Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

Από τις εκδόσεις ΄Εναστρον επανακυκλοφόρησε το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  
Πόσες νότες άραγε αρκούν, για να αποτυπώσουν σ΄ ένα κύμα μελωδικό το πορτρέτο της σιωπής; Και πόση σιωπή χρειάζεται, για να ακούσει κανείς τη αρμονία μιας μελωδίας να ξετυλίγεται μέσα του;
Μια μελωδία από σκορπισμένες νότες συντελεί πάντα στο γνωστικό μας αυτοπροσδιορισμό. Είναι η αιολική μουσική των κυμάτων όταν συνομιλούν ερωτικά, αργοσαλεύοντας στη θαλασσινή τους συμφωνία ή απλώς ένα κύμα που έρχεται να υπενθυμίσει ότι η μοναχικότητα μπορεί να είναι ένα δικαίωμα, μια αδιαπραγμάτευτη αξία;
Τα ερωτήματα αυτά γεννήθηκαν, όταν ερήμην της η ΕΛΕΝΗ ΚΑΡΑΙΝΔΡΟΥ με το μοναδικό κομμάτι της που τιτλοφορείται ROMANCE έδωσε το ερέθισμα, για να γραφτεί το βιβλίο αυτό. Σαν αεράκι η μελωδία της έδωσε πνοή και το ταξίδι ξεκίνησε.

Η σιωπή είναι η σκάλα που οδηγεί στο σκοτεινό άδυτο της ψυχής μας…

Είναι η υπόκρουση που μας βοηθάει να αφουγκραστούμε το όνειρο…
Είναι τα σπάργανα όπου γεννιέται η μουσική…
Η πηγή της μοναξιάς και της αυτογνωσίας …
Το μονοπάτι που οδηγεί στην αγκαλιά του Θείου…

Ο Χριστόφορος δυο αγάπες είχε στη ζωή του. Τη θάλασσα και το βιολί.
Και όταν οι αγάπες του αυτές αναμετρήθηκαν με τον έρωτα που έχει ένας άντρας για μία γυναίκα, έχασε ο φτερωτός θεός. Εκείνος φεύγει για να αναζητήσει μες στη μοναστική σιωπή τον εαυτό του. Εκείνη απομένει με τη δική της αλήθεια στα σπλάχνα, βυθισμένη στη σιωπή της ενοχής.


Τι γίνεται όμως όταν ο Θεός του Χριστόφορου «δοκιμάζει» ένα πλάσμα που δεν φταίει για ό,τι αποφάσισαν οι δυο εραστές; Πόσο αντέχει το όνειρο να μένει αλώβητο στο βάθρο του;


Τότε ένα βιολί μαστορεύει μελαγχολικές μελωδίες, μια γυναίκα αποτυπώνει το πορτρέτο της σιωπής σ’ ένα χαρτί και το πορτρέτο της αγάπης στην καρδιά της, μια μάνα καταριέται το Θεό και ένα παιδί περιμένει μια θυσία για να ζήσει…


Τότε και ο Χριστόφορος έρχεται αντιμέτωπος με τη σιωπή του και με δυο μάτια που κρύβουν μέσα τους την ίδια αναζήτηση όπως και τα δικά του…
                                         ----------------------

Το πορτρέτο της σιωπής είναι ένα βιβλίο που δεν το διαβάζεις απλώς. Συμμετέχουν όλες οι αισθήσεις. Είναι ένα έργο πλημμυρισμένο αρώματα και χρώματα.
 Μοσχοβολιές λουλουδιών, αλμύρας και θυμιάματος. Ήχους καμπάνας και λυγμών. Γεύσεις ξερών σύκων και απόγνωσης.
Είναι ένα βιβλίο ονειρικό. Αφιερωμένο στα όνειρα που πεθαίνουν προτού προλάβουν να ζήσουν, από μια μόνο απόφαση. Απ’ το κυνήγι ενός θησαυρού που δεν υπάρχει.
Γιατί η ευτυχία είναι κρυμμένη μες στα ευτυχισμένα μάτια ενός παιδιού.
Το πορτρέτο της σιωπής είναι ένα έργο με ήθος, άρτια δομή και στοχαστική διάθεση απέναντι σε όσα πιστεύει ο άνθρωπος.
Είναι με μία και μόνη λέξη, τέχνη…

ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ
                                            --------------------
Ένα βιβλίο που σε περιβάλλει με μια έντονη θλίψη: αυτή τη θλίψη που σου απομένει στο τέλος ενός ονείρου ή μετά από μια καταβύθιση μέσα στην καρδιά και στη ψυχή! Διαβάστε το επειγόντως!

ΖΙΛΜΠΕΡ ΣΙΝΟΥΕ
Μετάφραση: Μαριέττα Αυγερινού.
                                       ------------------------

απόσπασμα από το βιβλίο:

          "…επέλεξα μόνος μου τη σιγή από τη φλυαρία και το βουητό της ζωής. Δέχτηκα να γίνω ο μουσικός της σιωπής, ο μουσικός της ιερής γαλήνης αλλοτινών ήχων. Προτίμησα να υψώνω τη φωνή μου, ωδή στον απερίγραπτο έρωτα της σαγήνης, σπονδή σε μια οριστική ανατροπή της ζωής μου. Αφέθηκα να δραπετεύσω στο απροσδιόριστο ενός ονείρου που σκίαζε την ψυχή μου από παιδί. Και τώρα μαθητεύω στην ακινησία της σπαραχτικής ποίησης που εξελίσσεται γύρω μου, στον μαγικό κόσμο των αισθήσεων που με περιβάλλει.
         Στήνω αυτί, εκείνες τις ιερές ώρες που το βουνό έχει αποκοιμηθεί, για να αφουγκραστώ τη μαγεία να ξεδιπλώνεται και τη ζωή να περνά σε μιαν άλλη διάσταση. Ακούω τον βουερό αναστεναγμό της φύσης, τον άηχο οργασμό της, την ώρα που οι νυχτερινές δροσοσταλίδες την κάνουν να ανατριχιάζει μια φεγγοβόλα βραδιά, μια βραδιά νοτισμένη που αγκαλιάζει ηδονικά την βουνίσια κορυφή και αποπνέει υγρές μυρωδιές απ το μεθυσμένο κορμί της…"
Περιμένω με πολλή χαρά τα δικά σας σχόλια!



Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΓΡΑΦΗΣ

Για τον καθένα μας, ο τρόπος που επιλέγουμε να ζήσουμε αποτελεί τον προσδιοριστικό παράγοντα της ταυτότητάς μας και καθορίζει την απαραίτητη πνευματική αρμονία που απαιτεί η σχέση νου και σώματος για να ισορροπεί η ψυχή.
Για μερικούς το γράψιμο αποτελεί το μόνο τρόπο συνομιλίας με ό,τι χαρακτηρίζει αυτήν ακριβώς την ισορροπία και το αναγάγουν σε τέχνη ζωής, στην οποία επιδίδονται με αφοσίωση και αμετανόητο πείσμα, απόλυτα ταυτισμένοι στο πάθος που τους εμπνέει.
Αν ισχύει πως η υψηλή επίδοση σε κάθε μορφή τέχνης προυποθέτει αβάσταχτη προσπάθεια και οδύνη κι αν είναι αλήθεια, ότι κάθε πάθος γίνεται τελικά το μεθύσι που ευφραίνει τη ζωή, τότε ο χρόνος που απαιτητικά αποσπά το γράψιμο,μπορεί να είναι πολύς, αποτελεί όμως τον προσωπικό οδηγό επιβίωσης και γι αυτό τον διεκδικεί.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το πάθος που αναβλύζει από την υπέρμετρη προσπάθεια που απαιτείται, όσο πιο έντονα βιώνεται, τόσο πιο πολύ αποδίδει τα οφέλη του. Δεν μπορεί να είναι ένα απαραίτητο χόμπι, αλλά καθημερινή δουλειά. Μόχθος. Στάση ζωής, το μέγεθος της οποίας προσμετράται από τη δυνατότητά μας να την μεταποιούμε σε αληθινή φιλοσοφία, ρυθμό ζωής.
Ο συγγραφέας αντιλαμβάνεται το γράψιμο ως ένα είδος εσωτερικού ρυθμού της ζωής που εξελίσσεται παράλληλα και αλληλένδετα με την πραγματική, σ' έναν άλλο, ιδιαίτερο, απόκρυφο κόσμο, τα όρια του οποίου διαρκώς μετατοπίζονται ή καλύτερα διευρύνονται κάθε φορά που ένας στόχος επιτυγχάνεται.
Η ελευθερία που αυτός ο ρυθμός υπαγορεύει ενυπάρχει ακριβώς σ' αυτόν τον κόσμο, τον μυστικά υπαρκτό και αδιόρατα θεατό σε όλους όσοι αμύητοι αγνοούν, ανυποψίαστοι για την ύπαρξή του, κοινό χαρακτηριστικό κάθε μορφής τέχνης. Μετουσιώνεται σε μουσική ήχων και εικόνων, μια ομορφιά που τη γεύεται προσωπικά ο καθένας ανάλογα με το πόσο έχει ασκηθεί σε αυτή.
Γιατί είναι αλήθεια πως κάθε μορφή τέχνης απαιτεί τη μέγιστη προσπάθεια, συχνά οδυνηρή προσήλωση, μια αφοσίωση τις περισσότερες φορές ακατανόητη για τους πολλούς και αναμφίβολα οδηγεί σε έναν κόσμο όπου έχει λόγο κι εξουσία η ελευθερία της προσωπικής αυτοδιάθεσης.
Και είναι εκεί που αρχίζει ξανά η ζωή, σ' αυτήν την άλλη διάσταση, την τόσο ιδιωτική, εκεί όπου η διαφάνεια και η ηρεμία κυριαρχούν κι ο καθένας επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του ή απλώς τον βρίσκει. 
Με την ευκαιρία της έκθεσης βιβλίου που θα πραγματοποιηθεί αυτές τις μέρες στο Ζάππειο