποίηση. Εγώ θα πρόσθετα και μια τέταρτη , τον μοναχικό βίο που συνδέεται υπόγεια με την Σιωπή, αν λάβει κανείς υπόψη του ότι στο Αγιον όρος η αργολογία θεωρείται αμάρτημα, -τι εύστοχη στ΄ αλήθεια έκφραση « αργός λόγος» που στις μέρες μας είναι πανταχού παρόν , ο άδειος και στεγνός από περιεχόμενο και συναίσθημα λόγος που μας κατακλύζει απ΄ όλα τα Μέσα και κυριαρχεί στις καθημερινές συναναστροφές μας .

Κλείνοντας θα έλεγα ότι η Τέσυ Μπάιλα είναι πληθωρική ως μυθιστοριογράφος , αλλά ο λόγος της δεν είναι αργός .Είναι ευρηματικός και εύστοχος, είναι συναρπαστικός και γνήσιος . Υπάρχει μια εσωτερική παρόρμηση που την σπρώχνει να γράψει . Υπάρχει μια διαρκής αγωνία ένας βαθύτερος ενθουσιασμός .Κι αυτό το καταλαβαίνει ο αναγνώστης και το εκτιμά . Αν ληφθεί μάλιστα υπόψη το γεγονός ότι το πορτρέτο της Σιωπής είναι το πρώτο της βιβλίο , η συγγραφέας δίνει μια σοβαρή υπόσχεση ότι θα μας χαρίσει εξαιρετικά δείγματα γραφής στο μέλλον .Παρόλο που την γνωρίζω λίγο , την γνώρισα απ΄ το διαδίκτυο απ΄ το οποίο όμως έκανα τον τελευταίο καιρό πολλούς καλούς φίλους , θεωρώ ότι το πάθος που τρέφει για την λογοτεχνία , αλλά και η ειλικρίνεια στη γραφή της θα την βοηθήσουν να κατακτήσει υψηλά επίπεδα μετουσίωσης και να μας δώσει αξιόλογα βιβλία .

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΡΤΡΕΤΟΥ ΣΤΗΝ 7η ΔΙΕΘΝΗ ΕΚΘΕΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


Η 7η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου στη Θεσσαλονίκη θα πραγματοποιηθεί από τις 22 έως στις 25 Απριλίου 2010.Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν την Πέμπτη 22/4 και ώρα 19.00.
Την Κυριακή στις 25-4-10 και ώρα 10.00 το πρωί θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ. Για το βιβλίο θα μιλήσει η συγγραφέας κ. ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ.